Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 5:40

ΠΡΑΞΕΙΣ. Και αφού κάλεσαν τους αποστόλους, τους έδειραν, τους διέταξαν να μη μιλούν στο όνομα του Ιησού και τους άφησαν ελεύθερους. Αυτοί, λοιπόν, αποχωρούσαν από το συνέδριο χαίροντας, διότι αξιώθηκαν να υποστούν ατίμωση υπέρ του ονόματος του Κυρίου. Και κάθε ημέρα, στο ιερό και κατ' οίκον, δεν έπαυαν να διδάσκουν και να ευαγγελίζονται τον Χριστό Ιησού.

Με αυτή τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος πάλι οι δώδεκα απόστολοι, αφού ρίχτηκαν στη φυλακή από τους αρχιερείς επειδή κήρυτταν τον Χριστό, και αφού ελευθερώθηκαν από αυτήν παραδόξως κατά τη διάρκεια της νύχτας από έναν άγγελο και οδηγήθηκαν από τον ναό στο δικαστήριο ενώπιόν τους, άσκησαν αδυσώπητο έλεγχο μέσα από όσα τους είπαν περί του Χριστού. Και αφού πρόσθεσαν τούτο, ότι δηλαδή ο Θεός έδωσε το Άγιο Πνεύμα σε όσους υπακούν σε αυτόν, και αφού μαστιγώθηκαν, αποχώρησαν χαίροντες και δεν έπαυαν να διδάσκουν και να ευαγγελίζονται τον Ιησού Χριστό.

Και δεν τα έλεγε αυτά με τα λόγια του, ενώ στα έργα υστερούσε σε σχέση με όσα έλεγε, αλλά και με τις ίδιες του τις πράξεις επιδείκνυε τους άθλους υπέρ της ευσέβειας, τους οποίους μάλιστα απαριθμούσε λέγοντας: Γι' αυτό ευχαριστιέμαι σε ασθένειες, σε ύβρεις, και τα εξής. Και αυτά βέβαια ήταν ακόμη τα προοίμια των άθλων του· η δε κατάληξη ολόκληρου του αγώνα του ολοκληρώθηκε στην πόλη των Ρωμαίων, όπου αποκεφαλίστηκε μαρτυρικά. Ο δε Πέτρος θεωρούσε μέγα κέρδος τον σταυρικό θάνατο εξαιτίας των σωτήριων ελπίδων· και ο Ιάκωβος ομοίως αποκεφαλίζεται με ξίφος στα Ιεροσόλυμα· και ο Ιωάννης καταδικάστηκε να κατοικήσει στο νησί της Πάτμου· και άλλοι με διαφορετικούς τρόπους, επιδεικνύοντας την καθαρή και ανυπόκριτη υπακοή στα λόγια του, υπέμειναν ένα διαφορετικό τέλος του βίου. Και αυτά δεν τα έπασχαν παρά τη θέλησή τους, αλλά θεωρώντας πιο γλυκιά από κάθε ηδονή την ελπίδα των σωτήριων επαγγελιών· επειδή πράγματι, όταν κάποτε τους συνέλαβαν οι άρχοντες του ιουδαϊκού έθνους και τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια με μαστιγώσεις, όπως μαρτυρεί η ιστορία τους, αναχωρούσαν από το συνέδριο χαίροντες, διότι αξιώθηκαν να ατιμαστούν υπέρ του ονόματος του Χριστού. Και το έπρατταν αυτό, εκπληρώνοντας το δικό του παράγγελμα, επειδή τους δίδασκε να χαίρονται όταν πάσχουν για χάρη του.

Έτσι λοιπόν, τα λόγια του φάνηκαν συνετά, αφού πείστηκαν να μην τους θανατώσουν, αλλά μόνο να τους μαστιγώσουν. Διότι, όπως λέει, πείστηκαν από αυτόν· και αφού κάλεσαν τους αποστόλους, τους έδειραν, τους έδωσαν αυστηρή παραγγελία να μη μιλούν στο όνομα του Ιησού, και τους απέλυσαν. Παρατήρησε, έπειτα από πόσα θαύματα μαστιγώνονται. Και όμως, η διδασκαλία εντεινόταν και πάλι· διότι δίδασκαν και στα σπίτια και στον ναό. Αυτοί, λοιπόν, αναχωρούσαν από το συνέδριο γεμάτοι χαρά, επειδή αξιώθηκαν να υποστούν ατίμωση για το όνομα του Χριστού, και κάθε ημέρα, στον ναό και στα σπίτια, δεν έπαυαν να διδάσκουν και να ευαγγελίζονται τον Ιησού Χριστό. Εκείνες δε τις ημέρες, καθώς πλήθαιναν οι μαθητές, υπήρξε γογγυσμός από τους Ελληνιστές εναντίον των Εβραίων, διότι οι χήρες τους παραμελούνταν κατά την καθημερινή διακονία.

Αυτά, εάν εγκύψετε στα βιβλία του Ιωσήπου, θα τα μάθετε ακριβέστερα· διότι εκείνος, συντάσσοντας την ιστορία αυτών των γεγονότων, τα εξιστορεί με ακρίβεια. Είδες, πόσο σπουδαίο λόγο τόλμησε να πει, ότι είναι «εκ Θεού», όταν πλέον έλαβε την πεποίθηση από τα ίδια τα πράγματα. Όντως, πολλή είναι η παρρησία, πολλή η απροσωποληψία. Και πείσθηκαν στα λόγια του, λέει. Και αφού κάλεσαν μέσα τους αποστόλους, τους έδειραν και τους απέλυσαν. Σεβάστηκαν το κύρος του ανδρός· γι' αυτό και αποτρέπονται μεν από το να θανατώσουν τους αποστόλους, αλλά αφού μόνο τους μαστίγωσαν, τους αφήνουν ελεύθερους. Εκείνοι, λοιπόν, αποχωρούσαν με χαρά από το συνέδριο, διότι καταξιώθηκαν να ατιμασθούν υπέρ του ονόματος του Χριστού.