Τὸ μὲν γὰρ ἱμάτιον παλαιούμενον διαφθείρεται, ὁ δὲ παλαιὸς φίλος ὅσῳ παλαιοῦται, τοσούτῳ πλέον ὀφείλει εἶναι δοκιμώτερος. Ὡς γὰρ ὁ παλαιὸς οἶνος οὐ ταχὺ ἀλλοιοῦται οὔτε τρέπεται, ὁ δὲ νέος οἶνος ἀμφιβολίας γείτων, οὕτως ὁ παλαιὸς φίλος ὡς οἶνος προπάλαιος εὐφραίνει τὸν ἔχοντα. Καὶ τούτου μάρτυς ἡ θεία γραφή· 〈Οἶνος νέος φίλος νέος· ἐὰν δὲ παλαιωθῇ, μετ᾽ εὐφροσύνης αὐτὸν πίεσαι.〉 Ὥσπερ δὲ ὁ πυρέττων καὶ φρενιτιῶν τὸν παλαιὸν οἶνον ὡς πολέμιον ἀποστρέφεται, ὁ δὲ ὑγιαίνων καὶ ἐρρωμένος τὴν καρδίαν εὐφραίνεται—〈Καὶ οἶνος〉 γὰρ 〈εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου〉—οὕτως ὁ νοσῶν τὴν φρένα καὶ τῇ κακίᾳ πυρέττων τὸν ἀρχαῖον φίλον φεύγει ὡς πολέμιον, ὁ δὲ ὑγιαίνων τὴν συνείδησιν ὡς δευτέρους γονέας καὶ ἀδελφοὺς τοὺς φίλους λογίζεται. Ὅθεν τὸν Χουσὶ φίλον καὶ ἀρχιεταῖρον ἄνωθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς εἶχε, τοῦτο λέγων· Εἰ ὁ μέγας Μωυσῆς, ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ καὶ θεὸς τοῦ Φαραώ, τὸν ξένον καὶ ἴδιον, τὸν Ἰοθώρ, σύμβουλον ἔσχε, τὸν ξένον διὰ τὴν θρησκείαν καὶ ἴδιον διὰ τὴν συγγένειαν, καὶ οὐχ ὑπερηφάνησεν οὐδὲ εἶπεν· Ἐγὼ οὐ χρῄζω τῆς τούτου γνώμης· ὁ θεός μοι ἐλάλησεν, ἐπαιδεύθην πάσῃ σοφίᾳ Αἰγυπτίων, καὶ πῶς τοῦτον γνωμοδότην λήψομαι;
Μετάφραση
Διότι το μεν ένδυμα, καθώς παλιώνει, φθείρεται, ενώ ο παλαιός φίλος, όσο παλιώνει, τόσο περισσότερο οφείλει να είναι πιο δοκιμασμένος. Διότι, όπως ακριβώς το παλαιό κρασί δεν αλλοιώνεται γρήγορα ούτε χαλάει, ενώ το νέο κρασί συνορεύει με την αμφιβολία, έτσι και ο παλαιός φίλος, σαν το πολύ παλιό κρασί, ευφραίνει εκείνον που τον έχει. Και μάρτυρας αυτού είναι η Θεία Γραφή: «Νέο κρασί, νέος φίλος· εάν όμως παλιώσει, θα τον πιεις με ευφροσύνη». Και όπως ακριβώς εκείνος που έχει πυρετό και παραληρεί αποστρέφεται το παλαιό κρασί ως εχθρό, ενώ εκείνος που είναι υγιής και δυνατός ευφραίνεται στην καρδιά —διότι «το κρασί ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου»— έτσι και εκείνος που νοσεί στο νου και φλέγεται από τον πυρετό της κακίας αποφεύγει τον αρχαίο φίλο ως εχθρό, ενώ εκείνος που έχει υγιή συνείδηση θεωρεί τους φίλους ως δεύτερους γονείς και αδελφούς. Γι' αυτόν τον λόγο είχε ανέκαθεν και εξ αρχής τον Χουσί ως φίλο και πρώτο σύντροφο, λέγοντας το εξής: Εάν ο μέγας Μωυσής, ο άνθρωπος του Θεού και θεός για τον Φαραώ, πήρε ως σύμβουλο τον ξένο αλλά και δικό του άνθρωπο, τον Ιοθώρ, ο οποίος ήταν ξένος ως προς τη θρησκεία και δικός του ως προς τη συγγένεια, και δεν υπερηφανεύτηκε ούτε είπε: «Εγώ δεν χρειάζομαι τη δική του γνώμη· ο Θεός μού μίλησε, εκπαιδεύτηκα σε όλη τη σοφία των Αιγυπτίων, και πώς θα δεχθώ αυτόν ως σύμβουλό μου;».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες