Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 9:21

Γι' αυτό και, δηλώνοντας αυτό ακριβώς, προσθέτει λέγοντας: Εκπλήσσονταν δε όλοι όσοι άκουγαν και έλεγαν: Δεν είναι αυτός που εξολόθρευσε στην Ιερουσαλήμ εκείνους που επικαλούνταν αυτό το όνομα, και έχει έρθει εδώ γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό, για να τους οδηγήσει δεμένους στους αρχιερείς;

Εξέθετε το δόγμα με πάρα πολύ μεγάλη ακρίβεια: Ότι αυτός είναι ο Υιός του Θεού. Εκείνοι όμως καταλήγουν στην απιστία ακούγοντας αυτά, ενώ θα έπρεπε όχι μόνο να πιστεύουν, αλλά και να εκπλήσσονται. Και γιατί άραγε δεν λένε απλώς ότι ήταν διώκτης, αλλά ότι εξολόθρευε όσους επικαλούνταν το όνομα αυτό; Υποδηλώνοντας με αυτό την υπερβολική του μανία. Και δεν είπαν «τον Ιησού», καθώς από τη φθονερή τους κακία δεν ανέχονταν ούτε το όνομα να ακούνε· τόσο πολύ είχαν εξαγριωθεί. Και εδώ γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό είχε έρθει. Δεν μπορούμε να πούμε, λέει, ότι προηγουμένως είχε συναναστραφεί με τους αποστόλους.

Μείνε, λοιπόν, και αγωνίζου, είτε χρειαστεί να τρέξεις, είτε να πυγμαχήσεις, είτε να αγωνιστείς στο παγκράτιο· όχι όμως αόριστα, ούτε επιπόλαια, ούτε μάταια. Άκουσε τι έκανε ο Παύλος: Αμέσως μόλις ανέβηκε από τα νάματα, ευθύς μετά το βάπτισμα, άρχισε να αγωνίζεται, κηρύττοντας ότι αυτός είναι ο Υιός του Θεού, και έφερνε σε σύγχυση τους Ιουδαίους από την πρώτη στιγμή. Αλλά εσύ δεν μπορείς να κηρύξεις, ούτε διαθέτεις διδασκαλικό λόγο; Τότε, λοιπόν, δίδαξε μέσα από τα έργα και την πολιτεία σου, μέσα από τη λαμπρότητα των πράξεών σου. Διότι, όπως λέει, «Ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς». Δεν μπορείς να φέρεις σε σύγχυση τους Ιουδαίους με τη φωνή σου; Κάνε τους να περιέλθουν σε σύγχυση μέσω της πολιτείας σου, κάνε και τους Έλληνες να θορυβηθούν μέσω της μεταβολής σου. Διότι, όταν δουν αυτόν που προηγουμένως ήταν ασελγής, πονηρός, αμελής και διεφθαρμένος, να έχει ξαφνικά μεταστραφεί, και μαζί με τη μεταβολή που οφείλεται στη θεία χάρη, να επιδεικνύει και μεταβολή στην πολιτεία του, δεν θα βρεθούν σε σύγχυση και δεν θα πουν αυτό που έλεγαν κάποτε οι Ιουδαίοι για τον τυφλό: «Αυτός είναι», «Δεν είναι αυτός», «Αυτός είναι»;

Και πρόσεξε, η χρήση του ονόματος είναι συνεχής· γιατί; Για να μπορέσει η συνεχής επανάληψη της λέξης, σημαίνοντας πολλές φορές το ίδιο πράγμα και καθιστώντας το φανερό, σαν μέσω της ακοής να εντυπώσει στους λογισμούς το μυστήριο της ευσέβειας, και ώστε εμείς, φέροντας αυτό σαν βασιλικό σφράγισμα στις διάνοιές μας και αποβλέποντας σε αυτό, να μην εκτρεπόμαστε σε πολλούς δρόμους που διαμορφώνονται από διάφορες φωνές. Υπέρ αυτού του μυστηρίου και της ακρίβειας της πίστεως ο Παύλος υπέφερε τα πάνδεινα, διότι δεν επρόκειτο για ένα απλό όνομα ούτε για μια σύντομη σύνθεση συλλαβών που περιγράφει το φρικτό και μέγα της πίστεως. Γι' αυτό και πάλι μπορεί κανείς να ακούσει τα ιερά λόγια που διδάσκουν: «Δεν είναι αυτός που εξολόθρευσε στην Ιερουσαλήμ αυτό το όνομα;» Διότι πώς θα μπορούσε να εξολοθρευτεί μια λέξη η οποία περιορίζεται σε μια σύντομη δόνηση του αέρα, και η οποία από μόνη της δεν παραπέμπει σε κανένα νόημα ούτε στη δόξα των θεολόγων, ούτε έχει τη δύναμη να εμφυτεύσει στις ψυχές των ανθρώπων την ακρίβεια των δογμάτων, και της οποίας η ύπαρξη δεν διαρκεί περισσότερο από τη στιγμή της προφοράς της;