ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ. <Ἐκζητήσατε τὸ καλὸν καὶ μὴ τὸ πονηρὸν, ὅπως ζήσητε, καὶ ἔσται οὕτως μεθ᾽ ὑμῶν Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ· ὃν τρόπον εἴπατε Μεμισήκαμεν τὰ πονηρὰ καὶ ἠγαπήκαμεν τὰ καλὰ, καὶ ἀποκαταστήσατε ἐν πύλαις κρῖμα, ὅπως ἐλεήσει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ τοὺς περιλοίπους τοῦ Ἰωσήφ.> Ἔφην ἤδη πλειστάκις, ὡς οὐ μία γέγονεν αἰχμαλωσία, διάφοροι δὲ κατὰ καιροὺς, καὶ ἀνὰ μέρος. Φουλὰ μὲν γὰρ ὁ Ἀσσυρίων πρῶτος ἐλθὼν ἐν τῇ Σαμαρείᾳ τὰς δύο φυλὰς, τὰς πέραν τοῦ Ἰορδάνου, καὶ τὰς ἐκεῖσε πόλεις ἀναστατώσας ᾤχετο· μετ᾽ ἐκεῖνον δὲ ὁ Σαλμανασὰρ οὐ πᾶσαν ἑλὼν τὴν Σαμάρειαν, ἀλλά τι μέρος εἰς τὴν ἑαυτοῦ σὺν τοῖς ἁλοῦσιν ἀνεκομίζετο. ἐποίει δὲ τοῦτο ὁ Θεὸς οἰκονομικῶς, “πόνῳ ”καὶ μάστιγι” παιδεύων ἐκκεκλικότα τὸν Ἰσραὴλ, καὶ μετατιθεὶς ἐπί γε τὸ δεῖν τὰ ἀμείνω καὶ πρεπωδέστερα φρονεῖν τε καὶ δρᾶν. συμβέβηκε τοίνυν τοὺς ἐκ τῶν ἀρτίως ἡμῖν εἰρημένων πολέμων διαφυγεῖν ἰσχύσαντας, γνωσιμαχοῦντας ἤδη πως, ἐφ᾽ οἷς ἠπάτηνται μετανοεῖν, εἰδέναι τε καὶ ὁμολογεῖν, ὅτι πολλὰ καὶ δύσοιστα πεπλημμεληκόσιν ἐπενήνεκται λοιπὸν τὰ ἐκ θείας ὀργῆς, εἶτα τῶν ἰδίων ἐθῶν τὴν ἐπανόρθωσιν μονονουχὶ καὶ κατεπαγγέλλεσθαι τῷ Θεῷ, λέγοντας Μεμισήκαμεν τὰ πονηρὰ καὶ ἠγαπήκαμεν τὰ καλά.
Μετάφραση
ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΡΟΦΗΤΗ ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ. «Αναζητήστε το καλό και όχι το πονηρό, για να ζήσετε, και έτσι θα είναι μαζί σας ο Κύριος ο Θεός ο παντοκράτορας· με τον τρόπο που είπατε: Μισήσαμε τα πονηρά και αγαπήσαμε τα καλά, και αποκαταστήστε την κρίση στις πύλες, ώστε να ελεήσει ο Κύριος ο Θεός ο παντοκράτορας τους εναπομείναντες του Ιωσήφ». Είπα ήδη πολλές φορές ότι δεν έγινε μία μόνο αιχμαλωσία, αλλά διάφορες κατά καιρούς και τμηματικά. Διότι ο Φουλά των Ασσυρίων, ερχόμενος πρώτος στη Σαμάρεια, αναστάτωσε τις δύο φυλές πέρα από τον Ιορδάνη και τις εκεί πόλεις και αποχώρησε· μετά από εκείνον ο Σαλμανασάρ δεν κατέλαβε όλη τη Σαμάρεια, αλλά πήρε ένα μέρος της και επέστρεψε στη χώρα του μαζί με τους αιχμαλώτους. Αυτό το έκανε ο Θεός κατ' οικονομίαν, παιδαγωγώντας με «πόνο και μάστιγα» τον Ισραήλ που είχε παρεκκλίνει, και στρέφοντάς τον προς την ανάγκη να φρονεί και να πράττει τα καλύτερα και τα πιο πρέποντα. Συνέβη λοιπόν, όσοι μπόρεσαν να διαφύγουν από τους πολέμους που μόλις αναφέραμε, ερχόμενοι πλέον σε επίγνωση, να μετανοούν για τα σφάλματα στα οποία είχαν παρασυρθεί, να αναγνωρίζουν και να ομολογούν ότι, επειδή είχαν διαπράξει πολλά και δυσβάσταχτα αμαρτήματα, επιβλήθηκαν σε αυτούς πλέον τα δεινά της θείας οργής, και έπειτα σχεδόν να υπόσχονται στον Θεό τη διόρθωση του τρόπου ζωής τους, λέγοντας: Μισήσαμε τα πονηρά και αγαπήσαμε τα καλά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες