Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 5:19

Πολλοί, δυσφορώντας με τα δυσάρεστα πράγματα του βίου, επισπεύδουν την έξοδό τους από αυτόν και επικαλούνται τον θάνατο. Σε αυτούς ταιριάζει να πει κανείς τα λόγια του Αμώς: Αλίμονο σε εκείνους που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου· διότι αυτή είναι σκοτάδι, και όχι φως. Όπως ακριβώς αν ένας άνθρωπος ξεφύγει από το πρόσωπο του λιονταριού, και πέσει πάνω του η αρκούδα· και πηδήξει μέσα στο σπίτι και στηρίξει τα χέρια του στον τοίχο, και τον δαγκώσει το φίδι. —Δεν είναι σκοτάδι η ημέρα του Κυρίου και όχι φως, και γνόφος που δεν έχει λάμψη; Εάν, λοιπόν, κάποιος δεν έχτισε στο οικοδόμημα της ζωής του ξύλα, ή χόρτο, ή καλάμια, ας επιθυμεί την ημέρα του Κυρίου, κατά την οποία το πυρ θα δοκιμάσει το έργο του καθενός, τι λογής είναι. Εάν όμως κανένας δεν είναι καθαρός από τα απαγορευμένα έργα, ας φοβάται την ημέρα εκείνη.

Διότι, όπως ακριβώς υποβάλλουν στον ζυγό τις δαμάλεις ή τα βόδια, τα οποία μερικές φορές τα σέρνουν με πολλή βία και τα δένουν για να κοπιάσουν· με τον ίδιο τρόπο, νομίζω, και εκείνοι, υποβάλλοντας τον εαυτό τους σε όσα επρόκειτο να συμβούν από τη θεία οργή, έλεγαν: «Ας πλησιάσουν γρήγορα όσα πρόκειται να κάνει, για να δούμε, και ας έλθει η βουλή του Αγίου του Ισραήλ για να γνωρίσουμε». Εκείνους που τα έλεγαν αυτά και σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο, και ένας άλλος από τους αγίους προφήτες τους ταλανίζει λέγοντας: Αλίμονο σε εκείνους που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου· διότι αυτή είναι σκοτάδι, και όχι φως, και ζόφος που δεν έχει λάμψη. Πρέπει λοιπόν, όταν μαθαίνουμε ότι ο Θεός έχει λυπηθεί, να μετανοούμε αμέσως, και να τον εξευμενίζουμε μάλλον με ακατάπαυστες προσευχές, και όχι να τον παροτρύνουμε περισσότερο ενώ έχει κινηθεί σε οργή· ούτε βέβαια να τον περιφρονούμε όταν απειλεί· διότι είναι μακρόθυμος και πολυέλεος, συγχωρώντας ανομίες και παραβλέποντας αδικίες· και μερικές φορές με λίγα δάκρυα εκείνων που έχουν αμαρτήσει επανέρχεται στην τόσο αγαπητή του γαλήνη. <Αλίμονο σε εκείνους που αποκαλούν το πονηρό καλό, και το καλό πονηρό, σε εκείνους που θέτουν το σκοτάδι φως, και το φως σκοτάδι, σε εκείνους που θέτουν το πικρό γλυκό, και το γλυκό πικρό. Αλίμονο στους συνετούς κατά τη δική τους γνώμη, και στους επιστήμονες στα δικά τους μάτια.> Ότι είναι εντελώς ασύνετοι ελέγχει και μέσα από αυτά τα λόγια εκείνους που επισύρουν τις αμαρτίες σαν με μακρύ σχοινί.

Δηλαδή, ας γνωρίζουν ότι λέγοντας αυτό, σχεδόν κατηγορούν τον Θεό επειδή δεν ανατέλλει και δεν εμφανίζεται γρηγορότερα γι' αυτούς ο καιρός της τιμωρίας. Προς αυτούς αναφωνεί κάποιος από τους άγιους προφήτες: «Αλίμονο σε εκείνους που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου! Τι την θέλετε εσείς αυτή την ημέρα του Κυρίου; Αυτή είναι σκοτάδι και όχι φως, και γνόφος που δεν έχει λάμψη». Επομένως, οι άγιοι ζητούν να έρθει ο καιρός της τέλειας βασιλείας του Σωτήρα μας, επειδή ακριβώς έχουν κοπιάσει όπως πρέπει, και ζητούν τις αμοιβές για όσα ήδη έχουν κατορθώσει. Διότι έχουν το θάρρος ότι θα παραστούν λαμπροί ενώπιον του κριτή. <Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.> (A f. 150 b) Και αυτό ταιριάζει σε αγίους και είναι γεμάτο από κάθε έπαινο. Διότι το να θέλει κανείς να επικρατεί στη γη το αγαθό θέλημα του Θεού, τι άλλο θα μπορούσε να είναι, παρά το να επιθυμεί να είναι όλοι εκτελεστές και γνώστες κάθε αρετής; Έτσι λέμε ότι διαπρέπουν στους ουρανούς και οι άγιοι άγγελοι. Διότι έχει γραφτεί γι' αυτούς: «Ευλογείτε τον Κύριο όλες οι δυνάμεις του, οι λειτουργοί του, που εκτελείτε τα θελήματά του». Επομένως, όσοι το λένε αυτό, παρακαλούν να δοθεί δύναμη στους ανθρώπους πάνω στη γη, ώστε να κάνουν το θέλημα του Θεού, και να μιμούνται την άνω και επουράνια πολιτεία, αυτήν ακριβώς που, όπως λέω, έχουν οι άγιοι άγγελοι· ώστε, όπως λέει ο Παύλος, ενώ περπατούν στη γη, να έχουν το πολίτευμά τους στον ουρανό.

Διότι, όσο ο Θεός δεν διαπαιδαγωγεί ακόμη, φαίνεται κατά κάποιον τρόπο ότι ούτε καν είναι παρών· όταν όμως επιφέρει τα δεινά της οργής του, είναι σχεδόν παρών και επιβάλλει τις τιμωρίες. Έτσι και στα Σόδομα κατέβηκαν άγγελοι για να κατακάψουν τους ασεβείς, ενώ, όσο δεν τιμωρούσαν, φαίνονταν σαν να απείχαν. Επομένως, το «θα διέλθω ανάμεσά σου» σημαίνει την επίσκεψη του Θεού και τον καιρό που έχει φτάσει για να επιβληθεί η τιμωρία. <Αλίμονο σε εκείνους που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου· τι τη θέλετε εσείς αυτή την ημέρα του Κυρίου; Και αυτή είναι σκοτάδι και όχι φως. Σαν να ξεφεύγει ένας άνθρωπος από το πρόσωπο του λιονταριού, και να πέφτει πάνω του η αρκούδα, και να μπαίνει γρήγορα στο σπίτι του και να στηρίζει τα χέρια του στον τοίχο, και να τον δαγκώνει φίδι. Δεν είναι σκοτάδι η ημέρα του Κυρίου και όχι φως; Και πυκνό σκοτάδι που δεν έχει καμία λάμψη;> Ενώ οι άγιοι προφήτες προανήγγειλαν σε αυτούς τα όσα επρόκειτο να συμβούν, και ότι θα περιπέσουν σε πικρές και ανίατες συμφορές, εκείνοι, έχοντας προσκολληθεί ασταμάτητα στα έργα της πλάνης, χλευάζοντας και αδιαφορώντας, άλλοτε μεν έλεγαν ότι οι προφητείες θα μετατεθούν στο μέλλον και σε μεταγενέστερους χρόνους, άλλοτε δε, όντας ολοκληρωτικά αμετανόητοι, αποτολμούσαν να πουν, σύμφωνα με τη φωνή του Ιερεμία: «Πού είναι ο λόγος του Κυρίου; Ας έλθει.»

Αλίμονο λοιπόν, λέει, σε αυτούς που δεν επιθυμούν και δεν περιμένουν τίποτε άλλο παρά την ημέρα της κολάσεως· την οποία και ονομάζει ημέρα του Κυρίου, διότι επιφέρεται από τον Θεό. Ποιο το όφελος λοιπόν, λέει, από αυτήν για εσάς, εφόσον είναι σκοτάδι και όχι φως, ακριβώς επειδή είναι γεμάτη από τεράστια συμφορά; Διότι, λέει, δεν θα μπορούσε κανείς να ξεφύγει, ούτε θα έμενε κανείς έξω από το κακό· αλλά εκείνος που ξέφυγε από τούτο, θα συλληφθεί από εκείνο, και όσους απέφυγαν το πρώτο, θα τους συναντήσει το δεύτερο. Διότι αυτό σημαίνει το να ξεφύγει κανείς από το στόμα του λιονταριού, και να πέσει σε αρκούδα. Αλλά και αν κάποιος νομίσει, λέει, ότι βρίσκεται τυχόν σε ασφάλεια, και μπει στο σπίτι του, εκεί θα περιπέσει σε θάνατο, δαγκωμένος απροσδόκητα από φίδι. Διότι, όταν ο Θεός οδηγεί κάποιον στον όλεθρο και στους πόνους, ποιος θα τον διασώσει; Ποιος θα τον βοηθήσει και θα τον απαλλάξει από την καταδίκη; Ή ποιος τρόπος θα υπάρξει, με τον οποίο αν κάποιος πορευθεί, θα βρεθεί έξω από τα κακά; Απολύτως κανένας. «Διότι το υψωμένο χέρι ποιος θα το αποτρέψει;» και «Εάν κλείσει εναντίον ανθρώπου, ποιος θα ανοίξει;», σύμφωνα με τα γεγραμμένα. <Εμίσησα, απέρριψα τις εορτές σας, και δεν πρόκειται να οσφρανθώ στις πανηγύρεις σας· διότι εάν μου προσφέρετε ολοκαυτώματα και τις θυσίες σας, δεν θα τα αποδεχθώ και δεν θα επιβλέψω τις σωτήριες εμφανίσεις σας.> Αυτός ο λόγος θα ταίριαζε κυρίως σε εκείνους από τον Ιούδα και τον Βενιαμίν.

Εσύ όμως αγνοείς αν συγχωρεί ή όχι· διότι δεν εναπόκειται σε ανθρώπους να συγχωρούν τέτοια πράγματα, έστω κι αν αυτοί είναι σαν τον Νώε, σαν τον Ιώβ ή σαν τον Δανιήλ. Η ανάγκη αποτελεί την απολογία υπέρ του Πέτρου· πράγμα που συνιστά και απειλή ολέθρου για όσους παρεκτρέπονται χωρίς να υπάρχει ανάγκη. Διότι σκοτάδι είναι η ημέρα του Κυρίου και όχι φως.

Όπως ακριβώς όταν κάποιος, αφού ξεφύγει από έναν λέοντα, συναντήσει μια μανιασμένη άρκτο, και, αφού διαφύγει και από αυτήν, εισέλθει με ανακούφιση στην οικία του και στηρίξει το χέρι του στον τοίχο, και από εκεί ξεπεταχτεί ένα φίδι και τον πλήξει αναπάντεχα· έτσι συμβαίνει και σε εμένα, που καταδιώκομαι από πολλά παθήματα: δεν υπάρχει καμία θεραπεία για τον κόπο μου, και ό,τι κι αν βρω μπροστά μου αποδεικνύεται ακόμη πιο οδυνηρό.

Αλλά αυτά ας παραμείνουν έως εδώ, για να μη θεωρηθεί ότι με την ίδια την αποποίησή μου ειρωνεύομαι τους επαίνους. Επειδή όμως με προέτρεψες, εκπονώντας κάποιους λόγους σχετικά με τα ζητήματα που συζητούνται μεταξύ μας, να ωφελήσω κάπως το κοινό μέσω μιας τέτοιας προσπάθειας, μάθε τώρα ότι διαθέτουμε τόσο λίγο ελεύθερο χρόνο, σχεδόν όσο και εκείνος για τον οποίο αναφέρει ένας από τους προφήτες, ότι, αφού συνεπλάκη με λιοντάρι και μόλις ξέφυγε από το χάσμα του στόματός του και την αιχμή των νυχιών του, προς το μέρος που νόμιζε ότι θα δραπετεύσει, βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει μπροστά στο στόμα της αρκούδας· και έπειτα, αφού διέφυγε με μεγάλο αγώνα και από αυτόν τον κίνδυνο και ακούμπησε στον τοίχο για να ξεκουραστεί, βρέθηκε αντιμέτωπος με την ενέδρα και το δάγκωμα ενός φιδιού. Τέτοια περίπου υπήρξε η συνέχεια των θλιβερών συμβάντων που μας βρήκαν, και τόσο αλλεπάλληλες οι διαδοχές των δυσάρεστων καταστάσεων, οι οποίες με την υπερβολή των όσων ακολουθούν κάνουν πάντοτε τα προηγούμενα να φαντάζουν μικρά. Αν, λοιπόν, δεν είναι φορτικό να προξενεί κανείς λύπη σε όσους τον αγαπούν με σκυθρωπές διηγήσεις, θα σου εκθέσω εν συντομία αυτή την κακή ιστορία.

Ποιος, λοιπόν, είναι «αυτός που κατέχει έως τώρα», παρά το τέταρτο θηρίο, το οποίο, όταν μετατεθεί και φύγει «από τη μέση», θα έρθει ο πλάνος; Αλλά οπωσδήποτε, όντας περίεργος, αναζητάς πόσα έτη απομένουν στο θηρίο για να απομακρυνθεί, μη κατανοώντας ότι, ζητώντας αυτά, επιζητάς για τον εαυτό σου τον κίνδυνο και επιθυμείς να δεις ταχύτερα την κρίση. Διότι «αλίμονο», λέει, «σε όσους επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου», «και αυτή είναι σκοτάδι και όχι φως. Όπως ακριβώς εάν κάποιος ξεφύγει από το πρόσωπο του λέοντα, και τον συναντήσει αρκούδα, και καταφύγει στο σπίτι του, και στηρίξει τα χέρια του στον τοίχο και τον δαγκώσει φίδι. Δεν είναι τέτοια η ημέρα του Κυρίου, σκοτάδι και όχι φως; <και γνόφος> που δεν έχει λάμψη;» Τι χρειάζεται να περιεργάζεσαι τους χρόνους και να επιζητάς την ημέρα του Κυρίου, εφόσον ο Σωτήρας την απέκρυψε από εμάς; Πες μου, γνωρίζεις την ημέρα της δικής σου εξόδου, ώστε να πολυπραγμονείς για τη συντέλεια όλου του κόσμου; Διότι, εάν ο Θεός δεν μακροθυμούσε απέναντί μας λόγω της υπερβάλλουσας ευσπλαχνίας Του, από καιρό θα είχαν εξαλειφθεί τα πάντα. Ανάγνωσε όσα έχουν ειπωθεί και από τον Ιωάννη στην Αποκάλυψη: «Και είδα κάτω από το θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων που αποκεφαλίστηκαν για το όνομα του Ιησού, και βόησαν προς τον Θεό και είπαν: Έως πότε, Κύριε, Θεέ μας, δεν κρίνεις και δεν εκδικείσαι το αίμα μας από εκείνους που κατοικούν στη γη;»

Η δε πληγή έπεσε σε όλα τα πρωτότοκα, επειδή διεκδικώντας για τους εαυτούς τους τα πρωτεία του χρόνου, είχαν τα έργα της δουλείας στην ειδωλολατρία ως τα αρχαιότερα όλων. Σκοτεινή και νυχτερινή ήταν η πληγή, διότι σκοτεινοί και σκυθρωποί, αγέλαστοι, χωρίς φέγγος και άγριοι είναι οι τόποι τιμωρίας των σκοτεινών έργων και των δαιμόνων· διότι λέει: «Θα δώσω τέρατα στον ουρανό και επί της γης, αίμα, φωτιά και καπνό· ο ήλιος θα μεταστραφεί σε σκοτάδι και η σελήνη σε αίμα, προτού έλθει η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και επιφανής», και: «Αλίμονο, λέει, σε εκείνους που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου· τι τη θέλετε εσείς αυτή την ημέρα του Κυρίου; Και αυτή είναι σκοτάδι και όχι φως. Όπως ακριβώς αν ένας άνθρωπος ξεφύγει από το πρόσωπο του λιονταριού και τον συναντήσει αρκούδα, και μπει στο σπίτι και στηρίξει τα χέρια του στον τοίχο και τον δαγκώσει φίδι· έτσι δεν είναι σκοτάδι η ημέρα του Κυρίου και όχι φως, και σκοτεινιά στην οποία δεν υπάρχει καμία λάμψη;» Το δε «αίμα ως σημείο» υποδηλώνει το έναιμο μυστήριο της σφραγίδας του Χριστού· ονομάζεται «σημείο», διότι δεν είναι ακόμη η ίδια η αλήθεια, αλλά το σημείο είναι σημείο της αλήθειας που πρόκειται να έλθει· διότι όσοι έχουν το σημείο του αίματος αποτυπωμένο και συγχρόνως χρισμένο επάνω στις ψυχές τους, όπως ακριβώς επάνω στα σπίτια, όλους αυτούς η ολέθρια πληγή θα τους προσπεράσει· «Διότι σε όσα σπίτια, λέει, δει το αίμα, θα σας σκεπάσω, και δεν θα πέσει σε εσάς πληγή εξολόθρευσης, όταν θα πλήττω τη γη της Αιγύπτου».

Επειδή, λοιπόν, δεν πιστεύετε στα λόγια που λέγονται, απομένει πλέον να σας επιβληθεί η δοκιμασία μέσα από τα ίδια τα έργα. Ώστε εσείς είστε εκείνοι που επισύρετε τα κακά, εσείς που δεν πιστεύετε στα όσα λέγονται. Γι' αυτό λέγει: Αλίμονο σε αυτούς που επισύρουν τις αμαρτίες τους· δηλαδή, την ανταπόδοση των αμαρτημάτων. Σαν με μακρύ σχοινί από μακριά τραβάτε, λέγει, την καθορισμένη τιμωρία για τα αμαρτήματά σας, και τις ανομίες σας σαν με το λουρί του ζυγού μιας δαμάλης, μιας δαμάλης που βρίσκεται κάτω από ζυγό, για να εκφράσει την ένταση και τη βιασύνη. Όπως αν κάποιος τραβούσε κάτι με τεντωμένο λουρί, έτσι και εσείς εξαιτίας της απιστίας σας επισύρετε εναντίον σας την οργή του Θεού. Έπειτα αναφέρει και πώς την επισύρουν: Είναι εκείνοι που λένε: «Ας πλησιάσουν γρήγορα αυτά που θα κάνει ο Θεός, για να τα δούμε». Αυτό ακριβώς κατακρίνει και άλλος προφήτης, λέγοντας: «Αλίμονο σε αυτούς που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου. Και σε τι θα σας ωφελήσει αυτή η ημέρα; Αυτή είναι σκοτάδι και όχι φως, και γνόφος που δεν έχει καθόλου λάμψη». Διότι και εκείνοι, επειδή δεν πίστευαν, έλεγαν: πότε θα έρθει η ημέρα της κολάσεως και της τιμωρίας;

Διότι, αφού διέφυγε από τον αδελφό του, πήγε στον πεθερό του· καταδιωκόμενος όμως πάλι από αυτόν, εξαναγκαζόταν να πέσει στα χέρια του αδελφού του. Και υπέστη εκείνο το προφητικό λόγιο, το οποίο αναφέρει ο Αμώς για την ημέρα του Κυρίου: «Όπως εάν κάποιος ξεφύγει από το πρόσωπο του λέοντος και πέσει επάνω του άρκτος, και εισπηδήσει στην οικία του και στηρίξει το χέρι του στον τοίχο και τον δαγκώσει όφις». Και τι χρειάζεται να αναφέρουμε τον τρόμο που υπέστη όταν τον πρόφθασε ο Λάβαν, τις ταλαιπωρίες κατά την οδοιπορία, ενώ τόσα ποίμνια και παιδιά τον ακολουθούσαν; Αλλά, όταν επρόκειτο να αντικρίσει το πρόσωπο του αδελφού του, δεν πάθαινε το ίδιο με εκείνους που βλέπουν το κεφάλι της Γοργόνας, όπως το πλάθουν οι ποιητές; Δεν τα διευθετούσε όλα σαν να όδευε προς τον θάνατο; Άκουσε τα λόγια του και μάθε τη φλόγα που έκαιγε στα βάθη της ψυχής του: «Λύτρωσέ με, Θεέ μου», λέει, «από το χέρι του αδελφού μου του Ησαύ, διότι εγώ τον φοβούμαι, μήπως έλθει και πατάξει εμένα και τη μητέρα μαζί με τα τέκνα της».

ΤΙΤΛΟΣ ΛΣΤ΄. — Περί απρόσμενων συμφορών, και περί εκείνων που περιπίπτουν από το ένα κακό στο άλλο. «Θα πορευθούν στις ταλαιπωρίες της Αιγύπτου, και θα τους δεχθεί η Μέμφις, και θα τους θάψει η Μαχμάς.» «Όπως ακριβώς όταν ξεφύγει ένας άνθρωπος από το πρόσωπο του λιονταριού, και πέσει επάνω του αρκούδα, και εισέλθει βιαστικά στο σπίτι του, και στηρίξει τα χέρια του στον τοίχο, και τον δαγκώσει φίδι.» «Εκείνος που φεύγει τον φόβο, θα πέσει στον λάκκο· και εκείνος που βγαίνει από τον λάκκο, θα πιαστεί από την παγίδα.» ΤΙΤΛΟΣ ΛΖ΄. — Περί απραγμοσύνης και ησυχίας. «Δοξάσου μένοντας στο σπίτι σου.» «Θα ησυχάσεις, και δεν θα υπάρχει κανείς για να σε πολεμά.» «Εσύ, Κύριε, με εγκατέστησες ολομόναχο με ελπίδα.» «Ολομόναχος είμαι εγώ, έως ότου παρέλθω.» «Ο φρόνιμος άνδρας τηρεί ησυχία.» «Οι αγαθοί ησυχάζουν πάντοτε.» «Σε ποιον θα επιβλέψω, παρά στον πράο, και τον ήσυχο, και σε εκείνον που τρέμει τους λόγους μου;» «Μην εξέρχεστε στον αγρό, και μην βαδίζετε στους δρόμους, διότι η ρομφαία των εχθρών κατοικεί ολόγυρα.» «Είναι καλό για τον άνδρα, όταν σηκώσει τον ζυγό στη νεότητά του.»

Και ότι εξαιτίας των αμαρτιών του λαού σας και εξαιτίας των ειδωλολατριών, και όχι επειδή είχε ανάγκη από τέτοιου είδους προσφορές, έδωσε εντολή να γίνονται παρομοίως αυτά, ακούστε πώς μιλάει γι' αυτά μέσω του Αμώς, ενός από τους δώδεκα προφήτες, αναφωνώντας: Αλίμονο σε εκείνους που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου. Σε τι θα σας χρησιμεύσει αυτή η ημέρα του Κυρίου; Αυτή είναι σκοτάδι και όχι φως. Όπως όταν ένας άνθρωπος ξεφεύγει από το πρόσωπο του λιονταριού, και τον συναντήσει η αρκούδα, και μπει τρέχοντας στο σπίτι του και στηρίξει τα χέρια του στον τοίχο, και τον δαγκώσει το φίδι. Δεν είναι σκοτάδι η ημέρα του Κυρίου και όχι φως, και βαθύ σκοτάδι που δεν έχει καμία λάμψη μέσα του; Μίσησα, απώθησα τις γιορτές σας, και δεν θα αναπνεύσω τη μυρωδιά των θυμιαμάτων στις πανηγύρεις σας. Διότι, εάν μου προσφέρετε τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες σας, δεν θα τα δεχθώ, και δεν θα στρέψω το βλέμμα μου στις σωτήριες θυσίες σας. Απομάκρυνε από εμένα το πλήθος των ωδών σου και των ψαλμών· δεν πρόκειται να ακούσω τους ήχους των οργάνων σου. Και η κρίση θα κυλήσει σαν νερό, και η δικαιοσύνη σαν αδιάβατος χείμαρρος. Μήπως μου προσφέρατε σφάγια και θυσίες στην έρημο, οίκε του Ισραήλ; λέει ο Κύριος. Απεναντίας σηκώσατε τη σκηνή του Μολόχ και το άστρο του θεού σας Ραφάν, τα είδωλα που κατασκευάσατε για τους εαυτούς σας. Και θα σας εξορίσω πέρα από τη Δαμασκό, λέει ο Κύριος, το όνομα του οποίου είναι Θεός Παντοκράτωρ. Αλίμονο σε αυτούς που ζουν σπάταλα στη Σιών και σε εκείνους που στηρίζονται στο όρος της Σαμάρειας.

Ἀπὸ τὸν ἴδιο· Οὐαὶ σ’ ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου, διότι αὐτὴ εἶναι σκοτάδι καὶ ὄχι φῶς, ὅπως ἀκριβῶς ὅταν ἕνας ἄνθρωπος τρέπεται σὲ φυγή ἀπὸ τὸ πρόσωπο ἑνὸς λιονταριοῦ καὶ συναντᾶ μία ἀρκούδα, καὶ εἰσπηδᾶ στὸ σπίτι του καὶ ἀκουμπᾶ τὰ χέρια του στὸν τοῖχο, καὶ τὸν δαγκώνει ἕνα φίδι.

Η ημέρα του Κυρίου είναι ο φωτισμός και η γνώση του Κυρίου. Όποιος, λοιπόν, επιθυμεί να αποκτήσει τη γνώση του Θεού χωρίς την πράξη, αυτός ευλόγως ταλανίζεται. Διότι, καταπονούμενος από τα πάθη, δηλαδή του θυμού και της επιθυμίας, ζητώντας να αποφύγει το δάγκωμα από το λιοντάρι, που είναι ο θυμός, πέφτει πάνω στην αρκούδα της επιθυμίας. Έπειτα, καθώς καταπιέζεται από αυτά, πηδά μέσα στο σπίτι και στηρίζει τα χέρια του στον τοίχο, και τον δαγκώνει ένα φίδι. Το σπίτι είναι η ψυχή, και ο τοίχος είναι το σώμα. Όταν, λοιπόν, στηρίξει τις πρακτικές δυνάμεις της ψυχής στην απόλαυση του σώματος, εξέρχεται η ηδονή —διότι αυτή είναι το φίδι— και τον δαγκώνει. Επειδή η ηδονή, έρποντας μέσα από κάθε αίσθηση του σώματος σαν μέσα από τρύπα, δαγκώνει την άθλια ψυχή. Για εκείνον, λοιπόν, του οποίου τα μάτια της ψυχής ασθενούν με αυτόν τον τρόπο, ο ήλιος της γνώσης είναι σκοτάδι και τύφλωση.

Μην κουραστείς, λοιπόν, άνθρωπε του Θεού, να χρησιμοποιείς προς εμάς τη γνώση και τη σοφία με την οποία πλουτίστηκες από τον Κύριο και να χορηγείς άφθονα σε όσους έχουν ανάγκη τον θησαυρό που έλαβες μέσα σε οστράκινο σκεύος, δηλαδή στο σώμα της ταπείνωσης, επειδή εμένα δεν με θλίβουν ούτε τα έσοδα, στα οποία κάποτε βασιζόταν η ισχύς της αρχιεπισκοπής, ούτε η εξουσία και η κυριαρχία που εκτεινόταν από τους ποταμούς έως τα πέρατα της θάλασσας. Διότι από τα μεν έχουμε αρκετά, και το περιττό έχουμε μάθει από πού προέρχεται· για τη δε εξουσία είμαστε πολύ αδύναμοι για να την αντέξουμε. Όμως, ο κατακλυσμός των φροντίδων, ο πονηρός περισπασμός, η μάταιη ταραχή και το ότι δεν έχουν ακόμη κοπάσει οι πονηρές ημέρες, αυτά είναι το σαράκι των οστών μου, αυτά αναλώνουν τους μυελούς μου. Διότι, ενώ δεν έχουμε ξεφύγει ακόμη εντελώς από το λιοντάρι, μας συναντά η αρκούδα, και όταν ξεφύγουμε από αυτήν και στηρίξουμε τα χέρια στους τοίχους του σπιτιού, προβάλλει επίβουλα ένα φίδι από την τρύπα, το οποίο μου προκαλεί ακόμη πιο δριμείς πόνους.