Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 7:43

Διότι είναι ανάγκη να ξεπλυθεί ο μολυσμός, και να αποτριφθεί εκ των προτέρων ο ρύπος που προέρχεται από την αμαρτία. Και θα σας μετοικίσω πέρα από τη Βαβυλώνα. Κυρίλλου: Επειδή όμως έχετε φτάσει στο έπακρο την κακία των Μωαβιτών, της γειτονικής Δαμασκού, γι' αυτόν τον λόγο θα οδηγηθείτε πέρα από τη Δαμασκό, δηλαδή στη Βαβυλώνα.

Έστρεψε όμως το πρόσωπό Του ο Θεός και «τους παρέδωσε στο να λατρεύουν τη στρατιά του ουρανού», καθώς είναι γραμμένο στο βιβλίο των προφητών: «Μήπως σφάγια και θυσίες μου προσφέρατε στην έρημο επί σαράντα χρόνια, οίκο του Ισραήλ, λέει ο Κύριος; Αλλά αναλάβατε τη σκηνή του Μολώχ και το άστρο του θεού σας του Ρεμφάν, τα είδωλα που φτιάξατε για να τα προσκυνάτε, και θα σας μετοικίσω πέρα από τη Βαβυλώνα». Παρατήρησε λοιπόν ότι και ο θεσπέσιος Στέφανος, άνδρας πλήρης Αγίου Πνεύματος, μαρτύρησε ότι, ενώ κατασκεύασαν το μοσχάρι, στράφηκαν επίσης στο να λατρεύουν τη στρατιά του ουρανού· μνημονεύει μάλιστα και τα λόγια του Προφήτη. Από αυτό μπορεί να εννοήσει κανείς ότι, μαζί με το μοσχάρι, ανέλαβαν και τη σκηνή του Μολώχ. Διότι, αφού κατασκεύασαν σκηνή, έστησαν είδωλο και το ονόμασαν Μολώχ ή Μολχόμ. Αυτό ήταν είδωλο των Μωαβιτών, το οποίο έφερε ένα διάφανο και εξαιρετικό λίθο στο πάνω μέρος του μετώπου, ως τύπο του εωσφόρου. Και η λέξη Μολώχ ερμηνεύεται «βασιλιάς τους»· διότι έτσι απέδωσαν τη λέξη ο Ακύλας και ο Θεοδοτίων· πάντως, το τεχνούργημα ήταν απεικόνιση του εωσφόρου. «Αναλάβατε, λοιπόν», λέει, «τη σκηνή του Μολώχ», δηλαδή, του βασιλιά σας. Και ποιος ήταν αυτός ο βασιλιάς; «Το άστρο του θεού σας του Ρεμφάν». Το δε όνομα Ρεμφάν ερμηνεύεται σκοτασμός ή τύφλωση.

Προσκυνούσαν όμως τον εωσφόρο επειδή ανέτελλε πριν από τη λάμψη του ήλιου, και έφερνε την αρχή της ημέρας σε όσους βρίσκονταν πάνω στη γη. Αλλά για αυτούς που τον προσκυνούσαν έγινε Ραιφάν, δηλαδή σκότος ή τύφλωση. Και βέβαια όχι επειδή το άστρο προκάλεσε σε αυτούς την τύφλωση, αλλά επειδή ο σεβασμός προς αυτό έγινε για αυτούς αιτία σκοτισμού. Επειδή δε, λέει, μιμηθήκατε τη μανία των Μωαβιτών και της γειτονικής Δαμασκού, γι' αυτό και θα οδηγηθείτε εξόριστοι πέρα από τη Δαμασκό και από εκείνους που βρίσκονται ακόμη πιο μακριά, εννοώ δηλαδή τους Βαβυλώνιους. Διότι η μετάφραση των Εβδομήκοντα λέει «πέρα από τη Δαμασκό», ενώ ο θεσπέσιος Στέφανος είπε «πέρα από τη Βαβυλώνα». Τι θα πούμε λοιπόν γι' αυτό; Ο μακάριος Στέφανος μίλησε σύμφωνα με την εβραϊκή έκδοση. Διότι φαίνεται ότι σε εκείνους η έκφραση «πέρα από τη Δαμασκό» ονόμαζε τη χώρα των Βαβυλωνίων. Επειδή, καθώς ίσως το βασίλειο των Δαμασκηνών, δηλαδή των Σύρων, εκτεινόταν μέχρι τα όρια των πόλεων προς την ανατολή, η χώρα και η γη των Βαβυλωνίων ήταν αμέσως όμορη. <Αλίμονο σε εκείνους που καταφρονούν τη Σιών και σε εκείνους που στηρίζονται στο όρος της Σαμάρειας.> Ο λόγος οικτίρει πάλι όχι μόνο όσους προέρχονται από τον Εφραΐμ, δηλαδή τις φυλές που βρίσκονται στη Σαμάρεια, αλλά βεβαίως και όσους προέρχονται από τον Ιούδα και τον Βενιαμίν.

Και αναλάβατε τη σκηνή του Μολόχ και το άστρο του θεού σας του Ρεμφάν, τα ομοιώματα που κατασκευάσατε για να τα προσκυνάτε. Και θα σας μετοικίσω πέρα από τη Βαβυλώνα. Το ρήμα «παρέδωκε», εδώ, σημαίνει «άφησε». Η σκηνή του μαρτυρίου βρισκόταν ανάμεσα στους πατέρες μας στην έρημο, όπως ακριβώς διέταξε εκείνος που μιλούσε στον Μωυσή να την κατασκευάσει σύμφωνα με το πρότυπο που είχε δει. Και παρότι υπήρχε η σκηνή, θυσίες δεν προσφέρονταν. Και ότι δεν προσφέρονταν, το καθιστά σαφές ο προφήτης λέγοντας το εξής: Μήπως μου προσφέρατε σφάγια και θυσίες; Η σκηνή του μαρτυρίου υπήρχε, και σε τίποτα δεν τους ωφέλησε, αλλά αφανίζονταν. Ούτε όμως πριν από αυτό τους ωφέλησαν σε κάτι τα σημεία, ούτε και μετά από αυτά ωφελήθηκαν σε τίποτα.