Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 6:5

Επιπλέον, τα ονόματα των επτά διακόνων που ορίστηκαν από τους αποστόλους είναι τα εξής: Στέφανος, Φίλιππος, Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων, Παρμενάς και Νικόλαος. Τις πράξεις, λοιπόν, αυτών των αποστόλων και των διακόνων διηγείται ο Λουκάς, καθώς και τα σημεία που επιτελέστηκαν από αυτούς, τα οποία είναι τα εξής: Ο Πέτρος και ο Ιωάννης θεράπευσαν στο όνομα του Κυρίου τον εκ γενετής χωλό, ο οποίος καθόταν στην Ωραία Πύλη. Ο Πέτρος ήλεγξε τον Ανανία και τη σύζυγό του Σαπφείρα, επειδή υπεξαίρεσαν μέρος από το αντίτιμο του κτήματος και από την υπόσχεση προς τον Θεό, και έπεσαν αμέσως νεκροί. Ο Πέτρος στην Ιόππη, αφού προσευχήθηκε, ανέστησε εκ νεκρών την αποθανούσα Δορκάδα.

Κεφάλαιο Β΄. — Περί διακόνων. ΠΡΑΞΕΙΣ. Και εξέλεξαν τον Στέφανο, άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου, και τον Φίλιππο, και τον Πρόχορο, και τον Νικάνορα, και τους υπολοίπους, τους οποίους έστησαν ενώπιον των αποστόλων· και αφού προσευχήθηκαν, επέθεσαν σε αυτούς τα χέρια.

Και ανελήφθη στον ουρανό με το ίδιο το σώμα, την ψυχή και τον νου, συνενώνοντάς τα σε μία ενότητα και μία πνευματική υπόσταση και καθιστώντας τη ένθεη, και κάθισε στα δεξιά του Πατρός, στέλνοντας κήρυκες σε όλη την οικουμένη: τον Σίμωνα Πέτρο, τον Ανδρέα τον αδελφό του, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τους υιούς του Ζεβεδαίου, τους οποίους είχε εκλέξει από παλιά, τον Φίλιππο και τον Βαρθολομαίο, τον Ματθαίο, τον Θωμά, τον Ιούδα, τον Θαδδαίο, και τον Σίμωνα τον Ζηλωτή· διότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, αν και προηγουμένως συγκαταλεγόταν στους δώδεκα, εφόσον έγινε προδότης αποκόπηκε από τον άγιο κατάλογο των αποστόλων. Απέστειλε δε και άλλους εβδομήντα δύο για να κηρύττουν, μεταξύ των οποίων ήταν οι επτά που είχαν ταχθεί για τη φροντίδα των χηρών: ο Στέφανος, ο Φίλιππος, ο Πρόχορος, ο Νικάνορας, ο Τίμωνας, ο Παρμενάς και ο Νικόλαος, και πριν από αυτούς ο Ματθίας, ο οποίος συναριθμήθηκε με τους αποστόλους αντί του Ιούδα· και μετά από αυτούς τους επτά και τον Ματθία που προηγήθηκε από αυτούς, τον Μάρκο και τον Λουκά, τον Ιούστο, τον Βαρνάβα και τον Απελλή, τον Ρούφο, τον Νίγερα και τους υπόλοιπους από τους εβδομήντα δύο. Μετά από όλους αυτούς, και μαζί με αυτούς, εξέλεξε τον άγιο απόστολο Παύλο με τη δική του φωνή από τον ουρανό, ως απόστολο και ταυτόχρονα κήρυκα των εθνών και εκπληρωτή της αποστολικής διδασκαλίας· ο οποίος βρίσκει τον άγιο Λουκά, που ήταν από τους εβδομήντα δύο οι οποίοι είχαν διασκορπιστεί, και αφού τον επανέφερε και τον έκανε ακόλουθό του, τον ανέδειξε ταυτόχρονα συνεργό του Ευαγγελίου και απόστολο.

Κατά Νικολαϊτών ε΄, και της ακολουθίας κε΄. 1. Ο Νικόλαος υπήρξε ένας από τους επτά διακόνους που εκλέχθηκαν από τους αποστόλους, μαζί με τον άγιο και πρωτομάρτυρα Στέφανο, τον Πρόχορο, τον Παρμενά και τους άλλους. Αυτός, καταγόμενος από την Αντιόχεια, έγινε προσήλυτος· αργότερα, αφού αποδέχθηκε τον λόγο του κηρύγματος περί του Χριστού, ενώθηκε και αυτός με τους μαθητές και αρχικά συγκαταλεγόταν μεταξύ των πλέον διακεκριμένων. Γι' αυτό και συμπεριλήφθηκε τότε μεταξύ εκείνων που εκλέχθηκαν για τη φροντίδα των χηρών. Αργότερα όμως εισχώρησε σε αυτόν ο διάβολος και εξαπάτησε την καρδιά του, ώστε να πληγωθεί από την ίδια πλάνη των προαναφερθέντων αρχαίων (αιρετικών), σε μεγαλύτερο βαθμό από τους προηγούμενους. Διότι, ενώ είχε ωραία σύζυγο και είχε εγκρατευθεί από αυτήν, σε μίμηση εκείνων που έβλεπε να αφιερώνονται στον Θεό, μέχρις ενός σημείου υπέμεινε, αλλά δεν μπόρεσε να αντέξει ως το τέλος να συγκρατήσει την ακρασία του. Αντιθέτως, επειδή θέλησε να επιστρέψει σαν τον σκύλο στο ίδιο του το ξέρασμα, αναζητούσε και επινοούσε για τον εαυτό του κάποιες κακές προφάσεις προς απολογία του δικού του πάθους της ακολασίας· πράγμα που μάλλον τον συνέφερε *. Έπειτα, αφού εξέπεσε από τον σκοπό του, συνευρέθηκε με τη δική του γυναίκα χωρίς καμία συστολή. Αυτός δε, ντρεπόμενος για τη δική του ήττα και φοβούμενος μήπως αποκαλυφθεί, τολμούσε να λέει ότι, αν κάποιος δεν ικανοποιεί τη λαγνεία του καθημερινά, δεν δύναται να μετάσχει στην αιώνια ζωή. Διότι από τη μία πρόφαση μεταφερόταν σε άλλη.

Αυτά είναι τα ονόματα των διακόνων που προχειρίστηκαν. αʹ. Στέφανος ο πρωτομάρτυρας. βʹ. Φίλιππος. γʹ. Πρόχορος. δʹ. Νικάνωρ. εʹ. Τίμων. στʹ. Παρμενάς. ζʹ. και Νικόλαος. Από δε τους Εβδομήντα, οι επιφανέστεροι είναι οι εξής: Παύλος, Μάρκος, Λουκάς, Τίτος, ο ευνούχος της Κανδάκης, Ιωάννης ο Βαπτιστής.

Πατέρας επτά παιδιών ήταν ο Ιεσσαί. Έβδομος από τον Αβραάμ ήταν ο Μωυσής. Από επτά γράμματα αποτελείται το όνομα του Ιωάννη. Από επτά γράμματα και η προσηγορία του Χριστού. Επτά διάκονοι εκλέχθηκαν από τους μαθητές για τη διακονία των Χριστιανών: ο Στέφανος, ο Φίλιππος, ο Πρόχορος, ο Νικάνωρ, ο Τίμων, ο Παρμενάς και ο Νικόλαος. Επτά παίδες κατέρριψαν την τυραννία του Αντιόχου. Και εν συντομία λέγω, αυτός ο αριθμός είναι αξιέπαινος και θαυμάσιος· διότι ο ίδιος ο Δεσπότης άνωθεν διακηρύσσει εγγράφως: «Τίμα την ημέρα του Σαββάτου και αγίαζέ την· διότι κατ' αυτήν αναπαύθηκε ο Θεός από όλα τα έργα Του, τα οποία άρχισε να δημιουργεί». Σε Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

«Διότι αυτό ήταν το δόγμα της διδασκαλίας του, ότι δηλαδή η βασιλεία του Χριστού θα είναι επίγεια, και σε όσα ο ίδιος επιθυμούσε, όντας φιλοσώματος και εξαιρετικά σαρκικός, σε αυτά ονειρευόταν ότι θα συνίσταται, στις απολαύσεις της κοιλιάς και των υπογαστρίων, τουτέστιν σε φαγητά και ποτά και γάμους, και σε όσα θεωρούσε ότι θα του τα εξασφάλιζαν αυτά με πιο εύσχημο τρόπο, δηλαδή σε γιορτές, θυσίες και σφαγές ιερών ζώων». Αυτά αναφέρει ο Διονύσιος. Ο δε Ειρηναίος, αφού παρέθεσε κάποιες πιο απόκρυφες ψευδοδοξίες του ιδίου στο πρώτο του σύγγραμμα κατά των αιρέσεων, στο τρίτο παραδίδει γραπτώς και μία ιστορία που δεν αξίζει να παραδοθεί στη λήθη, αναφέροντας, κατά την παράδοση του Πολυκάρπου, ότι ο απόστολος Ιωάννης εισήλθε κάποτε σε ένα λουτρό για να λουστεί, αλλά όταν αντιλήφθηκε ότι μέσα βρισκόταν ο Κήρινθος, πετάχτηκε από τη θέση του και έφυγε έξω, μην αντέχοντας να βρεθεί κάτω από την ίδια στέγη με αυτόν, και το ίδιο προέτρεψε να κάνουν και όσοι ήταν μαζί του, λέγοντας: «Ας φύγουμε, μήπως και καταρρεύσει το λουτρό, επειδή βρίσκεται μέσα ο Κήρινθος, ο εχθρός της αλήθειας». Κατά την ίδια εποχή ακριβώς εμφανίστηκε για ελάχιστο χρονικό διάστημα και η λεγόμενη αίρεση των Νικολαϊτών, την οποία μνημονεύει και η Αποκάλυψη του Ιωάννη. Αυτοί καυχιούνταν για τον Νικόλαο, ο οποίος ήταν ένας από τους διακόνους, μαζί με τον Στέφανο, που είχαν εκλεγεί από τους αποστόλους για τη φροντίδα των ενδεών.

Καλώς· διότι μεταξύ των αναγκαίων, τα αναγκαιότερα είναι προτιμότερα. Πρόσεξε δε πώς αμέσως λαμβάνουν πρόνοια και για αυτά, χωρίς να παραμελούν το κήρυγμα. Επειδή δε εκείνοι ήταν περισσότερο σεβάσμιοι, γι' αυτό και προκρίνονται. Αναζητήστε λοιπόν, αδελφοί, επτά άνδρες από ανάμεσά σας με καλή μαρτυρία, πλήρεις Πνεύματος και σοφίας, τους οποίους θα καταστήσουμε υπεύθυνους για την ανάγκη αυτή. Εμείς δε θα αφοσιωθούμε στην προσευχή και στη διακονία του λόγου. Και ο λόγος αυτός άρεσε ενώπιον όλου του πλήθους. Και εξέλεξαν τον Στέφανο, άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου. Άρα και εκείνοι που εξέλεξαν ήσαν πλήρεις πίστεως, προκειμένου να μη συμβούν τα ίδια, όπως στην περίπτωση του Ιούδα, ή όπως στην περίπτωση του Ανανία και της Σαπφείρας.

Και τον Φίλιππο, και τον Πρόχορο, και τον Νικάνορα, και τον Τίμωνα, και τον Παρμενά, και τον Νικόλαο, προσήλυτο από την Αντιόχεια, τους οποίους παρουσίασαν ενώπιον των αποστόλων και, αφού προσευχήθηκαν, τους επέθεσαν τα χέρια. Και ο λόγος του Κυρίου αυξανόταν, και ο αριθμός των μαθητών στην Ιερουσαλήμ πλήθαινε πάρα πολύ· και μεγάλο πλήθος ιερέων υπάκουε στην πίστη. Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν.

Εξάλλου, το να ορίσουν τον αριθμό και να χειροτονήσουν, και μάλιστα σε μια τέτοια ανάγκη, ήταν δικό τους έργο· το να επιλέξουν όμως τους άνδρες το επιτρέπουν σε εκείνους, για να μη φανεί ότι οι ίδιοι κάνουν χάρες· επειδή και ο Θεός επιτρέπει στον Μωυσή να επιλέξει πρεσβυτέρους τους οποίους ο ίδιος γνωρίζει. Διότι πράγματι απαιτείται πολλή σοφία σε τέτοιου είδους διαχειρίσεις. Διότι, ας μη νομίσετε ότι, επειδή δεν του έχει ανατεθεί το έργο του κηρύγματος, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από σοφία· διότι την έχει ανάγκη, και μάλιστα πολλή. «Εμείς όμως», λέει, «θα αφοσιωθούμε στην προσευχή και στη διακονία του λόγου». Και στην αρχή και στο τέλος δικαιολογούν τη στάση τους. «Θα αφοσιωθούμε», λένε. Διότι έτσι έπρεπε, όχι απλώς και όπως τύχει, αλλά με πλήρη αφοσίωση. «Και άρεσε», λέει, «ο λόγος ενώπιον όλου του πλήθους». Και αυτό είναι αντάξιο της σοφίας τους. Όλοι επαίνεσαν αυτό που ελέχθη· τόσο συνετό ήταν. «Και εξέλεξαν», λέει (δηλαδή πάλι οι ίδιοι εκλέγουν), «τον Στέφανο, άνδρα γεμάτο πίστη και Πνεύμα Άγιο, και τον Φίλιππο, και τον Πρόχορο, και τον Νικάνορα, και τον Τίμωνα, και τον Παρμενά, και τον Νικόλαο, προσήλυτο από την Αντιόχεια· τους οποίους έστησαν ενώπιον των αποστόλων». «Και αφού προσευχήθηκαν, τους επέθεσαν τα χέρια». Από αυτό είναι φανερό ότι τους ξεχώρισαν από το πλήθος, και οι ίδιοι τους φέρνουν μπροστά, δεν τους προσάγουν οι απόστολοι. Δες πώς ο συγγραφέας δεν περιττολογεί· διότι δεν αναφέρει το πώς, αλλά απλώς ότι χειροτονήθηκαν δια της προσευχής· διότι αυτό ακριβώς είναι η χειροτονία.

Κατά τη διάρκεια αυτών πάλι των φρικωδεστάτων μυστηρίων ο ιερέας εύχεται για τον λαό, και ο λαός εύχεται για τον ιερέα· διότι το «Μετά του πνεύματός σου», δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό. Και τα της Ευχαριστίας πάλι είναι κοινά· διότι δεν αναπέμπει ευχαριστία μόνος εκείνος, αλλά και ολόκληρος ο λαός. Διότι, αφού πρώτα λάβει τη φωνή τους, και έπειτα αυτοί συμφωνήσουν ότι τούτο γίνεται άξια και δίκαια, τότε αρχίζει την Ευχαριστία. Και γιατί απορείς, αν τυχόν ο λαός εκφωνεί μαζί με τον ιερέα, όταν μάλιστα αναπέμπει από κοινού εκείνους τους ιερούς ύμνους μαζί με τα ίδια τα Χερουβείμ και τις άνω δυνάμεις; Όλα αυτά τα έχω πει, ώστε να βρίσκεται σε πνευματική εγρήγορση και ο καθένας από τους ποιμαινομένους, για να μάθουμε ότι όλοι μας είμαστε ένα σώμα, έχοντας μεταξύ μας τόση διαφορά, όση έχουν τα μέλη προς τα μέλη, και να μην επιρρίπτουμε τα πάντα στους ιερείς, αλλά και εμείς οι ίδιοι να φροντίζουμε για ολόκληρη την Εκκλησία, σαν να είναι ένα κοινό σώμα. Διότι αυτό παρέχει και μεγαλύτερη ασφάλεια, και δημιουργεί σε εμάς μεγαλύτερη πρόοδο προς την αρετή. Άκουσε, λοιπόν, κατά την εποχή των αποστόλων, πώς σε άλλες περιπτώσεις καθιστούσαν τους ποιμαινομένους συμμέτοχους στις αποφάσεις. Διότι και όταν χειροτονούσαν τους επτά, προηγουμένως συνεννοήθηκαν με τον λαό· και όταν ο Πέτρος εξέλεγε τον Ματθία, απευθύνθηκε σε όλους τους παρόντες τότε, και στους άνδρες και στις γυναίκες.

Γιατί δεν λαμβάνεις εσύ τον μισθό; Διότι, άκουσε, και για αυτό υπάρχει μισθός: «Κατέστησαν», λέγει, «οι απόστολοι τον Στέφανο και τους συντρόφους του στη διακονία των χηρών». Γίνε εσύ ο οικονόμος των υπαρχόντων σου· ας σε χειροτονήσει η φιλανθρωπία, ο φόβος του Θεού. Αυτό είναι απαλλαγμένο από την κενοδοξία, αυτό και τις ψυχές αναπαύει, αυτό και τα χέρια αγιάζει, αυτό και το υπερήφανο φρόνημα καταρρίπτει, αυτό και την πνευματική φιλοσοφία διδάσκει, αυτό εκτελείται με μεγαλύτερη προθυμία, αυτό σε κάνει να λάβεις τις ευλογίες· το κεφάλι σου θα αναχωρήσει έχοντας δεχθεί όλες τις ευλογίες από τις χήρες. Γίνε πιο πρόθυμος στις προσευχές, αναζήτησε και αγίους άνδρες, τους πραγματικά αγίους, εκείνους που κατοικούν στις ερήμους, εκείνους που δεν μπορούν να ζητιανέψουν, εκείνους που είναι αφιερωμένοι στον Θεό· βάδισε μακρύ δρόμο, και δίνε αυτοπροσώπως· διότι είναι πολλή η ωφέλεια όταν προσφέρεις εσύ ο ίδιος. Βλέπεις τη σκηνή και το κατάλυμα; Βλέπεις την έρημο; Βλέπεις τη μόνωση; Πολλές φορές, ενώ πήγες για να δώσεις χρήματα, έδωσες ολόκληρη την ψυχή σου, και σαγηνεύτηκες, και έγινες συναιχμάλωτος εκείνου, και ξενιτεύτηκες μαζί του από τον κόσμο. Είναι μεγάλο πράγμα και μόνο να βλέπεις τους φτωχούς. Είναι αγαθό, λέγει, να εισέλθει κανείς σε σπίτι πένθους, παρά σε σπίτι γέλιου. Από εκεί (από το σπίτι του γέλιου) η ψυχή φλεγμαίνει. Διότι, αν μεν έχεις τη δυνατότητα να ζεις και εσύ παρομοίως μέσα στην τρυφή, έλαβες παρότρυνση για σπατάλη· αν όμως δεν έχεις, κυριεύθηκες από λύπη. Στο σπίτι όμως του πένθους δεν υπάρχει τίποτε τέτοιο, αλλά ακόμη και αν δεν έχεις τα μέσα για να ζήσεις με τρυφή, δεν λυπήθηκες, και αν τα έχεις, συστέλλεσαι.

Εξήλθε ο ήλιος της δικαιοσύνης, για να ραντίσει τις φεγγοβόλες ακτίνες της θεότητάς του στις καρδιές των σκοτισμένων ανθρώπων. Εξήλθε ο ποιμένας των προβάτων, ώστε, σπέρνοντας το αλάτι της ευσέβειας, να αρτύσει τον χόρτο του νομικού γράμματος, κάνοντάς τον νόστιμο για τα πρόβατα· εξήλθε ο σπορέας, έχοντας τα δέκα ζεύγη των βοδιών, για να παραγάγει το ένα κεράμιο, και σπέρνοντας έξι αρτάβες, να παραγάγει τρία μέτρα. Μίλησε τώρα, Ησαΐα, μην σιωπάς. Διότι, όπου εργάζονται δέκα ζεύγη βοδιών, θα παραγάγουν ένα κεράμιο. Δέκα ζεύγη βοδιών είναι είκοσι βόδια· δέκα λογικά ζεύγη βοδιών του Χριστού τυγχάνει να είναι οι δώδεκα απόστολοι, και οι επτά που εξέλεξαν οι απόστολοι. Ποιοι είναι αυτοί; Ο Στέφανος, ο Φίλιππος, ο Πρόχορος, ο Νικάνορας, ο Τίμωνας και ο Παρμενάς, καθώς και ο Νικόλαος ο προσήλυτος από την Αντιόχεια· και ο απόστολος που γεώργησε από την Ιερουσαλήμ μέχρι το Ιλλυρικό. Αυτά τα δέκα ζεύγη των βοδιών μέσα στον αγρό της ανθρωπότητας παρήγαγαν την ομολογία στον Ιησού, ο οποίος ενδύθηκε το δικό μας οστράκινο σκεύος του σώματος. Και για το γεγονός ότι ο θείος λόγος ονομάζει «κεράμιο» την ένσαρκη παρουσία του Χριστού, άκουε. Όταν επρόκειτο να πορευθεί προς το πάθος, του λένε οι μαθητές του: «Πού θέλεις να ετοιμάσουμε το πάσχα;». Και εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε σε αυτήν την πόλη, και θα σας συναντήσει ένας άνθρωπος που θα βαστάζει ένα κεράμιο με νερό, και πείτε του: Ο Διδάσκαλός μας είπε: Σε εσένα θα κάνω το πάσχα».

Επιπλέον δε σε όλα όσα ελέχθησαν περί προσευχής και απαραίτητης διακονίας, χρειαζόμαστε πολλή διάκριση από τον Θεό για να γνωρίζουμε πότε και ποια ασχολία οφείλουμε να προτιμούμε έναντι της προσευχής, επειδή ο καθένας, ασχολούμενος με την αγαπημένη σε αυτόν ενασχόληση, νομίζει ότι εκτελεί την οφειλόμενη διακονία, αγνοώντας ότι οφείλει να κρίνει τα πράγματα με γνώμονα την ευαρέστηση του Θεού μάλλον παρά του εαυτού του. Το δε ακόμη πιο δυσδιάκριτο από αυτό είναι ότι αυτές οι αναγκαίες και απαραίτητες εντολές δεν είναι πάντοτε οι ίδιες, αλλά οφείλει να προτιμάται η μία έναντι της άλλης στον κατάλληλο καιρό, επειδή δεν επιτελείται κάθε διακονία πάντοτε, αλλά στον δικό της καιρό, ενώ η λειτουργία της προσευχής έχει νομοθετηθεί για εμάς αδιαλείπτως· για τον λόγο αυτό οφείλουμε να την προτιμούμε έναντι των ασχολιών που δεν αποτελούν ανάγκη. Διδάσκοντας αυτήν τη διαφορά όλοι οι απόστολοι στο πλήθος που ήθελε να τους περισπάσει στη διακονία, έλεγαν: «Δεν είναι αρεστό να εγκαταλείψουμε εμείς τον λόγο του Θεού για να διακονούμε σε τραπέζια· αναζητήστε, λοιπόν, από ανάμεσά σας επτά άνδρες με καλή μαρτυρία, τους οποίους θα καταστήσουμε υπεύθυνους για αυτήν την ανάγκη· εμείς δε θα αφοσιωθούμε στη διακονία του λόγου και στην προσευχή. Και ο λόγος αυτός άρεσε ενώπιον όλου του πλήθους». Τι μαθαίνουμε, λοιπόν, μέσω αυτών;

ΚΑΝΟΝΑΣ ΙΣΤ'. Επειδή το βιβλίο των Πράξεων παραδίδει ότι εγκαταστάθηκαν επτά Διάκονοι από τους Αποστόλους, και οι Πατέρες της Συνόδου της Νεοκαισαρείας, στους κανόνες που εξέδωσαν, ανέφεραν σαφώς τα εξής, ότι δηλαδή σύμφωνα με τον Κανόνα πρέπει να υπάρχουν επτά Διάκονοι, έστω κι αν η πόλη είναι πολύ μεγάλη, και γι' αυτό θα πεισθείς από το βιβλίο των Πράξεων· εμείς, εφαρμόζοντας τη σκέψη των Πατέρων στο αποστολικό ρητό, βρήκαμε ότι ο λόγος τους δεν αφορούσε τους άνδρες που διακονούν στα μυστήρια, αλλά την υπηρεσία για τις ανάγκες των τραπεζών, καθώς το βιβλίο των Πράξεων αναφέρει τα εξής: «Εκείνες τις ημέρες, καθώς πλήθαιναν οι μαθητές, δημιουργήθηκε γογγυσμός από τους Ελληνιστές εναντίον των Εβραίων, διότι οι χήρες τους παραμελούνταν στην καθημερινή διακονία. Προσκαλώντας δε οι δώδεκα το πλήθος των μαθητών, είπαν: Δεν είναι σωστό να εγκαταλείψουμε εμείς τον λόγο του Θεού για να διακονούμε σε τραπέζια· αναζητήστε, λοιπόν, αδελφοί, ανάμεσά σας επτά άνδρες με καλή μαρτυρία, γεμάτους από Άγιο Πνεύμα και σοφία, τους οποίους θα ορίσουμε για αυτήν την ανάγκη. Εμείς δε θα αφοσιωθούμε στην προσευχή και στη διακονία του λόγου. Και ο λόγος αυτός άρεσε σε όλο το πλήθος. Και εξέλεξαν τον Στέφανο, άνδρα γεμάτο πίστη και Άγιο Πνεύμα, και τον Φίλιππο, και τον Πρόχορο, και τον Νικάνορα, και τον Τίμωνα, και τον Παρμενά, και τον Νικόλαο, προσήλυτο από την Αντιόχεια, τους οποίους έστησαν ενώπιον των Αποστόλων».