Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 9:26

Συνέβη δε να παραμείνει αυτός αρκετές ημέρες στην Ιόππη, στο σπίτι κάποιου Σίμωνα βυρσοδέψη. Πρόσεξε την έλλειψη αλαζονείας και την επιείκεια του Πέτρου, πώς δεν μένει στο σπίτι αυτής ούτε σε κανέναν άλλον από τους επιφανείς, αλλά σε έναν βυρσοδέψη. Μέσα από όλα αυτά μας καθοδηγεί στην ταπεινοφροσύνη, μην επιτρέποντας ούτε στους ασήμαντους να ντρέπονται, ούτε στους ισχυρούς να υπερηφανεύονται. Αυτός άλλωστε, για τον λόγο αυτόν έκρινε σωστό να περάσει από εκεί, επειδή όσοι είχαν πιστέψει είχαν ανάγκη τη διδασκαλία του. Ας εξετάσουμε λοιπόν από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Προσπαθούσε», λέει, «να προσκολληθεί στους μαθητές».

Δεν πλησίασε με αναίδεια, αλλά με συστολή. Ονομάζει δε μαθητές και εκείνους που δεν συγκαταλέγονταν στον χορό των δώδεκα· διότι όλοι τότε ονομάζονταν μαθητές εξαιτίας της πολλής τους αρετής· επειδή ήταν φανερή η εικόνα των μαθητών. Και όλοι τον φοβούνταν, αναφέρει.

Πες μου, λοιπόν, ω Ιουδαίε, ποιος έπεισε τον Παύλο να προσέλθει στον Χριστό; Ο Πέτρος; Ή μήπως ο Ιάκωβος; Ή ο Ιωάννης; Μα όλοι αυτοί τον φοβούνταν και τον έτρεμαν, και όχι μόνο πριν από αυτό, αλλά ακόμη και όταν είχε γίνει πια φίλος, όταν ο Βαρνάβας τον έπιασε από το χέρι και τον οδήγησε στα Ιεροσόλυμα, φοβούνταν ακόμη να συνδεθούν μαζί του· και ενώ ο μεν πόλεμος είχε λήξει, ο φόβος παρέμενε στους αποστόλους. Εκείνοι, λοιπόν, που τον φοβούνταν ακόμη και αφού είχε συμφιλιωθεί μαζί τους, τολμούσαν άραγε να τον πείσουν όταν ήταν εχθρός και πολέμιος; Διότι, θα άντεχαν άραγε καν να τον πλησιάσουν, ή να σταθούν μπροστά του, ή να ανοίξουν το στόμα τους, ή γενικώς έστω να του εμφανιστούν;