Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 8:13

Κατά των Σιμωνιανών, η πρώτη αίρεση μετά την αποκλειστική πίστη στον Χριστό, και κατά σειρά η εικοστή πρώτη. 1. Η πρώτη αίρεση, η οποία ξεκίνησε από την εποχή του Χριστού και εντεύθεν, δημιουργείται από τον Σίμωνα τον μάγο. Αυτή ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν στο όνομα του Χριστού ούτε ορθά ούτε ευλαβώς, αλλά διαπράττουν φρικτά έργα εξαιτίας της παραποιημένης διαφθοράς που φέρουν μέσα τους. Αυτός ο Σίμων ήταν απατεώνας μάγος και καταγόταν από τα Γιτθά, μια πόλη της Σαμάρειας, η οποία σήμερα είναι χωριό. Δημιουργούσε ψευδαισθήσεις στο έθνος των Σαμαρειτών, εξαπατώντας και δελεάζοντάς τους με τις μαγείες του, και έλεγε ότι ο ίδιος είναι η μεγάλη δύναμη του Θεού και ότι είχε κατέβει από ψηλά. Στους Σαμαρείτες έλεγε ότι ο ίδιος είναι ο Πατέρας, ενώ στους Ιουδαίους έλεγε ότι είναι ο Υιός, και ότι ενώ φάνηκε ότι έπαθε, δεν έπαθε πραγματικά, αλλά μόνο φαινομενικά (κατά δόκησιν). Αυτός δε υποκρίθηκε στους αποστόλους και βαπτίστηκε και ο ίδιος [ομοίως] όπως και οι άλλοι από τον Φίλιππο, μαζί με πολλούς. Όλοι οι υπόλοιποι, εκτός από αυτόν, υποδέχθηκαν την παρουσία των μεγάλων αποστόλων και διά της δικής τους χειροθεσίας έλαβαν Άγιο Πνεύμα, επειδή ο Φίλιππος, όντας διάκονος, δεν είχε την εξουσία της χειροθεσίας ώστε μέσω αυτής να μεταδώσει το Άγιο Πνεύμα.

Αλλά και μετά την Ανάληψή του οι απόστολοι, όταν μετέβησαν στη Σαμάρεια, επιτελούσαν σε αυτήν σημεία και τέρατα, όπως εξιστορείται στις Πράξεις των Αποστόλων ότι το Άγιο Πνεύμα δόθηκε στους κατοίκους αυτού του τόπου, και ότι υπήρξε μεγάλη χαρά εκεί.

Οι μαθητές του, λοιπόν, τελούν μαγείες και χρησιμοποιούν επωδές, φίλτρα και αγώγιμα, και εξαπολύουν τους λεγόμενους ονειροπόμπους δαίμονες για να ταράσσουν όσους επιθυμούν· αλλά συναναστρέφονται και με τους λεγόμενους παρέδρους. Έχουν δε εικόνα του Σίμωνα με τη μορφή του Δία και της Ελένης με τη μορφή της Αθηνάς, και τις προσκυνούν, αποκαλώντας τον μεν κύριο, την δε κυρία. Εάν, όμως, κάποιος μεταξύ τους, βλέποντας τις εικόνες, τις αποκαλέσει με το όνομα του Σίμωνα ή της Ελένης, αποβάλλεται, ως αγνοών τα μυστήρια. Αυτός ο Σίμων, ο οποίος με μαγείες πλανούσε πολλούς στη Σαμάρεια, ελέγχθηκε από τους αποστόλους. Και αφού έγινε επάρατος, όπως έχει γραφτεί στις Πράξεις, και αποδοκιμάστηκε, αργότερα επιχείρησε τα ίδια, έως ότου πήγε στη Ρώμη και εναντιώθηκε στους αποστόλους. Απέναντί του αντιπαρατέθηκε σθεναρά ο Πέτρος, καθώς ο Σίμων πλανούσε πολλούς με μαγείες.

Κάποιος άνδρας, ονόματι Σίμων, βρισκόταν από πριν στην πόλη, ο οποίος ασκούσε τη μαγεία και εξέπληττε τον λαό της Σαμάρειας, λέγοντας για τον εαυτό του ότι είναι κάποιος σπουδαίος. Σε αυτόν έδιναν προσοχή όλοι, από τον μικρότερο έως τον μεγαλύτερο, λέγοντας: «Αυτός είναι η μεγάλη δύναμη του Θεού». Δες εδώ και άλλον έναν πειρασμό, εκείνον του Σίμωνα. Έδιναν δε προσοχή σε αυτόν τα πλήθη, αναφέρει, επειδή επί αρκετό χρονικό διάστημα τους είχε αφήσει έκθαμβους με τις μαγείες του. Όταν όμως πίστεψαν στον Φίλιππο, ο οποίος κήρυττε το Ευαγγέλιο σχετικά με τη βασιλεία του Θεού και το όνομα του Ιησού Χριστού, βαπτίζονταν άνδρες και γυναίκες. Και ο ίδιος ο Σίμων πίστεψε και, αφού βαπτίστηκε, παρέμενε συνεχώς κοντά στον Φίλιππο. Βλέποντας δε να γίνονται μεγάλες δυνάμεις και σημεία, έμενε έκπληκτος. Όταν άκουσαν οι απόστολοι που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα ότι η Σαμάρεια είχε δεχθεί τον λόγο του Θεού, απέστειλαν σε αυτούς τον Πέτρο και τον Ιωάννη. Αυτοί, αφού κατέβηκαν, προσευχήθηκαν για αυτούς, ώστε να λάβουν Άγιο Πνεύμα. Διότι δεν είχε ακόμη επιπέσει σε κανέναν από αυτούς, αλλά ήταν μόνο βαπτισμένοι στο όνομα του Κυρίου Ιησού.

Πώς λοιπόν και τον βάπτισε; Όπως ακριβώς και ο Χριστός εξέλεξε τον Ιούδα. Αυτός, βλέποντας τα σημεία που γίνονταν, εκπλησσόταν μεν, δεν τολμά όμως να ζητήσει τη χάρη των σημείων, επειδή γνώριζε ότι ούτε οι άλλοι την είχαν λάβει ακόμη.

Ο Σίμων ο μάγος μετεστράφη, αναφέρει η Γραφή, και αφού βαπτίστηκε, παρέμενε αφοσιωμένος στον Φίλιππο, βλέποντας τα θαύματα· αλλά μετά από λίγες ημέρες επέστρεψε αμέσως στην προηγούμενη κακία του και ήθελε να αγοράσει τη σωτηρία με χρήματα. Τι λέει λοιπόν σε αυτόν τον νεοφώτιστο ο Πέτρος; «Βλέπω ότι βρίσκεσαι σε χολή πικρίας και σε δεσμά αδικίας· γι' αυτό παρακάλεσε τον Κύριο, μήπως και σου συγχωρηθεί αυτή η κακία». Δεν είχε ακόμη εισέλθει στους αγώνες, και αμέσως υπέπεσε σε ασυγχώρητη πτώση. Όπως, λοιπόν, είναι δυνατόν να πέσει κανείς μετά από δύο ημέρες και να χάσει την προσωνυμία του νεοφώτιστου και τη χάρη, έτσι είναι δυνατόν και μετά από δέκα και είκοσι χρόνια και μέχρι την έσχατη ημέρα να διατηρεί λαμπρό και αυτό το σεμνό όνομα και την πραγματική του υπόσταση. Και μάρτυρας αυτού είναι ο απόστολος Παύλος, ο οποίος στα γηρατειά του έλαμψε ακόμη περισσότερο. Διότι, επειδή αυτή η πνευματική νεότητα δεν προέρχεται από τη φύση, αλλά εμείς είμαστε κύριοι της προαίρεσής μας και για το ένα και για το άλλο, το να γεράσουμε ή να παραμείνουμε νέοι εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς. Διότι, ως προς το σώμα, ακόμη κι αν κάποιος καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, ακόμη κι αν κάνει τα πάντα και δεν φθείρει το σώμα, ακόμη κι αν το κρατά προστατευμένο μέσα στο σπίτι, ακόμη κι αν δεν το καταπονεί με κόπους και με συνεχείς εργασίες, οπωσδήποτε σύμφωνα με τον νόμο της φύσης το γήρας και πάλι θα το καταλάβει· ως προς την ψυχή, όμως, δεν συμβαίνει έτσι· αντιθέτως, αν δεν την φθείρεις, ούτε την καταπονείς με βιωτικούς μόχθους και κοσμικές φροντίδες, παραμένει πάντοτε ακμαία, διατηρώντας τη νεότητά της αμόλυντη.

Ας οργώσουμε για τον εαυτό μας νέα γη, απόβαλε την παλαιά κακία, ξερίζωσε τα αγκάθια της παρακοής· διότι, όταν ο Αδάμ παρήκουσε, εκδιώχθηκε από τον Παράδεισο. Αυτό δέχθηκε από τον Δεσπότη: «Καταραμένη θα είναι η γη εξαιτίας των έργων σου· αγκάθια και τριβόλια θα σου βλαστήσει». Γνωρίζοντάς το αυτό ο προφήτης κήρυττε: «Οργώστε για τον εαυτό σας νέα γη, και μην σπέρνετε πάνω σε αγκάθια»· φανερώνοντας μέσα από αυτόν τον λόγο ότι εμείς πρέπει να ανανεώσουμε τους εαυτούς μας με τη μετάνοια και να ξεριζώσουμε το επιτίμιο της παρακοής, τα αγκάθια. Αγκάθια δε στον άνθρωπο είναι η έριδα, ο φθόνος, ο θυμός, οι διχοστασίες, οι ακαθαρσίες, οι πλεονεξίες, οι μοιχείες, οι φόνοι. Αμέσως η Εύα, αφού συνέλαβε, γεννά τον Κάιν, ο οποίος έγινε αρχηγός του φθόνου, εφευρέτης των φόνων, πατέρας της υποκρισίας, δημιουργός του ψεύδους. Διότι, όταν ερωτήθηκε από τον Δεσπότη: «Πού είναι ο Άβελ, ο αδελφός σου;», ήταν έτοιμος να γεννήσει το ψεύδος λέγοντας: «Μήπως είμαι εγώ φύλακας του αδελφού μου;». Ο Θεός όμως, θέλοντας να τον πείσει μέσα από τα ίδια τα γεγονότα ότι γνωρίζει τα πάντα, είπε: «Η φωνή του αίματος του αδελφού σου βοά προς εμένα». Δεν φωνάζει το αίμα με έναρθρο λόγο· διότι δεν μετέχει στη λογική· αλλά η ίδια η πράξη, εξαιτίας της ωμότητάς της, στηλιτεύει τον αδελφοκτόνο. Γι' αυτό φωνάζει ο προφήτης: «Οργώστε για τον εαυτό σας νέα γη, και μην σπέρνετε πάνω σε αγκάθια». Ακούσατε στις Πράξεις των Αποστόλων για τον Σίμωνα τον Μάγο, πώς, χωρίς να έχει οργώσει νέα γη ούτε να έχει ξεριζώσει τα αγκάθια, προσήλθε στους αποστόλους για να λάβει το βάπτισμα.

Εάν όμως ψεύδομαι, πού θα ξεφύγω από το αναπόδραστο της κρίσεως, το οποίο παραπέμπει τους ψευδομένους στην απώλεια; Διότι λέγει: «Θα καταστρέψεις όλους όσους λαλούν το ψεύδος». Και όπως ακριβώς εκείνος που απιστεί σε αυτόν που ομιλεί μέσω του Πνεύματος, αμαρτάνει και βλασφημεί εις βάρος του Πνεύματος που ομιλεί, έτσι πάλι και εκείνος που στερείται την άνωθεν χάρη του Πνεύματος, εάν τολμήσει να πει ότι «ομιλώ εν Αγίω Πνεύματι», όπως ο Σίμων ο Μάγος και οι ομοϊδεάτες του, θα καταστεί ξένος προς τον Θεό και αντίθετος. Διότι αυτός που εναντιώνεται στους λόγους του Πνεύματος είναι εξάπαντος αντίθεος. Διότι ο Θεός είναι αχώριστος και αδιαίρετος· επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι αχώριστο από την αϊδιότητα και τη βασιλεία του Πατρός και του Υιού.

Είθε να μην πάθουμε πλέον κάτι τέτοιο, σπλαχνίσου μας, Κύριε. Ίσως δε και όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα· διότι, νομίζοντας ότι μπορούσαν να πουν ψέματα στους αποστόλους, έπεσαν με πτώση τρομερή. Αυτό συμβαίνει και ανάμεσά μας· όταν κάποιος από εμάς έχει ψέμα στην καρδιά του και δεν αποκρίνεται με αλήθεια, ή ακόμη και σε κάποια τυχαία συναναστροφή, φοβάμαι και την πτώση του Σίμωνα του μάγου μπροστά στον άγιο Πέτρο τον κορυφαίο των αποστόλων, ο οποίος θέλησε να παραβρίσκεται για ανθρώπινη τιμή και δόξα, έστω κι αν φαινομενικά φάνηκε ότι είχε γίνει μαθητής του.