Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 8:39

Και ολοκληρώνοντας σε αυτό όλη τη θεολογία και τη δική μας τελείωση, με την οποία μας ένωσε με τον εαυτό Του και μέσω του εαυτού Του με τον Πατέρα, παρήγγειλε στους μαθητές: «Αφού πορευθείτε, να μαθητεύσετε όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τα εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»· και αφού τους υποσχέθηκε ότι θα το στείλει, «τους παρήγγειλε να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα»· και μετά από λίγες ημέρες, «Όταν συμπληρώθηκε η ημέρα της Πεντηκοστής, βρίσκονταν όλοι μαζί στο ίδιο μέρος· και ξαφνικά ήρθε από τον ουρανό ένας ήχος, σαν βίαιη πνοή ανέμου, και γέμισε όλο τον οίκο όπου κάθονταν· και τους φανερώθηκαν διαμοιραζόμενες γλώσσες σαν από φωτιά, και στάθηκαν πάνω στον καθένα από αυτούς· και γέμισαν όλοι από το Άγιο Πνεύμα, και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, σύμφωνα με όσα το Πνεύμα τους έδινε να προφέρουν». Έκτοτε, λοιπόν, μέσω της επιθέσεως των χειρών των αποστόλων δινόταν σε όσους αναγεννιούνταν το Άγιο Πνεύμα· και κάποιος Άγαβος προφήτευσε μέσω αυτού λέγοντας: «Αυτά λέει το Άγιο Πνεύμα»· ο δε Παύλος είπε: «Στο οποίο το Άγιο Πνεύμα σας έθεσε επισκόπους, για να ποιμαίνετε την Εκκλησία του Θεού, την οποία απέκτησε με το ίδιο Του το αίμα»· και αφού βαπτίστηκε ο ευνούχος, «Το Πνεύμα του Κυρίου άρπαξε τον Φίλιππο».

Και ολοκληρώνοντας με αυτό όλη τη θεολογία και τη δική μας τελείωση, μέσω της οποίας μας ένωσε με τον εαυτό Του και δι' αυτού με τον Πατέρα, έδωσε την εξής παραγγελία στους μαθητές: «Αφού πορευθείτε, να μαθητεύσετε όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»· και αφού τους υποσχέθηκε ότι θα το στείλει, «τους παρήγγειλε να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα»· και μετά από λίγες ημέρες, «όταν έφτασε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήταν όλοι ομοθυμαδόν στο ίδιο μέρος· και ξαφνικά ακούστηκε από τον ουρανό ένας ήχος, σαν δυνατή πνοή ανέμου, και γέμισε όλο τον οίκο, όπου κάθονταν· και τους φανερώθηκαν γλώσσες που διαμοιράζονταν σαν να ήταν από φωτιά, και κάθισε από μία πάνω στον καθένα τους· και πληρώθηκαν άπαντες με Άγιο Πνεύμα, και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, σύμφωνα με ό,τι το Πνεύμα τους έδινε να φθέγγονται». Έκτοτε λοιπόν, μέσω της επιθέσεως των χειρών των αποστόλων δινόταν στους αναγεννωμένους το Άγιο Πνεύμα· κάποιος δε Άγαβος προφήτευσε εν αυτώ λέγοντας: «Αυτά λέει το Άγιο Πνεύμα»· ενώ ο Παύλος είπε: «Στο οποίο το Άγιο Πνεύμα σας έθεσε επισκόπους, για να ποιμαίνετε την Εκκλησία του Θεού, την οποία απέκτησε με το ίδιο Του το αίμα»· και όταν βαπτίστηκε ο ευνούχος, «το Πνεύμα του Κυρίου άρπαξε τον Φίλιππο».

ΥΜΘ'. Προς τον ίδιο. Περί του ιδίου. Αν ερευνούσες με φιλομάθεια τις Γραφές, θα έβρισκες και άλλες μαρτυρίες από αυτές, οι οποίες θα σου διασαφήνιζαν το υπό συζήτηση ζήτημα. Ενώ μόνο οι απόστολοι είχαν απομείνει στα Ιεροσόλυμα και όλοι οι υπόλοιποι μαθητές είχαν διασκορπιστεί σε διάφορα μέρη, ανάμεσα σε αυτούς που διασκορπίστηκαν ήταν και αυτός ο Φίλιππος, ο οποίος, αφού κατήχησε τον Σίμωνα στη Σαμάρεια και βάπτισε τον ευνούχο σύμφωνα με θεία εντολή, αρπάχθηκε από το Πνεύμα του Κυρίου και βρέθηκε μεν στην Άζωτο, κατευθύνθηκε δε προς την Καισάρεια, τη γενέτειρά του. Διότι, έχοντας δοκιμάσει τη λύπη για τον Στέφανο, και ίσως επειδή φοβήθηκε μήπως υποστεί τα ίδια, επέστρεψε στην πατρίδα του.

Διότι προχωρούσε στον δρόμο του γεμάτος χαρά. Για ποιον λόγο, λέει, τον άρπαξε το Πνεύμα του Κυρίου; Διότι επρόκειτο να περάσει και από άλλες πόλεις και να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Αυτό, λοιπόν, έγινε ώστε αργότερα να θαυμαστεί, και για να θεωρηθεί ότι αυτό που του συνέβη δεν ήταν ανθρώπινο, αλλά θεϊκό. Ο Φίλιππος δε βρέθηκε στην Άζωτο, και καθώς περνούσε κήρυττε το Ευαγγέλιο σε όλες τις πόλεις, μέχρι που έφτασε στην Καισάρεια. Και από αυτό είναι φανερό ότι αυτός είναι από τους επτά (διακόνους)· διότι και αργότερα εκεί βρίσκεται, στην Καισάρεια. Επομένως, για καλό τον άρπαξε το Πνεύμα, επειδή ο ευνούχος θα τον παρακαλούσε να αναχωρήσουν μαζί· και εκείνος θα τον λυπούσε, αρνούμενος και απορρίπτοντας την παράκλησή του, επειδή δεν είχε έρθει ακόμη ο κατάλληλος καιρός. Είδες πώς οι άγγελοι βοηθούν στο κήρυγμα, και οι ίδιοι μεν δεν κηρύττουν, αλλά καλούν αυτούς; Το θαυμαστό, εξάλλου, αποδεικνύεται και από αυτό: διότι αυτό που παλαιότερα ήταν σπάνιο και μετά βίας συνέβαινε, εδώ γίνεται με πολλή αφθονία. Εξάλλου, το γεγονός αυτό αποτελούσε και μια προαναγγελία ότι αυτοί πρόκειται να επικρατήσουν στους αλλοφύλους. Διότι η αξιοπιστία αυτών που πιστεύουν είναι ικανή να πείσει αυτούς που διδάσκονται να εγερθούν και οι ίδιοι με τον ίσο ζήλο. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, πορευόταν με χαρά, ώστε αν δεν είχε πίστη, δεν θα χαιρόταν. Τι τον εμπόδιζε, λέει, να τα μάθει όλα με ακρίβεια, παρότι βρισκόταν στο άρμα, και μάλιστα στην έρημο; Το ότι το γεγονός δεν αποσκοπούσε σε επίδειξη. Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα αναγνώστηκαν.

Και διέταξε, λέει, να σταματήσει το άρμα. Ταυτόχρονα μίλησε και έδωσε την εντολή, πριν καν ακούσει. Και όταν ανέβηκαν από το νερό, το Πνεύμα του Κυρίου άρπαξε τον Φίλιππο. Πολύ σωστά, για να αποδειχθεί ότι αυτό που συνέβη ήταν θεϊκό, και για να μη νομίσει ότι είναι ένας απλός άνθρωπος. Και πορευόταν, λέει, τον δρόμο του χαρούμενος. Αυτό το είπε για να δείξει ότι θα είχε λυπηθεί, αν το γνώριζε· έτσι, από την πολλή του χαρά, μολονότι αξιώθηκε του Πνεύματος, δεν έβλεπε καν τα όσα συνέβαιναν. Και βρέθηκε, λέει, στην Άζωτο.

Αλλά τι; Θέλεις να δεις και τους δήμιους; Δήμιοι είναι αυτοί που μαστιγώνουν τους ενόχους, τους δένουν στο ξύλο, καταξεσκίζουν τα πλευρά τους, τους παιδαγωγούν και τους τιμωρούν. Θέλεις λοιπόν να τους δεις; Δεν έχουν ανθρώπους, αλλά τον ίδιο τον διάβολο και τους δαίμονες· διότι αυτοί, αν και έφεραν σώμα και σάρκα, είχαν στην υπηρεσία τους τις ασώματες δυνάμεις. Άκου λοιπόν πώς με αυθεντία τους διέταζε ο Παύλος· γράφοντας για εκείνον που είχε πορνεύσει έλεγε: «Παραδώστε τον άνθρωπο αυτόν στον Σατανά για τον όλεθρο της σάρκας». Και πάλι, στην περίπτωση άλλων που βλασφημούσαν, έπραξε το ίδιο: «Διότι τους παρέδωσα», λέει, «στον Σατανά, για να παιδαγωγηθούν ώστε να μη βλασφημούν». Τι απομένει λοιπόν να δείξουμε; Ότι διαθέτουν και οχήματα; Αλλά δεν θα στερηθούμε ούτε αυτής της αποδείξεως. Διότι τον Φίλιππο, αφού βάπτισε τον ευνούχο και τον καθοδήγησε στην ιερή μυσταγωγία, επειδή έπρεπε να επιστρέψει, τον άρπαξε το Πνεύμα και βρέθηκε από την έρημο στην Άζωτο. Είδες όχημα φτερωτό; Είδες ζεύγος πιο ορμητικό από τον άνεμο; Πάλι, έπρεπε ο απόστολος να ταξιδέψει στον παράδεισο, σε τόσο μεγάλο μήκος και άπειρη απόσταση· και εκείνος πάλι, αφού αρπάχθηκε ξαφνικά, μεταφέρθηκε εκεί χωρίς κόπο, και σε μια σύντομη ριπή του χρόνου. Τέτοια λοιπόν ήταν τα οχήματα· η φωνή δε του κήρυκα, και αυτή πάλι είναι άξια της εξουσίας τους.

Και από αυτό γνωρίζουμε ότι ο Θεός μένει μέσα μας, από το ότι μας έχει δώσει από το Πνεύμα Του. Και αυτός είναι εκείνος που ήλθε δι' ύδατος και αίματος και Αγίου Πνεύματος, ο Ιησούς Χριστός· όχι μόνο με το ύδωρ, αλλά με το ύδωρ και με το αίμα. Και το Πνεύμα είναι αυτό που μαρτυρεί, ότι ο Χριστός είναι η αλήθεια· διότι τρεις είναι αυτοί που μαρτυρούν στον ουρανό, ο Πατήρ, ο Λόγος και το Άγιο Πνεύμα· και αυτοί οι τρεις είναι ένα· και τρεις είναι αυτοί που μαρτυρούν στη γη, το Πνεύμα, το ύδωρ και το αίμα. Και εμφανίστηκαν σε αυτούς διαμεριζόμενες γλώσσες, ωσάν από φωτιά, και κάθισε σε καθέναν από αυτούς. Και γέμισαν όλοι από Άγιο Πνεύμα, και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, σύμφωνα με το πώς το Πνεύμα τους έδινε να αποφθέγγονται. Και όταν είδε ο Σίμων ότι μέσω της επίθεσης των χεριών των αποστόλων δίδεται το Άγιο Πνεύμα, τους προσέφερε χρήματα λέγοντας: Δώστε και σε εμένα αυτήν την εξουσία, ώστε σε όποιον επιθέτω τα χέρια να λαμβάνει Άγιο Πνεύμα. Και είπε το Άγιο Πνεύμα στον Φίλιππο: Πλησίασε και προσκολλήσου σε αυτό το άρμα. Και, όταν ανέβηκαν από το ύδωρ, Πνεύμα Κυρίου άρπαξε τον Φίλιππο, και βρέθηκε στην Άζωτο. Και ενώ ο Πέτρος μιλούσε ακόμη αυτά τα λόγια, το Άγιο Πνεύμα έπεσε πάνω σε όλους όσους άκουγαν τον λόγο.