Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 5:13

Μέσω των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό. Και τόση πνευματική χάρη είχε περιχυθεί στους αποστόλους, ώστε να εμπνέουν δέος, αν και ήταν πράοι (διότι κανείς από τους υπολοίπους δεν τολμούσε να συνδεθεί στενά μαζί τους, αλλά ο λαός τους μεγάλυνε), να προστίθενται δε πλήθη αυτών που πίστευαν στον Κύριο, ανδρών και γυναικών, και να γεμίζουν οι πλατείες από τους ασθενείς πάνω σε κλινάρια και κρεβάτια, ώστε, καθώς περνούσε ο Πέτρος, έστω και η σκιά του να επισκιάσει κάποιον από αυτούς, και να συγκεντρώνεται επίσης το πλήθος από τις γύρω πόλεις σε αυτήν την αγία Ιερουσαλήμ, φέρνοντας ασθενείς και ταλαιπωρημένους από ακάθαρτα πνεύματα, οι οποίοι θεραπεύονταν όλοι.

Ιδού, τα πόδια εκείνων που έθαψαν τον άνδρα σου βρίσκονται στη θύρα, και θα βγάλουν έξω κι εσένα. Έπεσε δε αμέσως στα πόδια του και εξέπνευσε. Όταν δε εισήλθαν οι νεανίσκοι, τη βρήκαν νεκρή και, αφού την έβγαλαν έξω, την έθαψαν κοντά στον άνδρα της. Και μεγάλος φόβος κατέλαβε όλη την Εκκλησία, καθώς και όλους όσοι τα άκουγαν αυτά. Μετά δε την πρόκληση αυτού του φόβου, επιτελούσαν περισσότερα σημεία· και για το ότι τα επιτελούσαν, άκουγε. Δια των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό. Και βρίσκονταν όλοι ομόθυμα συγκεντρωμένοι στη στοά του Σολομώντος· από δε τους υπολοίπους κανένας δεν τολμούσε να προσκολληθεί σε αυτούς, αλλά ο λαός τους δόξαζε.

Διότι, αν και οι ίδιοι από μετριοφροσύνη αποδίδουν τα πάντα σε Εκείνον, λέγοντας ότι τα επιτελούν αυτά στο όνομα του Χριστού, εντούτοις και ο βίος και η αρετή αυτών των ανδρών το κατόρθωσαν αυτό. Παρατήρησε δε, πώς δεν αναφέρει εδώ τον αριθμό εκείνων που πίστεψαν, αφήνοντας τον ακροατή να βγάλει μόνος του το συμπέρασμα· τόσο πολύ εξαπλώθηκαν τα της πίστεως σε άπειρο πλήθος. Εξαιτίας αυτού κηρυσσόταν περισσότερο και η ανάσταση. Κανείς δε δεν τολμούσε να προσκολληθεί σε αυτούς, αλλά ο λαός τους μεγάλυνε. Το αναφέρει αυτό, δείχνοντας ότι δεν ήταν πλέον ευκαταφρόνητοι όπως στο παρελθόν· και ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα και εν ριπή οφθαλμού έγιναν τόσα πολλά από έναν αλιέα και απλοϊκό άνθρωπο.

βʹ. Ώ, πόση είναι η δύναμη εκείνων που πίστεψαν, ώστε να γίνεται δυνατό και σε άλλους να κάνουν τα ίδια! Πόση όμως είναι και η πώρωση εκείνων που, ακόμη και μετά την απόδειξη της δυνάμεως, παραμένουν στην απιστία! Όπως ακριβώς, λοιπόν, ο Σίμων ζητούσε τη χάρη του Πνεύματος για εμπορικό κέρδος, έτσι και αυτοί για τον ίδιο ακριβώς λόγο έπρατταν τούτο. Πόση πώρωση! Και για ποιον άραγε λόγο δεν τους επιτιμά ο Παύλος; Επειδή το πράγμα θα φαινόταν ότι προερχόταν από φθόνο· γι' αυτόν τον λόγο οικονομείται κατ' αυτόν τον τρόπο. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του Χριστού· αλλά τότε βέβαια δεν εμποδίζεται (διότι ήταν η αρχή των πραγμάτων)· αφού και ο Ιούδας που έκλεβε δεν εμποδιζόταν. Ο Ανανίας όμως και η Σαπφείρα θανατώθηκαν· και πολλοί Ιουδαίοι, μολονότι αντιστέκονταν, δεν πάθαιναν τίποτε, ενώ ο Ελύμας τυφλώθηκε. Διότι, λέει, δεν ήλθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος. Δες μιαρότητα! Ενώ παρέμεναν ακόμη Ιουδαίοι, ήθελαν να κερδοσκοπούν από το Όνομα· ώστε τα έκαναν όλα για τη δόξα και το κέρδος. Παρατήρησε ότι παντού οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν στον Θεό τόσο εξαιτίας των αγαθών πραγμάτων, όσο εξαιτίας των φοβερών. Στην περίπτωση της Σαπφείρας, έπεσε φόβος στην Εκκλησία, και δεν τολμούσαν να ενωθούν μαζί τους· εδώ έπαιρναν σουδάρια και σιμικίνθια και θεραπεύονταν, και ύστερα από αυτό, τότε ήλθαν εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους.

Διότι δεν προηγείτο αυτών κάποιος άνθρωπος που να υψώνει φωνή, αλλά η χάρη του Πνεύματος και η απόδειξη μέσω των θαυμάτων εξέπεμπε φωνή πιο λαμπρή από κάθε σάλπιγγα· έτσι τους άνοιγε τον δρόμο παντού. Και όπως ακριβώς οι άρχοντες περιβάλλονται από μεγάλη περιφάνεια, και οι απλοί ιδιώτες δεν τολμούν να αναμειγνύονται εύκολα μαζί τους, έτσι συνέβαινε και με τους αποστόλους. Διότι από τους υπολοίπους, λέει, κανείς δεν τολμούσε να προσκολληθεί σε αυτούς· αλλά ο λαός τους μεγάλυνε. Είδες τη δύναμη του δεσμωτηρίου, και την ισχύ της άφεσης των οφειλών, και το ότι κρατούσαν ξίφος και ήταν ζωσμένοι με ζώνη, και πορεύονταν με όχημα, και ότι φωνή πιο λαμπρή από κάθε σάλπιγγα προηγείτο αυτών, και ότι βρίσκονταν σε τόση μεγάλη περιφάνεια;

Και ο Λουκάς πάλι γράφοντας έλεγε: Και από τους υπόλοιπους κανείς δεν τολμούσε να προσκολλάται σε αυτούς, αλλά ο λαός τους μεγάλυνε. Και πάλι: Τι θέλετε; Να έλθω προς εσάς με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας; δ΄. Είδες αυθεντία και εξουσία; Όλα δε αυτά τα κατόρθωνε εκείνος ο λόγος, τον οποίο είπε όταν τους έστελνε, ότι: Εγώ είμαι μαζί σας. Αυτός κατέρριπτε τα εμπόδια προπορευόμενος αυτών· αυτός διευκόλυνε τα πάντα και έκανε τα δύσκολα εύκολα.

«Και κατακυρίευε στο μέσο των εχθρών σου». Δεν είπε, «Νίκα στο μέσο των εχθρών σου», αλλά, «Κυρίευε», για να δείξει ότι το τρόπαιο δεν προέρχεται από πολεμική παράταξη, αλλά η δεσποτεία ασκείται ως προσταγή. Διότι έτσι επικρατούσαν οι απόστολοι, έχοντας τον Χριστό μέσα τους, και εκτελώντας τα πάντα σαν από προσταγή. Γι' αυτό και κάθε οικία ήταν ανοιχτή σε αυτούς, και οι πιστοί υπάκουαν πιο πειθήνια και από κάθε δούλο, εκποιώντας τα υπάρχοντά τους και θέτοντας το αντίτιμο στα πόδια των αποστόλων, χωρίς να τολμούν να κρατήσουν κάτι ούτε για τις δικές τους ανάγκες· και τόσο πολύ τους μεγάλυναν, που δεν τολμούσαν ούτε καν να τους πλησιάσουν.

Διότι, σαν άγγελοι που κατέβηκαν από τους ουρανούς, έτσι ήταν σε όλους απρόσιτοι. Καταδεικνύοντας το αυτό εκείνος που συνέγραψε το βιβλίο των Πράξεων, έλεγε ότι «κανείς δεν τολμούσε να τους πλησιάσει». Διότι και τα ενδύματά τους ήταν γεμάτα από πολλή χάρη, και οι σκιές των σωμάτων τους επιδείκνυαν πολλή δύναμη. Εάν όμως εδώ στη γη ήταν τέτοιοι, αναλογίσου κατά την ημέρα εκείνη, όταν λάβουν σώματα άφθαρτα, όταν λάβουν αθάνατα, όταν θα αστράφτουν ξεπερνώντας κάθε ορατή λαμπρότητα, ποιοι θα είναι και αυτοί και οι όμοιοι με αυτούς προφήτες και απόστολοι, και δίκαιοι, και μάρτυρες, και ομολογητές, και όλοι όσοι διέπρεψαν με την άριστη πολιτεία τους στην πίστη προς τον Χριστό. Αναλογίσου τα πλήθη εκείνα, τις λαμπάδες, τις ακτίνες, τη δόξα, την ευπρέπεια, τη φαιδρότητα, την πανήγυρη.

«Και τους επέτρεψε ο Ιησούς. Και αφού βγήκαν τα ακάθαρτα πνεύματα, εισήλθαν στους χοίρους· ήταν δε δύο χιλιάδες.» «Και του φέρνουν έναν κωφό και μογιλάλο και τον παρακαλούν να επιθέσει το χέρι του πάνω του. Και έβαλε τα δάχτυλά του στα αυτιά του, και άγγιξε τη γλώσσα του, και θεραπεύτηκε αμέσως.» «Του φέρνουν έναν τυφλό, και έθεσε τα χέρια του πάνω στα μάτια του, και ανέβλεψε.» «Είπε ο Πέτρος: Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω: Στο όνομα του Ιησού Χριστού, περπάτα. Και αμέσως στερεώθηκαν τα πέλματα και οι αστράγαλοί του, και περπατούσε.» «Δια των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό· ώστε να βγάζουν τους ασθενείς στις πλατείες, για να τους επισκιάσει έστω και η σκιά του Πέτρου, όταν αυτός θα περνούσε.» «Και συνέβη, καθώς ο Πέτρος περνούσε από παντού, να κατέβει και προς τους αγίους στη Λύδδα. Και βρήκε εκεί κάποιον άνθρωπο ονόματι Αινέα, ο οποίος ήταν κατάκοιτος σε κρεβάτι εδώ και οκτώ χρόνια, καθώς ήταν παραλυμένος. Και του είπε ο Πέτρος: Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός· και αμέσως θεραπεύτηκε.» «Κάποιος άνδρας με αδύναμα πόδια καθόταν, χωλός από την κοιλιά της μητέρας του, ο οποίος δεν είχε περπατήσει ποτέ.»