Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 8:2

Και γίνεται διωγμός όχι τυχαίος, ώστε να τραπούν και αυτοί σε φυγή (διότι φοβήθηκαν, επειδή οι διώκτες είχαν γίνει πιο θρασείς), και να καταστεί σε όλους φανερό ότι ήταν άνθρωποι αυτοί που φοβούνταν και έφευγαν. Διότι, για να μην πεις εσύ αργότερα ότι τα κατόρθωναν όλα μόνο με τη χάρη, έστω και αν διώκονταν· γι' αυτό και οι ίδιοι έγιναν πιο δειλοί, και εκείνοι πιο θρασείς. Και διασκορπίστηκαν όλοι, λέει, εκτός από τους αποστόλους. Δεν έλεγα, λοιπόν, άσκοπα ότι ο διωγμός συνέβη κατ' οικονομίαν Θεού· διότι, αν δεν είχε γίνει, δεν θα είχαν διασκορπιστεί οι μαθητές. Τον Στέφανο δε, τον ενταφίασαν άνδρες ευλαβείς και έκαναν μεγάλο θρήνο γι' αυτόν.

Επαρκή επιτάφιο λόγο εξέθεσε για αυτόν ο ευαγγελιστής, λέγοντας: «Και αφού γονάτισε, φώναξε με μεγάλη φωνή». Και έκαναν μεγάλο θρήνο για αυτόν. Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν: «Όντας πλήρης Αγίου Πνεύματος, αφού ατένισε στον ουρανό, είδε τη δόξα του Θεού, και τον Ιησού να στέκεται εκ δεξιών του Θεού, και είπε: Ιδού, βλέπω τους ουρανούς ανοιγμένους». «Και αφού έκλεισαν τα αυτιά τους, όρμησαν όλοι μαζί εναντίον του». Και όμως, σε τι είναι αυτά άξια κατηγορίας; Αλλά παρ' όλα αυτά, αυτόν που επιτέλεσε τέτοια σημεία με τον λόγο, αυτόν που υπερίσχυε των πάντων με τον λόγο, αυτόν που συζητούσε τέτοια πράγματα, αφού τον συνέλαβαν όπως ακριβώς ήθελαν, κατ' αυτόν τον τρόπο ικανοποίησαν τον θυμό τους. «Οι δε μάρτυρες απέθεσαν τα ενδύματά τους στα πόδια ενός νέου που ονομαζόταν Σαύλος».