Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 3:5

Και όταν δει κάτι από τα κατάλληλα για τροφή και έπειτα πλησιάσει, κάνει την επίθεσή του βρυχώμενος με τρόπο τρομερό και κακόηχο. Αν πάλι μεταφέρει τροφή στα μικρά του και φτάσει κοντά στη φωλιά, αναπηδούν και εκείνα και με φωνές την παίρνουν και την κατασπαράζουν. Γιατί λοιπόν, λέει, κατηγορείτε τον Θεό, επειδή πριν από την επέλαση των συμφορών προβαίνει σε απειλή; Και γιατί τρίζετε τα δόντια σας στους ίδιους τους προφήτες, επειδή και αυτοί κατακραυγάζουν την ασέβειά σας; Διότι εγώ μοιάζω με λιοντάρι, λέει, το οποίο συνηθίζει να βρυχάται πριν από το κυνήγι, προειδοποιώντας σχεδόν με απειλή για την επίθεσή του, και οι προφήτες είναι σαν μικρά λιοντάρια που μιμούνται τη δική μου συνήθεια: διότι κατακραυγάζουν, όπως είπα, εκείνους που συνηθίζουν να ασεβούν. Αλλά όπως ακριβώς για τα ζώα στα βουνά δεν είναι εντελώς άχρηστη η προειδοποιητική φωνή του θηρίου, που τα ωθεί σε φυγή πριν τυχόν αιχμαλωτιστούν, έτσι και για τους αμαρτωλούς είναι εξαιρετικά χρήσιμη η απειλή και η προαγγελία πριν από τις συμφορές, καθώς τους στρέφει προς τη μετάνοια και την αποφυγή των επικείμενων δεινών. Ο Θεός, λοιπόν, παρομοιάζει τον εαυτό του με λιοντάρι που δεν επιτίθεται προηγουμένως, ούτε επιφέρει σε κάποιους τα δεινά της οργής του, εάν δεν προαναγγείλει την απειλή του, ώστε να σωθούν μέσω της μετάνοιας, δεχόμενοι την προαγγελία των μελλοντικών γεγονότων, πριν από την έλευση των συμφορών, σαν φάρμακο σωτηρίας. <Μήπως θα πέσει πουλί στη γη χωρίς παγίδα κυνηγού;

«Είναι δυνατόν να κλείσει μια παγίδα πάνω στη γη χωρίς να έχει συλλάβει τίποτα;» Και εδώ ο λόγος έχει διατυπωθεί ως παρομοίωση. Διότι οι κυνηγοί πουλιών καταρρίπτουν με μεγάλη τεχνική τα στρουθία που κάθονται στα φυτά, ενώ άλλοι, χρησιμοποιώντας παγίδες, συνθλίβουν το θήραμα που έχει πιαστεί. Φαίνεται, όμως, ότι ο λόγος υπονοεί εδώ, αφενός μέσω των στρουθίων εκείνους που συνηθίζουν να υψηλοφρονούν, τους αλαζόνες στη διάνοια και τους μετέωρους στη σκέψη, οι οποίοι δεν ανέχονται να συγκαταβαίνουν στους ταπεινούς. Αφετέρου, μέσω αυτών που αιχμαλωτίζονται στις παγίδες, υπονοεί τους εραστές των επίγειων αγαθών, αυτούς που αναζητούν αποκλειστικά τα σαρκικά και παχαίνουν τον εαυτό τους. Ο Θεός, πάλι, παρομοιάζει τον εαυτό Του με τον κυνηγό πουλιών και με την παγίδα, καθώς καταβιβάζει στη γη τους υπερήφανους και συνθλίβει, σαν να τους αιχμαλωτίζει προς τιμωρία, όσους φρονούν αποκλειστικά τα επίγεια. Αλαζόνες ήταν εκείνοι από τον Ισραήλ, καθώς περιφρονούσαν τον Θεό, απομάκρυναν τους προφήτες και ατίμαζαν τον νόμο. Ήταν όμως, εξίσου, και υπερβολικά προσκολλημένοι στα πράγματα του κόσμου, αναζητώντας μόνο τα επίγεια, και, νικημένοι από τις παράλογες επιθυμίες τους για αυτά, δεν δέχονταν τον λόγο του Θεού, αλλά εναντιώνονταν σε όσους τους καλούσαν προς την αρετή. Διότι έλεγαν στους άγιους προφήτες: «Αλλά σε εμάς μιλάτε και μας αναγγέλλετε άλλη πλάνη».

«Ποιος καταστράφηκε», λέει, «με τον τρόπο που βλέπουμε αυτούς να καταστρέφονται; Ή ποιος καθαρός χάθηκε, με τον τρόπο που είδα να χάνονται όσοι οργώνουν την ανομία; Εκείνοι δε που τα σπέρνουν, θα θερίσουν οδύνες για τον εαυτό τους.» Πολύ εύστοχα έκανε λόγο για σπορά και όργωμα. Διότι, για να μην πει κάποιος: «Γιατί, λοιπόν, δεν καταστράφηκαν αμέσως;», απαντά: «Ούτε ο σπόρος αποδίδει αμέσως καρπό». «Από πρόσταγμα Κυρίου θα καταστραφούν και από την πνοή της οργής του θα αφανιστούν.» Δες και κάτι άλλο φοβερό: «Μην νομίσεις», λέει, «ότι όσα συνέβησαν προέρχονται από πονηρούς δαίμονες ή από την επιβουλή ανθρώπων· ο Θεός είναι εκείνος που τιμωρεί. Επομένως, είναι αναμφισβήτητο ότι η τιμωρία είναι δίκαιη». «Η δύναμη του λιονταριού, η φωνή της λέαινας και η έπαρση των δρακόντων έσβησε;» Δες τι λέει: «Όπως ακριβώς τα φυσικά πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά, παρά μόνο με τον τρόπο που έχουν οριστεί από τη φύση, έτσι», λέει, «συμβαίνει και εδώ, δηλαδή το να καταστρέφονται οι πονηροί και να ευημερούν οι αγαθοί. Μήπως είδες», λέει, «την πορεία της φύσης να διακόπτεται;» Όπως αναφέρει και ο προφήτης για τα αδύνατα: «Θα πορευτούν ποτέ δύο μαζί, εάν δεν έχουν συνεννοηθεί μεταξύ τους; Θα βρυχηθεί το λιοντάρι μέσα από το δάσος, αν δεν έχει θήραμα; Θα βγάλει καθόλου φωνή το μικρό λιοντάρι, εάν δεν έχει αρπάξει κάτι; Θα πέσει το πουλί στην παγίδα χωρίς να υπάρχει κυνηγός; Θα κλείσει η παγίδα χωρίς να συλλάβει κάτι;» Και πάλι: «Μήπως θα τρέξουν άλογα πάνω στους βράχους; Μήπως θα παραμείνουν σιωπηλά μπροστά στα θηλυκά;»