Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 9:34

Διότι δεν ήθελε να επιπλήξει τον λεπρό, παρόλο που εκείνος έλεγε: «Κύριε, εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις», αλλά απομάκρυνε από αυτόν τα της άγνοιας που χειροτέρευαν την κατάστασή του, υποσχόμενος με προθυμία, ή μάλλον έχοντας ήδη προστάξει να εκπληρωθεί το αίτημά του. Έλεγε δηλαδή: «Θέλω, καθαρίσου.» Όταν πάλι τα μάτια κάποιων είχαν καταστραφεί και, προστρέχοντας, του έλεγαν: «Ελέησέ μας, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ», τους ρώτησε ξανά: «Τι θέλετε να κάνω για σας;» Και επειδή εκείνοι τον ικέτευαν να τους δοθεί το τριπόθητο φως, τους το έδωσε πάλι, χωρίς να καθυστερήσει καθόλου. Αν και γιατί δεν θα έπρεπε μάλλον να πει στον λεπρό: «Το θέλει ο Πατέρας, καθαρίσου», και σε αυτούς που στερούνταν την όρασή τους: «Τι θέλετε να κάνει για σας ο Πατέρας;» Ή μήπως δεν θα πούμε ότι οι άγιοι απόστολοι σκέφτηκαν και έπραξαν καλύτερα, απορρίπτοντας πλήρως την εντύπωση ότι με δική τους δύναμη και ενέργεια μπορούσαν να κατορθώνουν τα θαύματα; Έλεγαν δηλαδή στον άνθρωπο που καθόταν στην ωραία πύλη: «Στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σήκω και περπάτα», και σε άλλον πάλι: «Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς ο Χριστός.» Επειδή δε η ενέργειά τους αυτή προκάλεσε τον θαυμασμό σε κάποιους, δήλωναν ρητά: «Άνδρες Ισραηλίτες, γιατί θαυμάζετε γι' αυτό ή γιατί μας κοιτάζετε επίμονα, σαν να τον κάναμε να περπατήσει με δική μας δύναμη ή ευσέβεια;»

Και πάλι κάπου προσφώνησε σε έναν από όσους θεραπεύθηκαν από αυτόν: «Αινέα, σε θεραπεύει ο Χριστός». Από παντού, λοιπόν, είναι ολοφάνερο ότι με ανόσιο τρόπο κατηγόρησε την ίδια Του τη δύναμη εκείνος που είπε για τους αγίους αποστόλους ότι «δεν μπόρεσαν να το εκβάλουν». Και κατά άλλον τρόπο αγανακτεί ο Χριστός όταν συκοφαντούνται οι άγιοι, στους οποίους έχει εμπιστευθεί τον λόγο των ιερών κηρυγμάτων και οι οποίοι έχουν τεθεί μυσταγωγοί της οικουμένης, λαμβάνοντας μαρτυρία από τη δική Του χάρη ότι είναι μαθητές Του και ότι ακτινοβολούν το φως της αληθινής θεογνωσίας στους απανταχού ανθρώπους, καθώς τις διδασκαλίες τους τις ακολουθεί ωφέλιμα και η παράδοξη μεγαλουργία.

Β— Ότι, εφόσον πέθανε η σάρκα του, λέγεται ότι ο ίδιος το έπαθε αυτό. Α— Ορθότατα και χωρίς καμία πλάνη. Επομένως, όχι χωρίς τη σάρκα, αλλά μάλλον μαζί με αυτήν και μέσω αυτής περιβλήθηκε τη δόξα της κυριότητας αυτός που, σύμφωνα με τον νόμο της σάρκας και της δικής μας φύσης, πέθανε και αναστήθηκε. Δείχνοντας δε τον θάνατο ως ανθρώπινο πάθος, αλλά την ανάσταση ως θεϊκό ενέργημα, ώστε και μέσα από τα δύο να γνωρίζεται, ότι είναι όμοιος με εμάς, αλλά ταυτόχρονα και υπεράνω ημών ως Θεός και Κύριος των όλων, και να φαίνεται ότι έχει γίνει ένα με εμάς ενώ βρίσκεται μαζί με τον Πατέρα. Έτσι τον αναγνώρισε ο Ναθαναήλ και έλεγε: «Ραββί, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Και ο ίδιος έλεγε στους μαθητές του: «Εσείς με αποκαλείτε, λέει, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, και καλά λέτε, διότι είμαι». Επιβεβαιώνοντας δε αυτό με τα έργα του, συγχωρεί μεν αμαρτίες, έδωσε δε εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων ώστε να τα εκβάλλουν, και να θεραπεύουν κάθε νόσο και κάθε αδυναμία μέσα στον λαό. Ή μήπως δεν θεραπεύτηκε «στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου» εκείνος που ήταν παράλυτος στα πόδια και καθόταν στην Ωραία Πύλη; Και απέσεισε μια τόσο μακροχρόνια αρρώστια και διέφυγε από μια εντελώς ανίατη νόσο ο Αινέας, προς τον οποίο ο θεσπέσιος [Παύλος] είπε: «Αινέα, σε ιατρεύει ο Ιησούς ο Χριστός». Β— Αληθές.

Δεν διατηρείς ακόμη εναύλους τους λόγους του, ο οποίος έλεγε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, τα έργα τα οποία εγώ πράττω θα τα πράξει και εκείνος, και μεγαλύτερα από αυτά θα επιτελέσει;» Δεν ήσουν παρών μαζί του, όταν εκείνους που ήταν ήδη νεκροί με ένα του πρόσταγμα τους έκανε να εγείρονται; όταν σε εκείνους που στερούνταν το φως παρείχε την ικανότητα της όρασης; όταν ανασταινόταν από το μνήμα και καθιστούσε τους φρουρούς σαν νεκρούς, και διαφύλαττε τις σφραγίδες αλώβητες; όταν σου χάρισε τη δύναμη των θαυμάτων διά της επιφοιτήσεως του Πνεύματος; όταν τον χωλό στην Ωραία Πύλη; όταν τον Αινέα; όταν την Ταβιθά; όπου τον μεν πρώτο τον κατέστησες αρτιμελή στα πόδια και ικανό να τρέχει; τον δεύτερο τον λύτρωσες από τη χρόνια αρρώστια; και της τρίτης την ψυχή, που είχε αναχωρήσει, την επανέφερες; Αφού έγινες μέτοχος τόσων πολλών και τόσο μεγάλων θαυμάτων, άλλα μεν έχοντας δει, άλλα δε έχοντας πράξει ο ίδιος, και έχοντας αποκτήσει πλούσια εμπειρία της δυνάμεως του Θεού, τώρα κατάλαβες ότι εξαπέστειλε ο Κύριος τον άγγελό του και σε έσωσε από τα χέρια του Ηρώδη; Εάν δεν βεβαιώθηκες από τα προηγούμενα θαύματα, πώς θα βεβαιωθείς με αυτό το ένα;

Επομένως, το ότι υπήρχε ειρήνη δεν σήμαινε πως τα πράγματα είχαν χαλαρώσει, αλλά η ειρήνη ήταν τέτοια, ώστε να υπάρχει ανάγκη και από πνευματική ενίσχυση. Συνέβη δε, καθώς ο Πέτρος περιερχόταν όλους τους πιστούς, να κατέβει και προς τους αγίους που κατοικούσαν στη Λύδδα. Σαν ένας στρατηγός περιερχόταν τις παρατάξεις επιθεωρώντας ποιο τμήμα ήταν καλά συγκροτημένο, ποιο βρισκόταν σε τάξη, ποιο είχε ανάγκη την παρουσία του. Δες τον να περιτρέχει παντού και να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Όταν έπρεπε να εκλεγεί Απόστολος, αυτός προβάλλει πρώτος· όταν επρόκειτο να μιλήσει στους Ιουδαίους για το ότι δεν είναι μεθυσμένοι, όταν έπρεπε να θεραπευθεί ο χωλός, όταν επρόκειτο να βγάλει λόγο στο πλήθος, αυτός προηγείται των άλλων· όταν απευθύνεται προς τους άρχοντες, αυτός (παίρνει τον λόγο)· όταν προς τον Ανανία, όταν γίνονταν θεραπείες από τη σκιά του, αυτός ήταν παρών. Και όπου μεν υπήρχε κίνδυνος, αυτός παρουσιαζόταν, καθώς και όπου χρειαζόταν ορθή διαχείριση (οικονομία)· όπου δε τα πράγματα είναι γεμάτα γαλήνη, ενεργούν όλοι από κοινού· τόσο πολύ δεν απαιτούσε μεγαλύτερη τιμή. Πάλι, όταν έπρεπε να θαυματουργήσει, αυτός προβάλλει πρώτος· και εδώ πάλι αυτός κοπιάζει αυτοπροσώπως και οδοιπορεί. Βρήκε δε εκεί κάποιον άνθρωπο με το όνομα Αινέας, ο οποίος επί οκτώ χρόνια βρισκόταν κατάκοιτος στο κρεβάτι, καθώς ήταν παράλυτος· και του είπε ο Πέτρος: «Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός· σήκω και στρώσε μόνος σου το κρεβάτι σου». Και αμέσως σηκώθηκε. Και γιατί δεν περίμενε να διαπιστώσει την πίστη του άνδρα, ούτε τον ρώτησε αν επιθυμεί να θεραπευτεί; Διότι βεβαιότατα το θαύμα αυτό έγινε και για την ενίσχυση και παρηγοριά πολλών.

Δικαιολογημένα· διότι ο εξωτερικός πόλεμος τους είχε ταλαιπωρήσει πάρα πολύ. Και με την παρηγορία του Αγίου Πνεύματος πληθύνονταν. Το Πνεύμα τους παρηγορούσε και διά των θαυμάτων, και διά των έργων· αλλά και ανεξάρτητα από αυτά, παρηγορούσε και τον καθένα προσωπικά. Συνέβη δε, καθώς ο Πέτρος περιόδευε, να κατέβει προς τη Λύδδα. Βρήκε δε εκεί έναν άνθρωπο κατάκοιτο, και του είπε: Αινέα, σε γιατρεύει ο Ιησούς Χριστός. Ο λόγος αυτός δεν δείχνει άνθρωπο που κάνει επίδειξη, αλλά που έχει τη βεβαιότητα ότι τούτο θα γίνει. Σε εμένα μάλιστα φαίνεται απολύτως βέβαιο, ότι ο ασθενής πίστεψε σε αυτόν τον λόγο και έγινε υγιής. Το ότι δε ήταν απαλλαγμένος από έπαρση, είναι φανερό και από τα επόμενα.

Αλλά δες τη δύναμη του πήλινου σκεύους. Διότι δεν έχει ψηθεί στη φωτιά, αλλά στο Πνεύμα. Πώς είναι πήλινο; Πέντε φορές δέχτηκα σαράντα παρά μία μαστιγώσεις, τρεις φορές ραβδίστηκα, μία φορά λιθοβολήθηκα, και το πήλινο σκεύος δεν συντρίφτηκε. Ένα ημερόνυχτο πέρασα στον βυθό της θάλασσας. Στον βυθό το πέρασε, και το πήλινο σκεύος δεν διαλύθηκε· ναυάγησε, και ο θησαυρός δεν χάθηκε· το πλοίο καταποντίστηκε, και το φορτίο επέπλευσε. Έχοντας δε τον θησαυρό. Ποιον θησαυρό; Τη χορηγία του Πνεύματος, τη δικαιοσύνη, τον αγιασμό, την απολύτρωση. Ποιον; Πες μου. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα. Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς ο Χριστός. Σου λέω, πονηρό πνεύμα, φύγε από αυτόν.

Έτσι καλώ τον Υιό, όπως χαίρεται να καλείται· προσέρχομαι με τέτοια λόγια, με τα οποία όσοι τον πλησίασαν, επέστρεψαν έχοντας επιτύχει το ζητούμενο. Εάν όμως ο ληστής, η γυναίκα και ο πιστός στρατιώτης θεωρούνται απαράδεκτοι για τη διδασκαλία της πίστεως, σεβάσου τουλάχιστον τον χορό των αποστόλων, όπου, προκειμένου για τα υπερφυσικά χαρίσματα, έπρεπε να επικαλούνται τον Χριστό. Με ποια λόγια ο Πέτρος εγείρει τον παράλυτο; «Αινέα», λέει, «σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός»· και πάλι, τελώντας άλλη θεραπεία, λέει: «Δεν υπάρχει σε κανένα άλλο όνομα η σωτηρία». Με ποια λόγια ο Ανανίας θεράπευσε τον Παύλο;

«Και τους επέτρεψε ο Ιησούς. Και αφού βγήκαν τα ακάθαρτα πνεύματα, εισήλθαν στους χοίρους· ήταν δε δύο χιλιάδες.» «Και του φέρνουν έναν κωφό και μογιλάλο και τον παρακαλούν να επιθέσει το χέρι του πάνω του. Και έβαλε τα δάχτυλά του στα αυτιά του, και άγγιξε τη γλώσσα του, και θεραπεύτηκε αμέσως.» «Του φέρνουν έναν τυφλό, και έθεσε τα χέρια του πάνω στα μάτια του, και ανέβλεψε.» «Είπε ο Πέτρος: Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω: Στο όνομα του Ιησού Χριστού, περπάτα. Και αμέσως στερεώθηκαν τα πέλματα και οι αστράγαλοί του, και περπατούσε.» «Δια των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό· ώστε να βγάζουν τους ασθενείς στις πλατείες, για να τους επισκιάσει έστω και η σκιά του Πέτρου, όταν αυτός θα περνούσε.» «Και συνέβη, καθώς ο Πέτρος περνούσε από παντού, να κατέβει και προς τους αγίους στη Λύδδα. Και βρήκε εκεί κάποιον άνθρωπο ονόματι Αινέα, ο οποίος ήταν κατάκοιτος σε κρεβάτι εδώ και οκτώ χρόνια, καθώς ήταν παραλυμένος. Και του είπε ο Πέτρος: Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός· και αμέσως θεραπεύτηκε.» «Κάποιος άνδρας με αδύναμα πόδια καθόταν, χωλός από την κοιλιά της μητέρας του, ο οποίος δεν είχε περπατήσει ποτέ.»