Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 9:37

Επιπλέον, τα ονόματα των επτά διακόνων που ορίστηκαν από τους αποστόλους είναι τα εξής: Στέφανος, Φίλιππος, Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων, Παρμενάς και Νικόλαος. Τις πράξεις, λοιπόν, αυτών των αποστόλων και των διακόνων διηγείται ο Λουκάς, καθώς και τα σημεία που επιτελέστηκαν από αυτούς, τα οποία είναι τα εξής: Ο Πέτρος και ο Ιωάννης θεράπευσαν στο όνομα του Κυρίου τον εκ γενετής χωλό, ο οποίος καθόταν στην Ωραία Πύλη. Ο Πέτρος ήλεγξε τον Ανανία και τη σύζυγό του Σαπφείρα, επειδή υπεξαίρεσαν μέρος από το αντίτιμο του κτήματος και από την υπόσχεση προς τον Θεό, και έπεσαν αμέσως νεκροί. Ο Πέτρος στην Ιόππη, αφού προσευχήθηκε, ανέστησε εκ νεκρών την αποθανούσα Δορκάδα.

Δεν διατηρείς ακόμη εναύλους τους λόγους του, ο οποίος έλεγε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, τα έργα τα οποία εγώ πράττω θα τα πράξει και εκείνος, και μεγαλύτερα από αυτά θα επιτελέσει;» Δεν ήσουν παρών μαζί του, όταν εκείνους που ήταν ήδη νεκροί με ένα του πρόσταγμα τους έκανε να εγείρονται; όταν σε εκείνους που στερούνταν το φως παρείχε την ικανότητα της όρασης; όταν ανασταινόταν από το μνήμα και καθιστούσε τους φρουρούς σαν νεκρούς, και διαφύλαττε τις σφραγίδες αλώβητες; όταν σου χάρισε τη δύναμη των θαυμάτων διά της επιφοιτήσεως του Πνεύματος; όταν τον χωλό στην Ωραία Πύλη; όταν τον Αινέα; όταν την Ταβιθά; όπου τον μεν πρώτο τον κατέστησες αρτιμελή στα πόδια και ικανό να τρέχει; τον δεύτερο τον λύτρωσες από τη χρόνια αρρώστια; και της τρίτης την ψυχή, που είχε αναχωρήσει, την επανέφερες; Αφού έγινες μέτοχος τόσων πολλών και τόσο μεγάλων θαυμάτων, άλλα μεν έχοντας δει, άλλα δε έχοντας πράξει ο ίδιος, και έχοντας αποκτήσει πλούσια εμπειρία της δυνάμεως του Θεού, τώρα κατάλαβες ότι εξαπέστειλε ο Κύριος τον άγγελό του και σε έσωσε από τα χέρια του Ηρώδη; Εάν δεν βεβαιώθηκες από τα προηγούμενα θαύματα, πώς θα βεβαιωθείς με αυτό το ένα;

Στην Ιόππη υπήρχε κάποια μαθήτρια ονόματι Ταβιθά, που μεταφραζόμενο σημαίνει Δορκάς. Αυτή ήταν γεμάτη από αγαθά έργα και ελεημοσύνες, τις οποίες έπραττε. Συνέβη δε εκείνες τις ημέρες να ασθενήσει αυτή και να πεθάνει. Και αφού την έλουσαν, την εναπέθεσαν στο υπερώο. Επειδή η Λύδδα βρισκόταν κοντά στην Ιόππη, οι μαθητές, όταν άκουσαν ότι ο Πέτρος βρισκόταν σε αυτήν, έστειλαν δύο άνδρες παρακαλώντας τον να μην οκνήσει να μεταβεί μέχρι αυτούς. Γιατί περίμεναν πρώτα να πεθάνει; Γιατί δεν μπήκε στον κόπο ο Πέτρος και πριν από αυτό; Σκεπτόμενοι με υψηλό πνευματικό φρόνημα, θεωρούσαν πλέον ανάξιο να ενοχλούν τους μαθητές για τέτοια ζητήματα και να τους αποσπούν από το κήρυγμα· διότι και γι' αυτόν τον λόγο αναφέρει ότι βρισκόταν κοντά, ώστε να δείξει ότι το ζήτησαν αυτό σαν πάρεργο (επειδή ήταν μαθήτρια), και όχι ως κάτι πρωτεύον εξαρχής. Αφού σηκώθηκε λοιπόν ο Πέτρος, πήγε μαζί τους. Όταν έφτασε, τον ανέβασαν στο υπερώο. Δεν τον παρακαλούν, αλλά το επαφίενται στη διακριτική του ευχέρεια, ώστε από μόνος του να της χαρίσει τη ζωή. Έτσι εκπληρώνεται εδώ το χωρίο: «Η ελεημοσύνη λυτρώνει από τον θάνατο». Και στάθηκαν γύρω του όλες οι χήρες κλαίγοντας και επιδεικνύοντας χιτώνες και ιμάτια, όσα έφτιαχνε η Δορκάς όσο βρισκόταν μαζί τους. Τον ανεβάζουν εκεί όπου βρισκόταν ξαπλωμένη νεκρή, νομίζοντας ίσως ότι του προσφέρουν κάτι που συμβάλλει στην πνευματική του οικοδομή. Είδες πόση πρόοδος έχει συντελεστεί; Δεν αναφέρεται δε απλώς το όνομα της γυναίκας, αλλά για να μάθουμε ότι ήταν φερώνυμη, ούσα τόσο άγρυπνη και νηφάλια, ακριβώς όπως η δορκάδα.

Διότι δεν είπε: «Στο όνομα του Ιησού», αλλά μάλλον το διηγείται ως θαύμα. Το είδαν δε οι κάτοικοι της Λύδδας και επέστρεψαν στον Κύριο. Άρα, δεν έλεγα άσκοπα ότι τα θαύματα τελούνταν με σκοπό να πείσουν και να παρηγορήσουν. Στην Ιόππη, λέει, υπήρχε κάποια μαθήτρια ονόματι Ταβιθά. Συνέβη δε εκείνες τις ημέρες να ασθενήσει και να πεθάνει. Είδες ότι παντού γίνονταν θαύματα; Η Ταβιθά δεν πέθανε ξαφνικά, αλλά αφού προηγήθηκε ασθένεια. Γι' αυτό και δεν καλούν τον Πέτρο, παρά μόνο όταν απεβίωσε. Ακούγοντας δε οι μαθητές, έστειλαν απεσταλμένους παρακαλώντας τον να μη διστάσει να μεταβεί μέχρι αυτούς. Πρόσεξε, μέσω άλλων στέλνουν και τον προσκαλούν.

Αυτός δε πείθεται και έρχεται, μη θεωρώντας προσβολή το γεγονός ότι κλήθηκε· τόσο μεγάλο αγαθό είναι η θλίψη· αυτή συγκροτεί τις ψυχές μας. Πουθενά κοπετός εκεί, πουθενά θρήνος. Αφού την έλουσαν, λέγει, την τοποθέτησαν στο υπερώο· δηλαδή, έπραξαν όλα τα καθιερωμένα για τους νεκρούς.

Επειδή, λοιπόν, επίκειται η λογοδοσία για τα πεπραγμένα του βίου μας και το παγκόσμιο δικαστήριο, το οποίο θα απαιτήσει λογαριασμό για την αξιοποίηση των ταλάντων, για την αθέτηση του μυστικού γάμου, για τη λαμπαδηφορία του νυμφώνος, για την αύξηση του σπόρου, για τον καρπό του αμπελώνα και για όλα όσα μας αποκάλυψε ο Κύριος μέσω των παραβολών, ας ζυγίσουμε τη ζωή μας, ας κάνουμε τις συναλλαγές του βίου μας, όχι δουλεύοντας ως αργυραμοιβοί, ούτε σκάβοντας για χρυσό, ούτε δανείζοντας με βαρύ τόκο· διότι αυτά τα αποστρέφεται ο Κριτής. Αντιθέτως, ας τρέφουμε τους φτωχούς, ας προσφέρουμε φιλοξενία, ας προσκαλούμε τον Θεό, και ας πράττουμε όλα όσα γνωρίζουν να μαλακώνουν την οργή του Κριτή. Μάθε το κέρδος της φιλοξενίας, αποβλέποντας στον Αβραάμ, αναλογίσου το όφελος της ικεσίας από το παράδειγμα των Νινευιτών, και δες τον θησαυρό της ελεημοσύνης παρατηρώντας την Ταβιθά πεσμένη άψυχη στο κρεβάτι, ενώ επρόκειτο να ενταφιαστεί· όμως οι χήρες, αφού περικύκλωσαν τον Πέτρο και επιδείκνυαν τα δώρα της νεκρής, ανέσπασαν την τεθνεώσα από τον άδη. Εάν λοιπόν τα δάκρυα των χηρών εμψύχωσαν το νεκρό σώμα –το οποίο προφανώς επρόκειτο να πεθάνει και πάλι– τι νομίζεις ότι θα παράσχει ο Κριτής, κατά την ανταπόδοση των αγαθών, σε εκείνους που με απλόχερη δεξιά άσκησαν τη φροντίδα των φτωχών και δεν απέκρουσαν τις μαρτυρίες τους;

Διότι εκείνος που φέρει τα κτήματα, τις οικίες και τον χρυσό πάνω στην ψυχή του, όπου και αν εμφανιστεί, εμφανίζεται μαζί με αυτόν τον πλούτο. Και πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό, λέγει κάποιος; Είναι δυνατόν, και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη ευκολία. Διότι, εάν τα μεταθέσεις αυτά στον ουρανό διά των χειρών των πενήτων, θα τα μεταθέσεις όλα στη δική σου ψυχή, ώστε, ακόμη και αν επέλθει πλέον ο θάνατος, κανείς δεν θα σου τα αφαιρέσει, αλλά θα αναχωρήσεις και εκεί όντας πλούσιος. Τέτοιον θησαυρό διέθετε η Ταβιθά· διά τούτο δεν τη διακήρυττε η οικία, ούτε οι τοίχοι, ούτε οι λίθοι, ούτε οι κίονες, αλλά τα ενδεδυμένα σώματα των χηρών, και τα δάκρυα που εκχέονταν, και ο θάνατος που δραπέτευε, και η ζωή που επανερχόταν. Τέτοιες αποθήκες ας κατασκευάσουμε και εμείς για τους εαυτούς μας, τέτοιες οικίες ας οικοδομήσουμε. Έτσι και τον Θεό θα έχουμε συνεργό, και εμείς οι ίδιοι θα είμαστε συνεργοί Του.

Αλλά κανείς στην πόλη δεν το έκανε αυτό, θα πει κάποιος. Εσύ όμως φρόντισε να κάνεις την αρχή και να γίνεις ο πρωτεργάτης αυτής της καλής συνήθειας, ώστε και οι μεταγενέστεροι να αναφέρονται σε εσένα. Και αν κάποιος δείξει ζήλο και μιμηθεί αυτό το έργο, στα εγγόνια και στους απογόνους που θα ρωτούν, θα έχουν να πουν ότι ο τάδε πρώτος εισήγαγε αυτόν τον καλό κανόνα· και αυτό που κατορθώνεται από άλλους, θα φέρει την αμοιβή σε εσένα, που πρώτος φύτεψες εκείνους τους καρπούς. Και όπως ακριβώς, όταν χορεύουν εκεί ηδυπαθείς και μίμοι, ο διάβολος οργιάζει ανάμεσά τους, έτσι και όταν εισέρχονται φτωχοί, παρευρίσκεται ο Χριστός. Και από μεν εκείνη τη δαπάνη κανένα απολύτως κέρδος δεν υπάρχει, αλλά μάλλον θα προέκυπτε και πολλή βλάβη· ενώ από τα έξοδα που γίνονται για αυτούς, γρήγορα θα λάβεις άφθονο τον καρπό. Και ότι αυτό είναι αληθές, μάθε το από την κοπέλα στην Ιόππη· διότι κάποτε, ενώ αυτή κειτόταν νεκρή, την περικύκλωσαν οι φτωχοί που τρέφονταν από εκείνη, και με τα δάκρυά τους την ανέστησαν και την επανέφεραν στη ζωή, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Τόσο μεγάλος είναι ο πλούτος της ελεημοσύνης, ώστε όχι μόνο καθαρίζει τα αμαρτήματα, αλλά και αυτόν τον ίδιο τον θάνατο τρέπει σε φυγή. Και ποιος, θα πει κάποιος, δείχνοντας ελεημοσύνη, στάθηκε ανώτερος του θανάτου; Αφού μάλιστα βλέπουμε ότι όλοι υποτάσσονται στην τυραννία του θανάτου. Μην ταράζεσαι, αλλά μάθε από τα ίδια τα γεγονότα πώς η δύναμη της ελεημοσύνης νίκησε την τυραννία του. Διότι υπήρξε κάποια γυναίκα, η Ταβιθά, η οποία είχε ως καθημερινό της έργο να συγκεντρώνει τον πλούτο που προέρχεται από την ελεημοσύνη. Και έντυνε, λέει, τις χήρες και τους παρείχε κάθε άλλη αφθονία αγαθών. Συνέβη όμως να ασθενήσει και να πεθάνει. Τι έπραξαν λοιπόν αυτές που απολάμβαναν τη φροντίδα της και σκέπαζαν τα σώματά τους χάρη σε αυτήν; Την κατάλληλη στιγμή ανταποδίδουν στην ευεργέτιδά τους· διότι, περιστοιχίζοντας τον Απόστολο, του έδειχναν τα ενδύματα και όσα κατασκεύαζε όταν βρισκόταν μαζί τους, και έχυναν δάκρυα, και τον παρακίνησαν σε οίκτο. Τι έκανε λοιπόν ο Πέτρος; Αφού γονάτισε, αναφέρει το κείμενο, προσευχήθηκε, και στρέφοντας το βλέμμα του προς το σώμα είπε: Ταβιθά, ανάστηθι.

Διότι, εάν εκείνη η Ταβιθά, επειδή έντυσε τις χήρες και ανακούφισε τη φτώχεια, επανήλθε από τον θάνατο πάλι στη ζωή, και τα δάκρυα όσων ευεργετήθηκαν επανέφεραν την ψυχή που είχε αναχωρήσει ξανά στο σώμα, προτού ακόμη φανεί η ανάσταση, τι δεν θα κατορθώσουν τα δάκρυα εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι θα διασωθούν από εσένα; Διότι, όπως ακριβώς οι χήρες που στάθηκαν γύρω της την ανέδειξαν από νεκρή ζωντανή, έτσι και εσένα, τότε, αυτοί που διασώθηκαν τώρα, στεκόμενοι γύρω σου, θα σε αξιώσουν να απολαύσεις πολλή φιλανθρωπία και θα σε αρπάξουν από το πυρ της γέεννας. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά, ας μην παραμένουμε θερμοί και σε εγρήγορση μόνο κατά την παρούσα ώρα, αλλά το πυρ που έχετε τώρα μέσα σας, ανάψτε το περισσότερο· και βγαίνοντας έξω, αναλάβετε να μοιράσετε τη σωτηρία της πόλεως, και αν ακόμη αγνοείτε ποιοι είναι, αναζητήστε αυτούς που πάσχουν από τέτοια δεινά. Διότι έτσι και εμείς θα σας απευθύνουμε τον λόγο με μεγαλύτερη προθυμία, όταν βεβαιωθούμε από τα ίδια τα έργα σας ότι δεν σπείραμε πάνω σε πέτρα, αλλά και εσείς οι ίδιοι θα γίνετε πιο πρόθυμοι στην άσκηση της αρετής. Επειδή, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα χρήματα, όπου εκείνος που κέρδισε δύο χρυσά νομίσματα αποκτά μεγαλύτερη προθυμία στο να συγκεντρώσει και να μαζέψει και δέκα και είκοσι, έτσι γίνεται και με την αρετή· όποιος έπραξε ένα καλό έργο και το κατόρθωσε, από την ίδια την εκτέλεση του κατορθώματος αντλεί κάποια ενθάρρυνση και προτροπή, ώστε να καταπιαστεί και με άλλα.