Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 5:32

Με αυτή τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος πάλι οι δώδεκα απόστολοι, αφού ρίχτηκαν στη φυλακή από τους αρχιερείς επειδή κήρυτταν τον Χριστό, και αφού ελευθερώθηκαν από αυτήν παραδόξως κατά τη διάρκεια της νύχτας από έναν άγγελο και οδηγήθηκαν από τον ναό στο δικαστήριο ενώπιόν τους, άσκησαν αδυσώπητο έλεγχο μέσα από όσα τους είπαν περί του Χριστού. Και αφού πρόσθεσαν τούτο, ότι δηλαδή ο Θεός έδωσε το Άγιο Πνεύμα σε όσους υπακούν σε αυτόν, και αφού μαστιγώθηκαν, αποχώρησαν χαίροντες και δεν έπαυαν να διδάσκουν και να ευαγγελίζονται τον Ιησού Χριστό.

Ότι όσα του παρέδωσαν εκείνοι οι οποίοι έγιναν από την αρχή αυτόπτες μάρτυρες και υπηρέτες του Λόγου, προέρχονταν από το Πνεύμα. Και γιατί δεν είπε: «Καθώς μας παρέδωσαν αυτοί που αξιώθηκαν το Άγιο Πνεύμα», αλλά: «Αυτοί που έγιναν από την αρχή αυτόπτες μάρτυρες»; Διότι αυτό κυρίως είναι αξιόπιστο για την πίστη, το να μαθαίνει κανείς από αυτόπτες μάρτυρες· το άλλο, αντίθετα, θα φαινόταν στους ανόητους ως αλαζονεία και έπαρση. Γι' αυτό και ο Ιωάννης έλεγε έτσι: «Εγώ έχω δει και έχω μαρτυρήσει ότι αυτός είναι ο Υιός του Θεού». Και ο Χριστός κατ' αυτόν τον τρόπο συνομιλεί με τον Νικόδημο, ο οποίος διέθετε πιο υλική αντίληψη: «Εκείνο που γνωρίζουμε μιλάμε, και εκείνο που έχουμε δει μαρτυρούμε, και τη μαρτυρία μας κανείς δεν τη δέχεται». Και πάλι, δείχνοντας ότι είναι δυνατόν να μαρτυρεί κανείς πολλά από όσα έχει δει, έλεγε στους μαθητές: «Και εσείς μαρτυρείτε για εμένα, διότι από την αρχή είστε μαζί μου». Και οι ίδιοι οι απόστολοι σε πολλά σημεία λένε τα εξής: «Μάρτυρες είμαστε εμείς και το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο έδωσε ο Θεός σε όσους τον υπακούν». Και μετά από αυτά, βεβαιώνοντας την ανάσταση, ο Πέτρος έλεγε: «Εμείς οι οποίοι φάγαμε και ήπιαμε μαζί του». Διότι δέχονταν ευκολότερα τη μαρτυρία από ανθρώπους που τον είχαν συναναστραφεί, επειδή έως εκείνη τη στιγμή υπολείπονταν πάρα πολύ στην κατανόηση της έννοιας του Πνεύματος.

βʹ. Δες πάλι το κέρδος και, υπό μορφή απολογίας, μια ολοκληρωμένη διδασκαλία. «Και εμείς είμαστε μάρτυρές του για τα λόγια αυτά». Μεγάλη είναι η παρρησία. Έπειτα, καθιστώντας τον λόγο αξιόπιστο, πρόσθεσε: «Αλλά και το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο έδωσε ο Θεός σε όσους τον υπακούν». Βλέπεις πώς χρησιμοποιούν όχι μόνο τη δική τους μαρτυρία, αλλά και τη μαρτυρία του Πνεύματος; Και δεν είπαν, «Το οποίο έδωσε σε εμάς», αλλά, «Σε εκείνους που υπακούν»· αφενός μεν δείχνοντας μετριοφροσύνη, αφετέρου δε αναδεικνύοντας το μέγεθός του, και δηλώνοντας ότι είναι δυνατόν και σε εκείνους να το λάβουν. Δες πώς διδάσκονταν και με έργα και με λόγια, αλλά δεν έδιναν προσοχή, ώστε να είναι δίκαιη η καταδίκη τους. Διότι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο Θεός επέτρεπε να οδηγούνται στο δικαστήριο, ώστε και εκείνοι να διδάσκονται, αν βέβαια ήθελαν να μάθουν, και οι απόστολοι να ενδυναμώνονται στην παρρησία. Εκείνοι όμως, όταν τα άκουσαν, εξοργίστηκαν σφόδρα και ήθελαν να τους θανατώσουν. Δες υπερβολή κακίας. Ενώ θα έπρεπε να εκπλαγούν με όσα άκουσαν, αυτοί εξοργίζονται και σχεδιάζουν αλόγιστα να τους θανατώσουν. Αλλά είναι πλέον αναγκαίο να εξετάσουμε από την αρχή τα όσα αναγνώστηκαν. «Άγγελος Κυρίου κατά τη διάρκεια της νύχτας άνοιξε τις πύλες της φυλακής και, αφού τους έβγαλε έξω, είπε: Πηγαίνετε, σταθείτε στο ιερό και κηρύξτε στον λαό όλα τα λόγια αυτής της ζωής».

Διότι είναι συνήθειά μας, όταν έχουμε την πεποίθηση ότι λέμε απολύτως την αλήθεια, να μην αρνούμαστε ποτέ τη δική μας μαρτυρία. Εάν λοιπόν εμείς το πράττουμε αυτό, πολύ περισσότερο εκείνος ο οποίος γράφει διά του Πνεύματος· πράγμα το οποίο εξάλλου και οι λοιποί απόστολοι έλεγαν κηρύττοντας: «Εμείς είμαστε μάρτυρες», λέγει, «αυτών που λέμε, όπως και το Πνεύμα το οποίο έδωσε σε εκείνους οι οποίοι τον υπακούουν». Ήταν δε παρών σε όλα, και ούτε κατά τη Σταύρωση απομακρύνθηκε, και του εμπιστεύθηκε τη μητέρα Του· τα οποία όλα αποτελούν σημεία της αγάπης προς αυτόν, και του ότι γνώριζε τα πάντα με ακρίβεια. Εάν δε ανέφερε ότι έχουν επιτελεσθεί τόσο πολλά σημεία, μην απορήσεις· αλλά, αναλογιζόμενος την άφατη δύναμη Εκείνου που τα επιτελεί, αποδέξου με πίστη τα λεγόμενα. Διότι, όπως ακριβώς σε εμάς είναι εύκολο να ομιλούμε, έτσι και Εκείνος, ή μάλλον πολύ ευκολότερα, πράττει όσα ήθελε. Διότι αρκούσε μόνον να το θελήσει, και τα πάντα ακολουθούσαν.

Έχουμε βέβαια συνηθίσει οι άνθρωποι, όταν έχουμε μεγάλη πεποίθηση στην αλήθεια, να μην αρνούμαστε ποτέ τη δική μας μαρτυρία, πράγμα που έλεγαν και οι απόστολοι: «Εμείς είμαστε μάρτυρες αυτών που λέμε, όπως και το Πνεύμα, το οποίο έδωσε σε όσους τον υπακούουν». Από πού όμως είναι φανερό, λέει, ότι λέω αλήθεια και δεν χαρίζομαι στον διδάσκαλο; Και από το ότι παρέλειψα πολλά, απ' όπου είναι φανερό ότι δεν θα του χαριζόμουν. Διότι εκείνος που έφερε στο φως όλα τα ονειδιστικά, και δεν απέκρυψε ούτε αυτό, ότι δηλαδή τον αποκάλεσαν και παράνομο και λαοπλάνο και δαιμονισμένο, είναι ολοφάνερο ότι δεν θα του χαριζόταν.