Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 9:11

Λέει, λοιπόν, ότι οι πρεσβύτεροι θα δουν ενύπνια, ενώ οι νέοι θα δουν οράσεις, ονομάζοντας πρεσβυτική ηλικία, όπως νομίζω εγώ, εκείνη που υπερέχει και βρίσκεται πιο ψηλά ως προς το μέγεθος της αρετής, η οποία μοιάζει να έχει ασπρίσει από τα λαμπρά κατορθώματα, και η οποία διαπρέπει με την πιο τέλεια φρόνηση και είναι αξιοθαύμαστη. Τέτοιος ακριβώς ήταν και ο θεσπέσιος Παύλος, ο οποίος είδε στον ύπνο του κάποιον άνδρα από τη Μακεδονία να τον παρακαλεί θερμά και να του λέει: «Πέρασε στη Μακεδονία και βοήθησέ μας»· διότι έτσι έχει γραφτεί στις Πράξεις των σοφών Αποστόλων. Κάποιος δε Ανανίας, από εκείνους που ήταν δοκιμασμένοι στην πίστη, είδε όραμα για τον ίδιο τον μακάριο Παύλο. Διότι, αφού έφτασε στη Δαμασκό, μετά την εμφάνιση του Χριστού σε αυτόν στον δρόμο, και αφότου στερήθηκε την όρασή του από την αστραπή του φωτός, θεραπεύθηκε από τον Χριστό. Και γράφεται πάλι ως εξής: «Υπήρχε δε κάποιος μαθητής στη Δαμασκό με το όνομα Ανανίας, και του είπε ο Κύριος σε όραμα: Ανανία. Εκείνος δε απάντησε: Ιδού εγώ. Ο δε Κύριος του είπε: Σήκω και πήγαινε στον δρόμο που ονομάζεται Ευθεία, και αναζήτησε στο σπίτι του Ιούδα κάποιον με το όνομα Σαούλ από την Ταρσό». Ακούς πώς του μίλησε στον Ανανία σε όραμα; Διότι προφανώς ήταν εύρωστος στην πίστη, και νέος στην ψυχική του διάθεση, έχοντας σφριγηλό φρόνημα προς το αγαθό, και ακαταμάχητος στη δύναμη, προφανώς την πνευματική.

ΟΜΙΛΙΑ Κʹ. Υπήρχε δε στη Δαμασκό κάποιος μαθητής με το όνομα Ανανίας, και του είπε ο Κύριος σε όραμα: «Ανανία». Και εκείνος είπε: «Ιδού εγώ, Κύριε». Ο δε Κύριος του είπε: «Σήκω και πήγαινε στην οδό που ονομάζεται Ευθεία, και αναζήτησε στο σπίτι του Ιούδα κάποιον με το όνομα Σαύλο, από την Ταρσό· διότι, ιδού, προσεύχεται. Και είδε σε όραμα έναν άνδρα, τον Ανανία, να εισέρχεται και να του επιθέτει το χέρι, για να αναβλέψει».

Β΄. Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα σχετικά με τον Ανανία: Δεν του είπε: «Συζήτησε μαζί του και κατήχησέ τον». Διότι, αν, λέγοντας ότι προσεύχεται και ότι είδε έναν άνδρα να θέτει πάνω του τα χέρια, δεν τον έπεισε, πολύ περισσότερο δεν θα τον έπειθε αν του έλεγε αυτό.

Και για να μη θεωρήσετε ότι σας τα λέω αυτά παραπλανώντας σας, θα σας τα απαριθμήσω από την αρχή. «Έβγαλαν έξω τον Στέφανο», λέει, «και τον λιθοβολούσαν, και οι μάρτυρες απέθεσαν τα ενδύματά τους στα πόδια ενός νέου που ονομαζόταν Σαύλος»· και πάλι, «Ο δε Σαύλος επιδοκίμαζε τη θανάτωσή του»· και αλλού, «Ο δε Σαύλος λυμαινόταν την Εκκλησία, εισερχόμενος στα σπίτια, και σέρνοντας άνδρες και γυναίκες»· και πάλι, «Ο δε Σαύλος, πνέοντας ακόμη απειλή και φόνο εναντίον των μαθητών του Κυρίου»· και πάλι, «Άκουσε φωνή να του λέει: Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις;» Επομένως, από εκεί και ύστερα έπρεπε πλέον να αποβάλει το όνομα, διότι έπαψε να καταδιώκει. Τι συνέβη λοιπόν; Το απέβαλε αμέσως; Σε καμία περίπτωση, και αυτό είναι φανερό από τα ακόλουθα· προσέξτε δε: «Σηκώθηκε ο Σαύλος από το έδαφος, και ενώ τα μάτια του ήταν ανοιχτά, δεν έβλεπε κανέναν»· και πάλι: «Είπε δε ο Κύριος στον Ανανία: Πήγαινε στην οδό που ονομάζεται Ευθεία, και θα βρεις στο σπίτι του Ιούδα κάποιον με το όνομα Σαύλος»· και πάλι, «Εισερχόμενος ο Ανανίας είπε: Σαούλ αδελφέ, με απέστειλε ο Κύριος, ο οποίος σου εμφανίστηκε στον δρόμο, για να αναβλέψεις».