Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 6:12

Λιβερτίνοι λοιπόν ονομάζονται κατ' αυτόν τον τρόπο οι απελεύθεροι των Ρωμαίων. Και όπως ακριβώς κατοικούσαν εκεί πολλοί ξένοι, έτσι είχαν και συναγωγές, όπου έπρεπε να αναγιγνώσκεται ο νόμος και να γίνονται προσευχές. Εσύ όμως πρόσεξέ μου, πώς και αυτός αναγκαζόμενος επιχειρεί να διδάσκει, και εκείνοι πάλι, εξαιτίας των θαυματουργικών σημείων, όχι μόνο κινούνται από φθόνο, αλλά, επειδή επικρατούσε και στον λόγο και τους ήταν ανυπόφορος, στήνουν ψευδομάρτυρες. Διότι δεν ήθελαν απλώς να τον εξοντώσουν, αλλά με δικαστική απόφαση, προκειμένου να βλάψουν και τη φήμη τους· και αφήνοντας εκείνους, έρχονται εναντίον τούτων, ελπίζοντας με αυτόν τον τρόπο να εκφοβίσουν και εκείνους. Αυτοί μάλιστα δεν είπαν ότι «λαλεί», αλλά ότι «δεν παύει να λαλεί», μεγαλοποιώντας την κατηγορία. Ξεσήκωσαν επίσης τους πρεσβυτέρους και τους γραμματείς, και αφού τον αιφνιδίασαν, τον συνέλαβαν με τη βία και τον οδήγησαν στο συνέδριο, και έστησαν ψευδομάρτυρες οι οποίοι έλεγαν: «Ο άνθρωπος αυτός δεν παύει να λαλεί λόγια εναντίον αυτού του άγιου τόπου και του νόμου». Λένε, δηλαδή, «δεν παύει», φανερώνοντας με αυτό ότι το είχε κάνει συνεχή ασχολία του. «Διότι τον ακούσαμε να λέει ότι αυτός ο Ιησούς ο Ναζωραίος θα καταστρέψει τον τόπο τούτο, και θα αλλάξει τα έθιμα που μας παρέδωσε ο Μωυσής». «Ο Ιησούς», λένε, «ο Ναζωραίος» –και μάλιστα περιφρονητικά– «θα καταστρέψει τον τόπο τούτο και θα αλλάξει τα έθιμα». Αυτό έλεγαν και όταν κατηγορούσαν τον Χριστό: «Αυτός που καταλύει τον ναό του Θεού».

Εάν όμως φαίνεται ότι αυτό αποτελεί ακόμη εικασία, σας παρέχω φανερή απόδειξη ότι δεν ήταν ασφαλές γι' αυτούς να αναγγέλλουν τα μέλλοντα, εννοώ τη δική μας τιμή και τη δική τους έκπτωση. Διότι, πες μου, τον Στέφανο, την απαρχή των μαρτύρων, γιατί τον λιθοβόλησαν; Όχι επειδή του προσήπταν αυτές τις κατηγορίες λέγοντας ότι «Ο άνθρωπος αυτός προφέρει βλάσφημα λόγια»; «Είπε», ισχυρίζονταν, «ότι ο Ιησούς θα καταλύσει τον ναό αυτόν και θα αλλάξει τα έθιμα που παρέδωσε ο Μωυσής», και για τον λόγο αυτόν τον λιθοβόλησαν.

Εναντίον του Μωυσή και εναντίον του Θεού. Ξεσήκωσαν δε τον λαό, τους πρεσβυτέρους και τους γραμματείς· και επιπίπτοντας εναντίον του τον άρπαξαν και τον οδήγησαν στο συνέδριο. Σε οργή ξεσήκωσαν τον λαό και τον άρπαξαν· άρπαξαν τα θηρία το πρόβατο και το οδήγησαν στο συνέδριο, που ήταν γεμάτο από υποκρισία και φθόνο· στο συνέδριο το ξένο προς την αλήθεια και στερημένο από δικαιοσύνη. Και τον οδήγησαν στο συνέδριο, για το οποίο από παλιά αναφωνούσε ο Ιερεμίας: Δεν κάθισα στο μάταιο συνέδριό τους. Και έστησαν ψευδομάρτυρες, οι οποίοι έλεγαν: Αυτός ο άνθρωπος δεν παύει να λαλεί λόγια βλάσφημα εναντίον του αγίου τόπου και του νόμου. Δεν ντράπηκε, λέγουν, να καθυβρίσει το ιερό, τον τόπο αυτόν όπου αναγινώσκονται τα θεία ρήματα, όπου διασαλπίζονται τα συγγράμματα των προφητών, όπου βρίσκονται οι πλάκες του νόμου και το ουράνιο μάννα, όπου υπάρχει η κιβωτός και η ράβδος του Ααρών, όπου παρίσταται η σεβάσμια πολιότης των αρχιερέων, το αξίωμα των πρεσβυτέρων και η τιμή των γραμματέων· αντίθετα, θεωρεί τον τόπο περίγελω και αποφαίνεται ότι το ιερό είναι ευτελές.

Και είπαν οι άρχοντες. Πρόσεξε πώς παρουσιάζουν το ζήτημα ως φοβερό· δεν θέλουν να πουν τα λόγια, μη ανεχόμενοι ούτε καν απλώς να τα αναφέρουν με τη γλώσσα τους. Έτσι και στην περίπτωση του Στεφάνου: «Λέει λόγια βλάσφημα». Δεν είπαν ποια ήταν τα βλάσφημα. Με την παράλειψη πολλές φορές διογκώνουμε το γεγονός, όπως όταν λέμε: «Δεν θέλω να πω αυτά που είπε». Και λίγο μετά: Πώς λοιπόν δεν θα ήταν αξιόπιστοι κατήγοροι; Διότι η σεβασμιότητα της ιερωσύνης ήταν ικανή να τους καταστήσει αξιόπιστους· αυτοί που θα έπρεπε να κατευνάζουν τους άλλους, αυτοί υποδαυλίζουν τον λαό, αυτοί αναζωπυρώνουν την οργή του πλήθους, και ούτε καν περιμένουν την απόφαση των δικαστών.