Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 5:34

Αυτοί πλάνησαν τον λαό των Ιουδαίων και τον έκαναν να υψώσει υπερήφανα τον αυχένα κατά του Χριστού. Επειδή, λοιπόν, ακολουθούσαν και αυτοί τις γνώμες των ιερέων, οι οποίοι κατείχαν τη θέση της κεφαλής, τους ονόμασε ουρά. Διότι, όπως είπα, όταν το αντιλαμβανόμαστε ως ένα σώμα, η ουρά πάντοτε ακολουθεί την κεφαλή. Και επειδή τους ονόμασε προφήτες, δεν θα θεωρήσουμε ότι είναι άγιοι και αληθινοί. Διότι πρόσθεσε ότι διδάσκουν την ανομία. Πλην όμως λέμε το εξής: Υπήρχαν βέβαια στον Ισραήλ ψευδοπροφήτες κατά καιρούς, δηλαδή στις ίδιες εποχές που υπήρχαν οι αληθινοί προφήτες. Μετά όμως από τους χρόνους της αιχμαλωσίας, κανείς δεν θα μπορούσε να πει με βεβαιότητα ότι εμφανίστηκαν κάποιοι άλλοι παρόμοιοι με αυτούς, εκτός εάν κάποιος αναφέρεται σε εκείνους που μνημονεύει ο Γαμαλιήλ, ο οποίος ήταν νομοδιδάσκαλος και σεβαστός σε όλο τον λαό, σύμφωνα με τα γραφόμενα στις Πράξεις των Αγίων Αποστόλων.

ΟΜΙΛΙΑ ΙΔ΄. Σηκώθηκε τότε στο συνέδριο κάποιος Φαρισαίος με το όνομα Γαμαλιήλ, νομοδιδάσκαλος, σεβαστός σε όλο τον λαό, και διέταξε να βγάλουν έξω για λίγο τους ανθρώπους. α΄. Αυτός ο Γαμαλιήλ ήταν δάσκαλος του Παύλου. Και είναι άξιο θαυμασμού πώς, αν και διέθετε ορθή κρίση και ήταν νομομαθής, δεν είχε ακόμη πιστέψει. Δεν είναι όμως δυνατόν να παρέμεινε χωρίς να πιστέψει μέχρι τέλους. Και τούτο είναι φανερό από τα λόγια με τα οποία τους συμβουλεύει. Διότι διέταξε, αναφέρει το κείμενο, να βγάλουν τους ανθρώπους έξω για λίγο. Δες τη σύνεση της αγόρευσής του, και πώς τους ενέβαλε αμέσως σε φόβο. Και για να μην τον υποπτευθούν ότι συμμερίζεται τα φρονήματα εκείνων (των αποστόλων), τους μιλά ως ομοϊδεάτης, και δεν χρησιμοποιεί μεγάλη σφοδρότητα, αλλά, επειδή συμπεριφέρονταν σαν μεθυσμένοι από τον θυμό, τους λέει τα εξής: «Άνδρες Ισραηλίτες, προσέξτε καλά τι πρόκειται να κάνετε σε αυτούς τους ανθρώπους». Μη φέρεστε, λέει, επιπόλαια ούτε στην τύχη. «Διότι πριν από αυτές τις ημέρες εμφανίστηκε ο Θευδάς, ο οποίος έλεγε ότι είναι κάποιος σπουδαίος, και στον οποίο προσκολλήθηκε ένας αριθμός ανδρών, περίπου τετρακόσιοι· αυτός θανατώθηκε, και όλοι όσοι τον πείθονταν διαλύθηκαν και εκμηδενίστηκαν». Με παραδείγματα τους συνετίζει, και εκείνον που παρέσυρε τους περισσότερους τον παραθέτει στη συνέχεια, για να τους καθησυχάσει. Πριν λοιπόν αναφέρει τα παραδείγματα, λέει: «Προσέχετε τους εαυτούς σας»· αφού όμως απέδειξε τον ισχυρισμό του, αποφαίνεται λέγοντας: «Και τώρα σας λέω, απομακρυνθείτε από τους ανθρώπους αυτούς».

Γι' αυτό λέει: «Έγινα στους Ιουδαίους ως Ιουδαίος, στους ανόμους ως άνομος, χωρίς να είμαι άνομος απέναντι στον Θεό, αλλά έννομος ως προς τον Χριστό». Έτσι και η Παλαιά Διαθήκη, όταν ομιλεί για τον Θεό στους Ιουδαίους, ενεργεί λέγοντας τα εξής: «Ποιος είναι όμοιός σου μεταξύ των θεών, Κύριε;» Τι λέγεις, Μωυσή; Υπάρχει άραγε περιθώριο συγκρίσεως; «Δεν το είπα κάνοντας σύγκριση», απαντά, «αλλά επειδή συζητώ με Ιουδαίους, οι οποίοι έχουν μεγάλη ιδέα για τους δαίμονες, κάνοντας συγκατάβαση στην αδυναμία τους, εισήγαγα αυτόν τον τρόπο διδασκαλίας». Επειδή, λοιπόν, και ο δικός μας λόγος απευθύνεται προς Ιουδαίους, οι οποίοι θεωρούν ότι ο Χριστός ήταν ένας απλός άνθρωπος και κάποιος παράνομος, γι' αυτό και ξεκινήσαμε την εξέταση από εκείνους που θαυμάζονται από τους Έλληνες. Εάν όμως θέλετε, ας προχωρήσουμε σε αυτές τις αποδείξεις και από εκείνους από το δικό τους περιβάλλον που επιχείρησαν κάτι τέτοιο, οι οποίοι και μαθητές συγκέντρωσαν, και ανακηρύχθηκαν άρχοντες και προστάτες, αλλά αμέσως έσβησαν. Έτσι εξάλλου και ο Γαμαλιήλ τους αποστόμωσε. Διότι, επειδή τους είδε να μαίνονται και να επιθυμούν να χύσουν το αίμα των μαθητών, θέλοντας να τους συγκρατήσει από την ακατάσχετη μανία τους, αφού διέταξε να βγάλουν για λίγο έξω τους αποστόλους, τους έλεγε τα εξής: «Προσέξτε καλά τι πρόκειται να κάνετε σε αυτούς τους ανθρώπους».