Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 4:7

Γʹ. Πάλι γίνονται συνέδρια στα Ιεροσόλυμα, και εκεί χύνονται αίματα, και ούτε την πόλη δεν σεβάστηκαν. Ο Άννας, λέει, και ο Καϊάφας. Αυτού (του Καϊάφα) ο Πέτρος δεν άντεξε ούτε τη δούλη που τον ρωτούσε· επί των ημερών του αρνήθηκε, όταν άλλος (ο Χριστός) είχε συλληφθεί. Τώρα όμως, αφού στάθηκε στο μέσο τους, δες πώς ομιλεί: «Αν εμείς ανακρινόμαστε για ευεργεσία προς άρρωστο άνθρωπο, με ποιον τρόπο αυτός έχει σωθεί, ας είναι γνωστό σε όλους σας». Εκείνοι δε λένε: «Σε ποιο όνομα το κάνατε αυτό;». Γιατί δεν λες ποιο πράγμα (έγινε), αλλά το αποκρύπτεις; «Σε ποιο όνομα το κάνατε αυτό εσείς;» Και όμως (ο Πέτρος) έλεγε ότι: «Δεν το κάναμε εμείς». Δες σύνεση· δεν είπε αμέσως ότι «Στο όνομα του Ιησού το κάναμε»· αλλά τι (λέει); «Στο δικό Του όνομα αυτός στέκεται ενώπιόν σας υγιής». Και δεν λέει: «Έγινε καλά από εμάς». Και πάλι: «Αν εμείς ανακρινόμαστε για ευεργεσία προς άρρωστο άνθρωπο». Τους επικρίνει επειδή πάντοτε εγκαλούν για τέτοια ζητήματα, και κατηγορούν για τις ευεργεσίες προς τους ανθρώπους· και τους υπενθυμίζει τα προηγούμενα, ότι οι ίδιοι σπεύδουν σε φόνους· και όχι μόνο αυτό, αλλά εγκαλούν και για τις ευεργεσίες. Βλέπεις, πόση βαρύτητα έχουν και τα λόγια του; Διότι μέσα σε αυτές τις δοκιμασίες εξασκούνταν, και πλέον ήταν ατρόμητοι. Με αυτά τους αποδεικνύει ότι αυτοί μάλλον κηρύττουν άθελά τους τον Χριστό, και ότι αυτοί εξυψώνουν το δόγμα, εκείνοι δηλαδή που τους ανακρίνουν και τους εξετάζουν. «Τον οποίο εσείς σταυρώσατε». Ω, τι παρρησία! «Τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς».

Ότι σε όλους τους ανθρώπους, και όχι μόνο σε αυτούς, δόθηκε το όνομα. Ως προς αυτό επικαλείται και τους ίδιους ως μάρτυρες. Επειδή, δηλαδή, έλεγαν: «Σε ποιο όνομα το πράξατε αυτό;» Στου Χριστού, λέγει, άλλο όνομα δεν υπάρχει. Πώς λοιπόν ρωτάτε; Τόσο πολύ αυτό είναι παντού ολοφάνερο.

Ω φόνος. Ω φθόνος. Φόνος, διότι σχεδόν ολόκληρο το έθνος κινήθηκε εναντίον δύο ανυπεράσπιστων· φθόνος, διότι, ενώ ο χωλός ανορθώθηκε, εκείνοι από βασκανία χώλαναν στη διάνοια. Έτσι, λοιπόν, αφού συγκεντρώθηκε η στρατιά των κυριοκτόνων, τους έστησαν στο μέσον ρωτώντας τους: «Με ποια δύναμη ή με ποιο όνομα το πράξατε αυτό εσείς;» Και τους έστησαν στο μέσον, εφαρμόζοντας δήθεν οι παράνομοι δικανική τάξη. Και έστησαν στο μέσον τους ευεργέτες ως υποδίκους, αυτούς που αποδιώχνουν τα κακά ως καταδίκους, τους εργάτες των θαυμάτων ως ανδροκτόνους. Και αφού τους έστησαν στο μέσον, συγκροτώντας δήθεν οι παράνομοι ένα φονικό συνέδριο, απευθύνουν στους άνδρες την ερώτηση: «Με ποια δύναμη ή με ποιο όνομα το πράξατε αυτό εσείς;»

Δεν μας τον παρέδωσε ο ίδιος του ο μαθητής, αφού τον κατέκρινε; Και εσύ, Πέτρε, δεν τον αρνήθηκες τρεις φορές με όρκο μπροστά στην πύλη; Και εσύ, Ιωάννη, δεν απέδρασες πετώντας ακόμη και το ίδιο σου το πανωφόρι; Και όλοι οι υπόλοιποι δεν νίκησαν τον θάνατο διά της φυγής; Πώς, λοιπόν, εσείς μετά τον θάνατο εκείνου αναστατώνετε τα πλήθη; Περιφρονήσατε, ω παράνομοι, τη δική μας επιείκεια, χλευάσατε τον νόμο και τα θεία παραγγέλματα, παραγνωρίσατε τον Μωυσή, τον μέγα μεταξύ των προφητών, περιγελάτε τις παραδόσεις των Ιουδαίων και επαινείτε τα έργα του Γαλιλαίου. Με ποια δύναμη ή στο όνομα ποιου το πράξατε αυτό εσείς; Ο Μωυσής μετέβαλε το νερό σε αίμα, αλλά αφού αξιώθηκε θείας συνομιλίας. Ο Ιησούς του Ναυή ανέκοψε την πορεία των στοιχείων της φύσης, αλλά για τη σωτηρία του λαού· ο Ηλίας ανέστησε νεκρό, αλλά πρώτα ξάπλωσε πάνω στο σώμα του· ο Σαμψών άντλησε νερό από σιαγόνα, αλλά χρησιμοποίησε την προσευχή ως μεσολαβητή· ο Ελισαίος εκαθάρισε λεπρό, αλλά έστειλε τον Σύρο στον Ιορδάνη. Ο Δαβίδ εξεδίωξε πνεύμα, αλλά κρατώντας την κινύρα στην παλάμη του. Εσείς, όμως, ούτε θείας συνομιλίας αξιωθήκατε, ούτε χρησιμοποιήσατε κάποιο όργανο ως μέσο για το θαύμα· παρά μόνο με τον λόγο, όπως ισχυρίζεστε, αποδιώξατε την ασθένεια· επομένως, καταστήσατε ολοφάνερη τη μαγγανεία σας.

«Με ποια δύναμη ή στο όνομα ποιου το κάνατε αυτό εσείς;» Ω, φαυλότητα του φθόνου! Ω, εξαιρετικά δόλιο σχέδιο του νου! Δεν λένε: «Με ποια δύναμη ή στο όνομα ποιου κάνατε το θαύμα;», αλλά λένε «το κάνατε αυτό εσείς», ώστε τα πλήθη, ακούγοντας αυτή τη φράση, να ορμήσουν εναντίον τους σαν να ήταν κάποιοι φονιάδες και απατεώνες. Διότι, όπως ήταν φυσικό, τα πλήθη αναλογίζονταν μέσα τους τα εξής: «Αυτοί οι άνδρες», έλεγαν, «έχουν μεγάλη πείρα σε μεγάλα κακά· είναι εργάτες, όπως φαίνεται, ανείπωτων εγκλημάτων· έχουν διαπράξει, όπως φαίνεται, πλήθος φόνων· ίσως μάλλον τώρα καλούνται να λογοδοτήσουν για ανθρωποκτονίες· αυτοί έχυσαν το αίμα αθώων ανδρών». Τέτοιας φύσεως, λοιπόν, παρουσιάζεται η πράξη τους. Οι αρχιερείς δεν τολμούν να εμπιστευθούν τη λέξη στα χείλη τους· οι ιερείς απορρίπτουν το γεγονός από τη γλώσσα τους, για να μη βεβηλώσουν τα όσια χείλη τους με τα πεπραγμένα παρανόμων ανθρώπων.

Με ποια, λοιπόν, δύναμη ή με ποιο όνομα το πράξατε αυτό εσείς; Διότι, μήπως εκπαιδευτήκατε στην τέχνη της ιατρικής επιστήμης; Μήπως έχετε αποκτήσει πείρα της σοφιστικής δεινότητας; Είστε κάποιοι απλοί άνθρωποι και αγράμματοι ψαράδες, και μάλιστα όχι κάποιας μεγάλης θάλασσας, αλλά μιας περιορισμένης λίμνης, και αυτό που δεν έδωσε η φύση, το χάρισε ο δικός σας λόγος; Εσείς το πράξατε αυτό· αυτό που υπερβαίνει την ιατρική επιστήμη, που είναι ανώτερο από την επινόηση των θνητών, που είναι υψηλότερο από την εγκόσμια επιστήμη, εσείς το πράξατε αυτό;