Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 5:15

Είναι επίσης αναγκαίο να προσέξουμε και το εξής, ότι το θαύμα που έγινε για τιμωρία και θάνατο πραγματοποιήθηκε μία μόνο φορά από τον απόστολο εξαιτίας της ανάγκης, ώστε να παράσχει την απόδειξη της τιμωρητικής δύναμης σε όσους έχουν κακές προθέσεις. Αντίθετα, τα θαύματα των ευεργεσιών και των ιάσεων τα επιτελούσε καθημερινά και συνεχώς, και διέθετε τόση ευκολία και χάρη στο να θεραπεύει, ώστε κανένας από τους ασθενείς που τον προσέγγιζαν δεν έφευγε διαψευσμένος ως προς την ελπίδα του, αλλά επέστρεφε στο σπίτι του ακέραιος και υγιής. Και κάθε τόπος της Ιερουσαλήμ όπου εμφανιζόταν ο Πέτρος μιλούσε για τον Χριστό· και είχε πλήθος ασθενών που τον ακολουθούσαν και δημιουργούσε καθημερινά ένα παράδοξο θέαμα από ένα μεικτό πλήθος, από τους οποίους άλλοι συγκεντρώνονταν για να απαλλαγούν από τα δεινά που τους βασάνιζαν, και άλλοι για να δουν αυτούς που θεραπεύονταν. Έτσι λοιπόν έχει καταγραφεί για τον απόστολο και εκείνο το θαυμαστό, το οποίο δεν έχει ειπωθεί για κανέναν άλλον, ότι δηλαδή οι συγγενείς και οι οικείοι των ασθενών τους έφερναν πάνω σε κλίνες σε δημόσιους χώρους, ώστε, καθώς θα περνούσε ο Πέτρος, έστω και η σκιά του να επισκιάσει κάποιον από αυτούς. Αυτό βέβαια είναι πλέον μεγαλύτερο και από τα θαύματα του Δεσπότη, και ο δούλος εγκωμιάζεται περισσότερο από τον Κύριο. Και ίσως με αυτό το θαύμα να εκπληρώνεται η προφητεία που διατύπωσε ο Σωτήρας προς τους μαθητές: Αμήν, αμήν σας λέω· όποιος πιστεύει σε εμένα, τα έργα που εγώ κάνω, θα τα κάνει και εκείνος, και θα κάνει ακόμη μεγαλύτερα από αυτά. Και όταν το λέω αυτό, δεν συγκρίνω τον δούλο με τον Δεσπότη.

Αυτά τα ενεργεί μέσω της άνωθεν γεννήσεως. Εάν παραλάβει τελώνη που πιστεύει, τον αναδεικνύει ευαγγελιστή· εάν κατοικήσει σε αλιέα, τον καθιστά θεολόγο· εάν βρει διώκτη που μετανοεί, τον μεταβάλλει σε απόστολο των εθνών, κήρυκα της πίστεως, σκεύος εκλογής. Δι' αυτού οι ασθενείς γίνονται ισχυροί· οι πτωχοί πλουτίζουν· οι απαίδευτοι στον λόγο είναι σοφότεροι από τους σοφούς. Ο Παύλος ήταν ασθενής, αλλά χάρη στην παρουσία του Πνεύματος τα σουδάρια από το σώμα του παρείχαν ίαση σε όσους τα δέχονταν. Ο Πέτρος περιβαλλόταν και αυτός από σώμα ασθενείας, αλλά χάρη στην ενοικούσα χάρη του Πνεύματος, η σκιά που έπεφτε από το σώμα του απέδιωκε τις νόσους όσων καταπονούνταν.

Μέσω των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό. Και τόση πνευματική χάρη είχε περιχυθεί στους αποστόλους, ώστε να εμπνέουν δέος, αν και ήταν πράοι (διότι κανείς από τους υπολοίπους δεν τολμούσε να συνδεθεί στενά μαζί τους, αλλά ο λαός τους μεγάλυνε), να προστίθενται δε πλήθη αυτών που πίστευαν στον Κύριο, ανδρών και γυναικών, και να γεμίζουν οι πλατείες από τους ασθενείς πάνω σε κλινάρια και κρεβάτια, ώστε, καθώς περνούσε ο Πέτρος, έστω και η σκιά του να επισκιάσει κάποιον από αυτούς, και να συγκεντρώνεται επίσης το πλήθος από τις γύρω πόλεις σε αυτήν την αγία Ιερουσαλήμ, φέρνοντας ασθενείς και ταλαιπωρημένους από ακάθαρτα πνεύματα, οι οποίοι θεραπεύονταν όλοι.

Διότι, αν και είχε αληθινά τη δική μας σάρκα, ήταν δυνατόν σε αυτόν να μην πράττει αυτά που σε εμάς φαίνονται ευτελή και να πράττει όσα τύγχανε να είναι σεμνά και πρέποντα, αναλόγως προς τη θεότητά του, με τη δύναμη του οποίου και οι υιοί του Ισραήλ δεν μάκρυναν τα μαλλιά τους και τα ενδύματά τους δεν ρυπάνθηκαν και όλα αυτά που σύμφωνα με την παράδοση τους συνέβησαν. Ότι δε είχε ενδύματα κατασκευασμένα από ανθρώπους είναι αναμφίβολο· «διότι διεμοιράστηκαν τα ενδύματά του και για τον ιματισμό του έβαλαν κλήρο». Εάν δε το ένδυμα προερχόταν από ανθρώπους, είναι φανερό ότι ήταν από μαλλί και από λινάρι· τα δε κατασκευασμένα από λινάρι και μαλλί ήταν άψυχα και αναίσθητα. Όταν όμως θέλησε να δείξει τη δύναμη της θεότητάς του, «μεταμορφωθείς έδειξε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο και τα ενδύματά του λευκά σαν το χιόνι». «Διότι τα πάντα είναι δυνατά σε αυτόν που έχει τη δύναμη», ώστε αντίθετα με κάθε προσδοκία, μέσω της επαφής, να μετασκευάσει σε δόξα και λαμπρότητα ακόμα και τα αναίσθητα και τα άψυχα, όπως τη ράβδο του Μωυσή, όπως τα υποδήματα των υιών του Ισραήλ. Διότι είναι από όλους ομολογημένο ότι οι άγιοι απόστολοι ήταν άνθρωποι, με φθαρτά σώματα όπως εμείς, έγιναν όμως άφθαρτοι εξαιτίας της δόξας του Θεού που ενοίκησε σε αυτούς, και η μεν σκιά του Πέτρου θεράπευε όλους τους ασθενείς που έφερναν κοντά του, τα δε σουδάρια και σιμικίνθια από τα ενδύματα του Παύλου επιτελούν θαύματα. 18.

Διότι και εκείνος δεν επιδείκνυε την ενυπάρχουσα σε αυτόν δύναμη μόνο μέσω των ευεργεσιών του, δείχνοντας στον λαό τον εκ γενετής χωλό να τρέχει και να αναπηδά, ή θεραπεύοντας τις παθήσεις των ασθενών με τη σκιά του ίδιου του σώματός του, την οποία έριχνε επάνω τους ο ήλιος, χτυπώντας πλαγίως το σώμα του αποστόλου καθώς αυτός διερχόταν· αλλά καταδικάζει σε θάνατο και τον Ανανία, επειδή αντιμετώπισε με περιφρόνηση τη δύναμη που ενοικούσε στον απόστολο· προκειμένου, νομίζω, με τον φόβο εκείνου του γεγονότος, καθένας μέσα στον λαό που είχε περιφρονητική διάθεση να γίνει πιο συνετός από το φοβερό παράδειγμα, διδασκόμενος να μην υποπέσει στα ίδια σφάλματα. Εύλογα, λοιπόν, ο μιμητής του Πέτρου, αφού απέδειξε το μέγεθος της δύναμης μέσα από πολλά θαύματα ευεργεσίας, έκανε και εκείνον που επιχείρησε να μεταχειριστεί απάτη εναντίον του Πνεύματος, να επαληθευτεί ως προς τον εαυτό του.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και αυτή η φιλόχριστη γυναίκα ακολουθούσε τα λείψανα, αγγίζοντάς τα συνεχώς και προσελκύοντας την ευλογία, και γινόταν δασκάλα σε όλους τους άλλους αυτής της καλής και πνευματικής συναλλαγής, διδάσκοντας τους πάντες να αντλούν από αυτήν την πηγή, η οποία ενώ συνεχώς αντλείται, ποτέ δεν αδειάζει. Διότι, όπως ακριβώς τα νάματα των πηγών που αναβλύζουν δεν συγκρατούνται μέσα στους δικούς τους κόλπους, αλλά υπερχειλίζουν και ξεχύνονται· έτσι ακριβώς και η χάρη του Πνεύματος, η οποία παραμένει στα οστά και κατοικεί μαζί με τους αγίους, μεταβαίνει και στους άλλους που την ακολουθούν με πίστη, και από την ψυχή περνά στα σώματα, και από τα σώματα στα ενδύματα, και από τα ενδύματα στα υποδήματα, και από τα υποδήματα επεκτείνεται μέχρι και στις σκιές. Γι' αυτόν τον λόγο δεν θαυματουργούσαν μόνο τα σώματα των αγίων αποστόλων, αλλά και τα σουδάρια και τα σιμικίνθια· και όχι μόνο τα σουδάρια και τα σιμικίνθια, αλλά και οι σκιές του Πέτρου επιτελούσαν έργα πιο δυνατά από τους ζωντανούς. Ήδη κάποτε και η μηλωτή που έπεσε πάνω στο σώμα του Ελισσαίου, του μετέδωσε διπλό χάρισμα· διότι όχι μόνο το σώμα του Ελισσαίου, αλλά και το ένδυμα εκείνο ήταν γεμάτο από τη χάρη.

Και μάλιστα, λέει, προστίθονταν όλο και περισσότεροι που πίστευαν στον Κύριο, πλήθη ανδρών και γυναικών, σε τέτοιο βαθμό ώστε να βγάζουν στις πλατείες τους ασθενείς και να τους τοποθετούν πάνω σε κλίνες και φορεία, προκειμένου, καθώς θα περνούσε ο Πέτρος, έστω και η σκιά του να επισκιάσει κάποιον από αυτούς. Αυτό δεν συνέβη την εποχή του Χριστού· εξ ου και μπορεί πλέον να δει κανείς να εκπληρώνεται στην πράξη αυτό που είχε ειπωθεί από Αυτόν.

Και πρόσεξε πώς στους μεν οικείους είναι αυστηροί, ενώ στους ξένους δεν κάνουν χρήση της δυνάμεώς τους. Απεναντίας, λέγει, προστίθονταν, πιστεύοντας στον Κύριο, πλήθη ανδρών και γυναικών· με αποτέλεσμα να βγάζουν στις πλατείες τους ασθενείς πάνω σε κλίνες και κρεβάτια, προκειμένου, όταν θα περνούσε ο Πέτρος, έστω και η σκιά του να επισκιάσει κάποιον από αυτούς.

γ΄. Μεγάλη ήταν η πίστη εκείνων που προσέρχονταν, και μεγαλύτερη σε σύγκριση με την εποχή του Χριστού. Από πού άραγε προήλθε αυτό; Από το γεγονός ότι ο Χριστός το διακήρυξε και είπε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, τα έργα που κάνω εγώ θα τα κάνει, και μεγαλύτερα θα κάνει». Διότι, ενώ εκείνοι παρέμεναν εκεί και δεν περιφέρονταν, όλοι έφερναν πάνω σε κλίνες και φορεία τους ασθενείς που είχαν, και από παντού συγκεντρωνόταν σε αυτούς το θαύμα, από εκείνους που πίστεψαν, από εκείνους που θεραπεύτηκαν, από εκείνον που τιμωρήθηκε, από την παρρησία απέναντί τους, από την αρετή εκείνων που δεν πίστεψαν απλώς· διότι αυτό που συνέβαινε δεν οφειλόταν μόνο στα θαυματουργικά σημεία.

Άκου λοιπόν και πόσο μεγάλο ήταν το κέρδος· διότι προσθέτει λέγοντας: «Και τον είδαν όλοι όσοι κατοικούσαν στη Λύδδα και στον Ασσάρωνα, οι οποίοι και επέστρεψαν στον Κύριο». Πολύ σωστά το διατύπωσε έτσι· διότι ο άνδρας ήταν επιφανής· γι' αυτό και ως απόδειξη του σημείου αναφέρει το ότι σήκωσε το κρεβάτι του. Διότι δεν τους απάλλασσαν απλώς από τις ασθένειες, αλλά μαζί με την υγεία τους παρείχαν επιπλέον και σωματική δύναμη. Εξάλλου, τότε δεν είχαν δώσει ακόμη αποδείξεις της δύναμής τους, γι' αυτό και εύλογα δεν ζητήθηκε η πίστη του άνδρα, επειδή ούτε και από τον χωλό την είχαν ζητήσει. Όπως ακριβώς, λοιπόν, ο Χριστός στην αρχή των σημείων Του δεν απαιτούσε πίστη, έτσι δεν απαιτούσαν ούτε και αυτοί. Στα Ιεροσόλυμα, βέβαια, δικαιολογημένα απαιτούνταν πρώτα η πίστη τους· γι' αυτό και ένεκα της πίστης, όσοι ταλαιπωρούνταν από ασθένειες τοποθετούνταν στους δρόμους, ώστε, καθώς θα περνούσε ο Πέτρος, έστω και η σκιά του να επισκιάσει κάποιον από αυτούς. Διότι εκεί γίνονταν πολλά σημεία, ενώ εδώ αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά. Επειδή κάποια από τα σημεία γίνονταν με σκοπό να προσελκύσουν τους άλλους, ενώ άλλα για την παράκληση των πιστών.

Πριν από αυτό ο Χριστός επιτέλεσε σημεία: ανέστησε νεκρούς, καθάρισε λεπρούς, εξεδίωξε δαίμονες. Στη συνέχεια σταυρώθηκε και, όπως ισχυρίζονται οι παράνομοι Ιουδαίοι, δεν αναστήθηκε από τους νεκρούς. Τι θα μπορούσαμε λοιπόν να τους απαντήσουμε; Ότι, εάν δεν αναστήθηκε, πώς ύστερα από αυτά, στο όνομά του, έγιναν μεγαλύτερα σημεία; Διότι κανένας άνθρωπος, όταν πέθανε, δεν επιτέλεσε μεγαλύτερα σημεία μετά τον θάνατό του. Εδώ, αντίθετα, τα θαύματα που ακολούθησαν ήταν μεγαλύτερα και ως προς τον τρόπο και ως προς τη φύση τους. Ως προς τη φύση ήταν μεγαλύτερα, διότι ποτέ η σκιά του Χριστού δεν ανέστησε νεκρούς, ενώ στην περίπτωση των αποστόλων οι σκιές τους επιτελούσαν πολλά τέτοια θαύματα. Ως προς τον τρόπο έγιναν μεγαλύτερα σημεία, διότι τότε μεν θαυματουργούσε ο ίδιος προστάζοντας, μετά τον Σταυρό όμως, οι δούλοι του, χρησιμοποιώντας το σεπτό και άγιο όνομά του, επιτελούσαν μεγαλύτερα και ανώτερα έργα, έτσι ώστε η δύναμή του να διαλάμψει ακόμη περισσότερο και πιο ένδοξα. Διότι ήταν πολύ σπουδαιότερο το να επιτελεί κάποιος άλλος τέτοια θαύματα χρησιμοποιώντας το δικό Του όνομα, από το να προστάζει ο Ίδιος. Βλέπεις, αγαπητέ, ότι τα σημεία των αποστόλων μετά την ανάσταση του Χριστού ήταν μεγαλύτερα και κατά τη φύση και κατά τον τρόπο; Επομένως, η απόδειξη της αναστάσεως είναι αναμφισβήτητη. Διότι αυτό ακριβώς που έλεγα, θα το επαναλάβω: εάν ο Χριστός είχε πεθάνει και δεν είχε αναστηθεί, θα έπρεπε και τα σημεία να νεκρωθούν και να σβήσουν. Τώρα όμως, όχι μόνο δεν έσβησαν, αλλά στη συνέχεια έγιναν λαμπρότερα και ενδοξότερα.

Από πού; Έλαβε τον αρραβώνα, κρατούσε το δαχτυλίδι και το περιέφερε. Έβλεπαν όλοι ότι ο Βασιλεύς αρραβωνιάστηκε τη φύση μας· το είδε ο δαίμονας, και αναχωρούσε· είδε τον αρραβώνα, και έτρεμε, και υποχωρούσε· ιμάτια έβλεπε, και δραπέτευε. Ω, δύναμη του Πνεύματος! Δεν έδωσε την εξουσία σε ψυχή, ούτε σε σώμα, αλλά ακόμη και σε ιμάτιο· όχι μόνο σε ιμάτιο, αλλά ακόμη και σε σκιά. Περιφερόταν ο Πέτρος, και η σκιά του φυγάδευε ασθένειες, και απήλαυνε δαίμονες, και ανέστηνε νεκρούς. Περιφερόταν ο Παύλος στην οικουμένη, εκριζώνοντας τα αγκάθια της ασέβειας, καταβάλλοντας τα σπέρματα της ευσέβειας, σαν άριστος γεωργός που κρατά το άροτρο της διδασκαλίας. Και προς ποιους ήλθε;

Ο Πέτρος δεν ανέστησε την Ταβιθά με έναν λόγο; Ο Παύλος δεν επιτέλεσε πολλά σημεία μέσω των ενδυμάτων του; Μάθε όμως και το παραδοξότερο από αυτά. Η σκιά των αποστόλων ανέστηνε νεκρούς. Διότι έφερναν, λέει, τους ασθενείς πάνω σε κράββατους, ώστε έστω και η σκιά του Πέτρου να επισκιάσει κάποιον από αυτούς, και αμέσως εγείρονταν.

Διότι δεν έσβησε τη φωτιά, αλλά, ενώ συνέχιζε να καίει, την κατέστησε αδρανή· και το εξόχως θαυμαστό και παράδοξο είναι ότι αυτό δεν συνέβη μόνο στα σώματα των αγίων, αλλά και στα ενδύματα και στα υποδήματά τους· και όπως ακριβώς συνέβη με τους αποστόλους, όπου τα ενδύματα του Παύλου έδιωχναν ασθένειες και δαίμονες και οι σκιές του Πέτρου φυγάδευαν τον θάνατο, έτσι ακριβώς και εδώ τα υποδήματα των παίδων αυτών έσβησαν τη δύναμη του πυρός. Δεν γνωρίζω πώς να το εκφράσω· διότι το θαύμα υπερβαίνει κάθε λεκτική περιγραφή.

Όλοι αυτοί, παντού, δεν παύουν να ευεργετούν τους πάντες· άφησαν στους τάφους τους αθάνατη σκόνη, όντας τώρα μεν θεραπευτές, ενώ μετά από λίγο θα προκαθήσουν ως κριτές του κόσμου. Ένας χωλός που πλησίασε τον έναν, αναχώρησε αρτιμελής· ένας παράλυτος που συνάντησε τον άλλον, διατάχθηκε να σηκώσει το κρεβάτι του· άλλος καλούσε νεκρούς, και αμέσως αυτοί τον υπάκουαν· κάποιου άλλου και μόνο η σκιά έδιωχνε τις νόσους· την επίκληση κάποιου άλλου έφριτταν οι δαίμονες, και τα σουδάριά τους έσταζαν ίαση. Διότι υπήρξαν μαθητές Εκείνου, του οποίου το κράσπεδο, όταν αποσπάστηκε η χάρη του κρυφά με το άγγιγμα της αιμορροούσας, αποξέρανε την ερυθρά θάλασσα των αιμάτων της. Αλλά εγώ επανέρχομαι με τον λόγο μου στους κορυφαίους των Αποστόλων, και φέρνω στη μνήμη μου εκείνη την προφητική φωνή: Ιδού λοιπόν, τι είναι καλό ή τι είναι τερπνό, παρά το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί;

Διότι η ευλάβεια των νεανίσκων μετέβαλε τη φύση των πραγμάτων· μάλλον όμως δεν μετέβαλε τη φύση, αλλά, πράγμα που ήταν πολύ πιο θαυμαστό, ενώ η φύση παρέμενε, ανέστειλε την ενέργειά της. Διότι δεν έσβησε το πυρ, αλλά, ενώ έκαιγε, το κατέστησε αδρανές. Και το πραγματικά θαυμαστό και παράδοξο είναι ότι αυτό δεν συνέβη μόνο στα σώματα των αγίων, αλλά και στα ενδύματά τους· και όπως ακριβώς στην εποχή των αποστόλων τα ενδύματα του Παύλου απομάκρυναν ασθένειες και δαίμονες, και οι σκιές του Πέτρου φυγάδευαν τον θάνατο, έτσι ακριβώς και εδώ τα υποδήματα αυτών των παιδιών έσβησαν τη δύναμη του πυρός. Δεν γνωρίζω πώς να το εκφράσω· διότι το θαύμα υπερβαίνει κάθε λεκτική περιγραφή. Διότι η ενέργεια και είχε σβήσει, και δεν είχε σβήσει. Όταν δηλαδή ερχόταν σε επαφή με τα σώματα εκείνων των αγίων, είχε σβήσει· όταν όμως έπρεπε να κόψει τα δεσμά, δεν είχε σβήσει· τα δεσμά τουλάχιστον τα διέρρηξε, αλλά τους αστραγάλους δεν τους άγγιξε. Είδες πόση είναι η εγγύτητα; Και όμως το πυρ δεν παραπλανήθηκε, ούτε τόλμησε να προχωρήσει πιο μέσα από τα δεσμά. Για ποιον λόγο όμως τους έδεσε, εφόσον επρόκειτο να τους ρίξει μέσα;

«Και τους επέτρεψε ο Ιησούς. Και αφού βγήκαν τα ακάθαρτα πνεύματα, εισήλθαν στους χοίρους· ήταν δε δύο χιλιάδες.» «Και του φέρνουν έναν κωφό και μογιλάλο και τον παρακαλούν να επιθέσει το χέρι του πάνω του. Και έβαλε τα δάχτυλά του στα αυτιά του, και άγγιξε τη γλώσσα του, και θεραπεύτηκε αμέσως.» «Του φέρνουν έναν τυφλό, και έθεσε τα χέρια του πάνω στα μάτια του, και ανέβλεψε.» «Είπε ο Πέτρος: Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω: Στο όνομα του Ιησού Χριστού, περπάτα. Και αμέσως στερεώθηκαν τα πέλματα και οι αστράγαλοί του, και περπατούσε.» «Δια των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό· ώστε να βγάζουν τους ασθενείς στις πλατείες, για να τους επισκιάσει έστω και η σκιά του Πέτρου, όταν αυτός θα περνούσε.» «Και συνέβη, καθώς ο Πέτρος περνούσε από παντού, να κατέβει και προς τους αγίους στη Λύδδα. Και βρήκε εκεί κάποιον άνθρωπο ονόματι Αινέα, ο οποίος ήταν κατάκοιτος σε κρεβάτι εδώ και οκτώ χρόνια, καθώς ήταν παραλυμένος. Και του είπε ο Πέτρος: Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός· και αμέσως θεραπεύτηκε.» «Κάποιος άνδρας με αδύναμα πόδια καθόταν, χωλός από την κοιλιά της μητέρας του, ο οποίος δεν είχε περπατήσει ποτέ.»

Όπως, λοιπόν, είναι αληθινά θεοί όχι κατά φύση, αλλά ως μέτοχοι του κατά φύση Θεού, έτσι είναι και προσκυνητοί, όχι κατά φύση, αλλά ως έχοντες μέσα τους τον κατά φύση προσκυνητό, όπως ακριβώς ο πυρακτωμένος σίδηρος δεν είναι κατά φύση απρόσιτος στην αφή και καυστικός, αλλά ως μετέχων του κατά φύση καυστικού. Προσκυνούνται, λοιπόν, ως δεδοξασμένοι από τον Θεό, ως γενόμενοι από τον Θεό φοβεροί στους αντιπάλους και ευεργέτες σε όσους προσέρχονται με πίστη, όχι ως κατά φύση θεοί και ευεργέτες, αλλά ως θεράποντες και λειτουργοί του Θεού και επειδή αξιώθηκαν την παρρησία από την αγάπη τους προς αυτόν. Τους προσκυνούμε, επομένως, επειδή ο βασιλιάς τιμάται όταν βλέπει να προσκυνείται ο αγαπημένος του θεράποντας, όχι ως βασιλιάς, αλλά ως υπάκουος λειτουργός και ευνοϊκός φίλος. Και λαμβάνουν τα αιτήματά τους όσοι προσέρχονται με πίστη, είτε επειδή ο θεράποντας τα ζητά από τον βασιλιά, είτε επειδή ο βασιλιάς αποδέχεται την τιμή και την πίστη εκείνου που ζητά από τον θεράποντά του· διότι για χάρη του ζήτησε. Έτσι, μέσω των αποστόλων, όσοι προσέρχονταν πετύχαιναν τις ιάσεις. Έτσι η σκιά και τα σουδάρια και τα σιμικίνθια των αποστόλων ανέβλυζαν τα ιάματα.