Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 4:1

Τι λοιπόν θα συμπεράνουμε πάλι από αυτά, εμείς που έχουμε επιλέξει να σκεφτόμαστε ορθά; Ότι σε τίποτα δεν θα ωφελήσει η κοσμική λαμπρότητα αυτούς που την κατέχουν, ούτε ο πλούτος, ούτε η δόξα, ούτε τίποτα άλλο από αυτά που εξυπηρετούν την τρυφή, εάν απουσιάζει η αγάπη προς τον Θεό και δεν τιμάται με κανέναν τρόπο από εμάς η δικαιοσύνη. Διότι «δεν θα ωφελήσουν οι θησαυροί τους ανόμους», σύμφωνα με το γεγραμμένο, «αλλά η δικαιοσύνη λυτρώνει από τον θάνατο». Επομένως, θα ήταν κατά πολύ προτιμότερο να αγαπάμε τη δικαιοσύνη και να θησαυρίζουμε στους ουρανούς, να επιθυμούμε διακαώς τις ουράνιες μονές και να δενόμαστε με την ελπίδα στον Θεό. Επειδή τα αγαθά αυτού του κόσμου είναι και μικρά και πρόσκαιρα, και δεν διαθέτουν καμία ασφαλή σταθερότητα. Ενώ το άλλο παραμένει πάντοτε και διασώζεται, και μας ακολουθεί στους ατελεύτητους αιώνες. <Ακούστε αυτόν τον λόγο, δαμάλεις της Βασανίτιδας που βρίσκεστε στο όρος της Σαμάρειας, εσείς που καταδυναστεύετε τους πένητες και καταπατάτε τους φτωχούς, που λέτε στους κυρίους σας: Δώστε μας για να πιούμε.>

«Ορκίζεται ο Κύριος στα άγιά Του, ότι ιδού έρχονται ημέρες για εσάς που θα σας πάρουν με όπλα, και εκείνους που είναι μαζί σας θα τους ρίξουν σε λέβητες φλεγόμενοι λοιμοί, και θα βγείτε έξω γυμνοί, η γυναίκα και ο άνδρας της, ο ένας απέναντι στον άλλον, και θα απορριφθείτε στο όρος Ρεμμών, λέει ο Κύριος ο Θεός.» Από την υπερβολική αλαζονεία και τρυφή, οι επιφανέστεροι της Σαμάρειας, οι οποίοι με τον πλούτο τους ξεπερνούσαν όλους τους άλλους, όπως ακριβώς ανέφερα προηγουμένως, κατασκεύαζαν για τον εαυτό τους λαμπρά και πολυτελέστατα σπίτια, κατάλληλα για τις εποχές, εννοώ τον χειμώνα και το καλοκαίρι, για τα οποία ο χρησμός προανήγγειλε ότι οπωσδήποτε και καθ' ολοκληρίαν θα καταστραφούν. Αυτούς λοιπόν τους ιδιοκτήτες των οίκων, που είχαν συνηθίσει να παχαίνουν με τις φθαρτές απολαύσεις, τους αποκαλεί δαμάλια της Βασανίτιδας. Η δε χώρα της Βασανίτιδας έχει άφθονα βοσκοτόπια και είναι γεμάτη άνθη, και πάρα πολύ κατάλληλη στο να μπορεί να παχαίνει άφθονα τα ζώα που βόσκουν σε αυτήν. Επειδή λοιπόν καλοπερνούσαν υπερβολικά, τρέφονταν άριστα και είχαν ως κύριο μέλημά τους την τρυφή, ο Θεός τους παρομοιάζει με τα δαμάλια από τη Βασάν. Τους κατηγορεί δε, επειδή καταδυνάστευαν τους πένητες, και σχεδόν συνέθλιβαν τους φτωχούς με τα ίδια τους τα πόδια· διότι «βοσκοτόπια των πλουσίων είναι οι φτωχοί», σύμφωνα με τα γραφές.

Προσθέτοντας δε ότι αυτές που λένε στους κυρίους τους, «Δώστε μας για να πιούμε», απέδειξε ότι είναι ανυπότακτοι, που δεν ανέχονται να υποταχθούν ούτε καν στους ίδιους τους εξουσιαστές τους σε ό,τι αφορά τη βασιλική τιμή, αλλά, τρόπον τινά, από την απύθμενη πλέον αλαζονεία τους, αποδίδουν τη θέση του δούλου ακόμη και στους ίδιους τους κυρίους τους. Διότι το να τολμούν να λένε στους ανωτέρους και τους προϊσταμένους, «Δώστε μας για να πιούμε», είναι χαρακτηριστικό εκείνων που επιθυμούν περισσότερο να υπηρετούνται παρά να υπηρετούν. Τι θα συμβεί, λοιπόν, σε αυτούς που έχουν φτάσει πλέον σε τέτοιο βαθμό παραφροσύνης; Ορκίζεται, λέει, ο Κύριος στα άγιά Του, δηλαδή στα αγιάσματα, ή στα μυστήρια, τα οποία είναι και πάλι ο Ίδιος· διότι δεν έχει σε τίποτα ανώτερο να ορκιστεί· ότι θα έρθουν καιροί και ημέρες, όπου, εσάς τους ίδιους που έτσι καλοπερνάτε και τρέφεστε πολυτελώς και έχετε συνηθίσει στη σπατάλη, ο φόβος του να πάθετε κακό θα σας αναγκάσει να βρεθείτε στους πόνους του πολέμου και στα όπλα. Αλλά, ενώ θα βρίσκεστε σε αυτήν την κατάσταση και θα είστε έτσι εξοπλισμένοι, λέει, θα σας συλλάβουν μαζί με τους πιο αγαπημένους σας και τις γυναίκες και τους κόλακές σας, οι οποίοι, όντας πάντα μαζί σας, σας χειροκροτούσαν με πάμπολλους επαίνους και σας αποκαλούσαν τρισευτυχισμένους· διότι αυτά αναφωνούν πάντοτε οι γενιές των κολάκων σε εκείνους που τους τρέφουν. Εκείνοι όμως θα κατακαούν· διότι υπήρξαν ολέθριοι και δεν αποδέχονταν τίποτε άλλο, και θαύμαζαν τους αισχρούς και τους φιλαμαρτήμονες.

Μπορεί κανείς, λοιπόν, να δει από αυτό ότι η επιδίωξη όσων ζουν με τρυφή καταλήγει σε πικρό τέλος, όπως λέει ο Σωτήρας: «Μακάριοι όσοι πενθούν τώρα, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν». Και διότι η μεν τρυφή καταλήγει, όπως είπα, σε δάκρυα, ενώ το τέλος των κόπων είναι η ανάπαυση. Και θα το επιβεβαιώσει κάποιος λέγοντας ότι «ο καρπός των αγαθών κόπων είναι ένδοξος». Δεν είναι απίθανο δε να υποθέσουμε ότι ως «δαμάλεις της Βασανίτιδος» νοούνται οι γυναίκες στη Σαμάρεια, οι οποίες ζώντας με τρυφή, χλιδή και κοσμήματα καλλωπισμού, και τρεφόμενες με τις σωματικές ηδονές, καταδυνάστευαν τους πένητες και καταπατούσαν τους φτωχούς, σχεδόν καταφλέγοντας προς άτοπες ηδονές όσους ήταν ασθενείς ως προς αυτό και είχαν πνευματική φτώχεια, οι οποίοι, μη έχοντας τον πλούτο της άνωθεν δύναμης, έχουν την καρδιά τους ευάλωτη στις προσβολές των παθών. Αυτές λοιπόν οι δαμάλεις λένε στους κυρίους τους: «Δώστε μας να πιούμε». Διότι τα γύναια που συμπεριφέρονται ως εταίρες πάντα αυθαδιάζουν και με την υπερβολική μαλθακότητά τους σχεδόν εξαντλούν όσους έχουν παρασυρθεί από αυτές. Και ακόμη και αν τους έχουν ως κυρίους, βλέποντάς τους ωστόσο υποταγμένους στις ηδυπάθειες, τους πείθουν να εκπληρώνουν αυτό ακριβώς που επιθυμούν οι ίδιες.