Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 9:2

Λέω, λοιπόν, ότι ο πλούσιος είναι ο Δεσπότης Χριστός· περιουσία δε, η πίστη· μέθη δε, η δύσκολη περίσταση· και ορμητικός ποταμός, η απάτη και ο πλούτος αυτού του αιώνα· και πρόθυμοι δούλοι, οι δίκαιοι· αυτός δε που συνήλθε από τη μέθη και εργάστηκε, είναι ο αμαρτωλός άνθρωπος, στον οποίο, όταν επήλθε κάποια δυσκολία, μέσω αυτής αναγνώρισε τις ευεργεσίες του Κυρίου, και αφού συνήλθε από τα πολλά αμαρτήματα και στράφηκε προς τη δικαιοσύνη, εργάζεται το θέλημα του Θεού. Ο δε οκνηρός δούλος είναι ο άνθρωπος που έχει αθετήσει τη χάρη του Κυρίου και έχει αμελήσει τη δική του σωτηρία. Σε όλα αυτά, λοιπόν, αναλογίσου τον Σαύλο. Διότι αυτός, αφού έλαβε επιστολές από τους αρχιερείς, πορευόταν προς τη Δαμασκό για να δέσει εκείνους που πίστευαν στον Κύριο· και ενώ ξεκίνησε για να ανατρέψει την πίστη, ο ίδιος βρέθηκε κήρυκας της πίστεως. Διότι πολλοί είναι οι οικτιρμοί του Κυρίου σε όλους όσοι τον επικαλούνται εν αληθεία. Στον Οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Μεγάλο κέρδος αποκόμισε από αυτό και ο Φίλιππος. Διότι αυτό που άκουσε για τους προφήτες, για τον Αββακούμ, για τον Ιεζεκιήλ και τους άλλους, είδε να συμβαίνει στον εαυτό του, ο οποίος σε μια στιγμή φάνηκε να έχει διανύσει μεγάλη απόσταση, αφού βρέθηκε στην Άζωτο, και εκεί λοιπόν σταματά, όπου έπρεπε και να κηρύξει το Ευαγγέλιο. Ο δε Σαύλος, πνέοντας ακόμη απειλή και φόνο εναντίον των μαθητών του Κυρίου, προσήλθε στον αρχιερέα και του ζήτησε επιστολές για τη Δαμασκό προς τις συναγωγές, ώστε, αν βρει κάποιους που να ακολουθούν αυτή την Οδό, άνδρες και γυναίκες, να τους φέρει δεμένους στην Ιερουσαλήμ. Στο κατάλληλο σημείο παρενέβαλε τα σχετικά με τον ζήλο του Παύλου, για να δείξει ότι ελκύεται την ώρα που βρίσκεται στο αποκορύφωμα του ζήλου του. Διότι, μην έχοντας ακόμη χορτάσει από τον φόνο του Στεφάνου, ούτε έχοντας ικανοποιηθεί από τον διωγμό της Εκκλησίας και τη διασπορά, προσέρχεται στον αρχιερέα. Εδώ εκπληρώνεται αυτό που ειπώθηκε από τον Χριστό προς τους μαθητές, ότι «έρχεται ώρα που καθένας που θα σας σκοτώσει θα νομίσει ότι προσφέρει λατρεία στον Θεό». Αυτός, λοιπόν, ενεργούσε έτσι, όχι όπως οι Ιουδαίοι· μη γένοιτο. Διότι το ότι ενεργούσε από ζήλο, είναι φανερό και από το γεγονός ότι πήγαινε και στις πόλεις που βρίσκονταν έξω.

Δεν προσέρχεται σε άρχοντα, αλλά στον αρχιερέα. Ζητά από αυτόν επιστολές, ώστε, αν βρει κάποιους που να ακολουθούν την Οδό —«Οδό» ονομάζει τους πιστούς, οι οποίοι τότε ονομάζονταν έτσι από όλους, ίσως επειδή άνοιγαν τον δρόμο που οδηγεί στον ουρανό. Γιατί όμως δεν έλαβε την εξουσία να τους τιμωρήσει εκεί, αλλά τους οδηγεί στα Ιεροσόλυμα; Ώστε να επιβάλει την τιμωρία εδώ με μεγαλύτερη εξουσία. Και πρόσεξε, σε πόσο μεγάλο κίνδυνο ρίχνει τον εαυτό του, όμως και πάλι φοβάται μήπως πάθει κάποιο κακό. Γι' αυτό ακριβώς παίρνει και άλλους μαζί του, ίσως για να μετριάσει τον φόβο του· ή, επειδή εκστράτευε εναντίον πολλών, παίρνει μαζί του πολλούς, ώστε με μεγαλύτερο θάρρος, «όποιους άνδρες και γυναίκες βρει, να τους οδηγήσει δεμένους στην Ιερουσαλήμ». Άλλωστε ήθελε και καθ' οδόν να δείξει σε όλους αυτούς ότι η όλη υπόθεση ήταν δικό του έργο· σε τέτοιο βαθμό εκείνοι δεν έδειχναν ζήλο για αυτό. Και δες τον να τους ρίχνει στη φυλακή και πριν από αυτό.