Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 9:14

Τι λέγεις; Ο Θεός ομιλεί, και συ αμφιβάλλεις; Σε τέτοιο βαθμό δεν γνώριζαν ακόμη τη δύναμη του Χριστού. Και εδώ έχει εξουσία από τους αρχιερείς να δέσει όλους όσοι επικαλούνται το όνομά σου. Από πού καθίσταται αυτό φανερό; Ήταν φυσικό, επειδή διακατέχονταν από φόβο, να ερευνούν τα πράγματα. Δεν τα λέει λοιπόν αυτά σαν να μην τα γνωρίζει ο Χριστός, αλλά επειδή απορούσε πώς, ενώ υφίστανται αυτά, είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν τα άλλα.

Ότι βέβαια το όνομα εξαγγέλλει και με άλλον τρόπο τη δύναμη του κηρύγματος, το παρουσιάζει σαφώς ο μυσταγωγός του Παύλου, ο Ανανίας, όταν από φόβο μήπως πάθει όσα ήταν φυσικό να υποπτεύεται ότι θα έκανε ο Σαύλος. Διότι, απευθυνόμενος σε Εκείνον που του έδωσε θεία εντολή να μυσταγωγήσει τον διώκτη, λέει: «Κύριε, έχω ακούσει από πολλούς για τον άνθρωπο αυτόν, πόσα κακά έκανε στους αγίους σου στην Ιερουσαλήμ»· έπειτα: «και εδώ έχει εξουσία από τους αρχιερείς να δέσει όλους όσους επικαλούνται το όνομά σου». Καίτοι, για τους πιστούς δεν ήταν έργο ούτε επιδίωξη κανενός το να φωνάζει απλώς το όνομα του Χριστού, ούτε να προφέρει την κλήση με τα χείλη του χωρίς τη δογματική ορθότητα και την πίστη στην οποία Εκείνος μυσταγώγησε. Αλλά τώρα αναφέρει ως αυτούς που επικαλούνται το όνομα του Χριστού, όλους όσους κοσμούσε η πίστη σε Αυτόν και μπορούσε κανείς να τους δει ως εραστές της δικής Του μυσταγωγίας, και για τους οποίους η ακρίβεια της ευσέβειας αποτελούσε αγώνα. Και τι άλλο ήταν αυτό παρά το να φρονούν και να κηρύττουν ότι ο Σωτήρας είναι Υιός του Θεού και ομοούσιος με τον Πατέρα (διότι λέει «εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα»), και ακόμη ότι το Πανάγιο Πνεύμα, ως εκπορευόμενο εκ του Πατρός, δεν αποξενώνεται από τη δόξα και τη θεότητά Του;