Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 5:24

Το ότι δε επρόκειτο ο λόγος να αυξηθεί αλματωδώς, αν και στις αρχές των ευαγγελικών κηρυγμάτων ήταν μικρός, είναι εύκολο να το δει κανείς, αφού ο Θεός το είχε προαναγγείλει μέσω της φωνής του Ησαΐα λέγοντας: «Γέμισε το σύμπαν από τη γνώση του Κυρίου, όπως το πολύ νερό που κατακαλύπτει τη θάλασσα». Διότι δίκην θαλάσσης έχει εκχυθεί παντού το σωτήριο κήρυγμα, και έχει πανίσχυρη την ορμή του. Και αυτό πάλι μας το διασαφηνίζει ο Θεός των όλων, λέγοντας μέσω προφητικής φωνής: «Και θα κυλήσει σαν νερό η κρίση, και η δικαιοσύνη σαν χείμαρρος αδιάβατος». Διότι κρίση και δικαιοσύνη ονομάζει το ευαγγελικό κήρυγμα. Έτσι βεβαίωνε ότι αυτό θα κατακλύσει τα πάντα κάτω από τον ουρανό, σαν νερό και χείμαρρος, του οποίου τις ορμές δεν θα μπορούσε κανείς να ανακόψει, καθώς ξεχύνεται ορμητικά. <Είναι όμοια με προζύμι κ.λπ.> (A φ. 194 β, B φ. 135). Ο ίδιος λόγος θα μπορούσε να λεχθεί και για το ότι η βασιλεία του Θεού έχει παρομοιαστεί με προζύμι. Διότι το προζύμι είναι μικρό, όμως καταλαμβάνει αβίαστα όλο το φύραμα και του μεταδίδει γρήγορα τη δική του ποιότητα. Κάτι τέτοιο απεργάζεται μέσα μας και ο θείος λόγος. Διότι, όταν εισέλθει μέσα μας, μας καθιστά αγίους και άμωμους, και έχοντας διεισδύσει στον νου και την καρδιά, μας αναδεικνύει πνευματικούς, ώστε, όπως λέει ο Παύλος, ολόκληρο το πνεύμα μας, το σώμα και η ψυχή να διατηρηθούν άμεμπτα κατά την ημέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Αλλά στους Ιουδαίους μεν, που επιδίδονται σε τόση πολλή ασέβεια, θα ταίριαζαν εύλογα αυτά που είπαμε μόλις πριν· ο Θεός όμως αποδέχεται, και μάλιστα με μεγάλη ευχαρίστηση, και προσδέχεται τις θυσίες όσων ζουν με πίστη, το πνευματικό ολοκαύτωμα, τις εμφανίσεις στις εορτές. Διότι δεν αναδίδουμε ευωδία από τον εαυτό μας, αλλά από Αυτόν που βρίσκεται μέσα μας διά του Πνεύματος, εννοώ δηλαδή τον Χριστό. Θα ταίριαζε όμως, και πολύ δικαιολογημένα, το απαράδεκτο της θυσίας και στους ανόσιους αιρετικούς και σε όσους δεν μπορούν να πουν, σύμφωνα με τους γνήσιους στην πίστη: «Διότι είμαστε ευωδία Χριστού στον Θεό». Επειδή η οσμή τους βρίσκεται στον Βεελζεβούλ, αν βέβαια είναι αλήθεια ότι «Κανείς δεν λέει ανάθεμα στον Ιησού» παρά μόνο εν τω Βεελζεβούλ. Βλασφημώντας λοιπόν απρόσεκτα οι άθλιοι, και λέγοντας ψέματα κατά της δόξας του Μονογενούς, φέρουν τον νου τους μεθυσμένο όχι από πνευματική ευωδία, αλλά μάλλον από βούρκο. <Απομάκρυνε από εμένα τον ήχο των ωδών σου, και δεν θα ακούσω ψαλμωδία από τα όργανά σου. Και θα κυλήσει η κρίση σαν ύδωρ, και η δικαιοσύνη σαν αδιάβατος χείμαρρος.> Αποβάλλει τις ενόργανες υμνωδίες μαζί με τις εορτές και τις ανώφελες θυσίες, καθώς ο Θεός δεν αναθέτει το χρέος της δοξολογίας σε άψυχα υλικά, αλλά μάλλον μεταθέτει τη συμμετοχή σε μια τόσο λαμπρή δόξα σε αυτούς που αναπέμπουν φωνή από καθαρή διάνοια· διότι τέτοιου είδους δοξολογία είναι καλή και ευάρεστη στον Δεσπότη των πάντων.

Πολύ ορθά λοιπόν αποκαλεί τις δοξολογίες των Ιουδαίων, που δεν γνωρίζω από πού τις εφηύραν - τις οργανικές δηλαδή, όπως ανέφερα προηγουμένως -, «ήχο ωδών», μια τρόπον τινά περιττή και μάταιη ηχώ, που εκπέμπει ένα ανούσιο και αδρανές μέλος. Και ότι και αυτά υπήρξαν εφευρήματα της ιουδαϊκής απερισκεψίας, το απέδειξε λέγοντας: «Τον ψαλμό των οργάνων σου»· διότι σχεδόν σαν να λέει: «Όχι των δικών μου»· επειδή αυτό το πράγμα είναι εκτός του νόμου και για αυτά ο Μωυσής δεν έχει πει απολύτως τίποτα. Επομένως, λέει, δεν θα κατευναστώ, ούτε με τις ευηχίες των οργάνων θα αποκρούσεις τις κατηγορίες· αλλά σαν νερό θα κυλήσει η κρίση μου, και η δικαιοσύνη που θα αποδοθεί από εμένα, δηλαδή, η δίκαιη πλέον απόφασή μου εναντίον σας θα είναι σαν αδιάβατος χείμαρρος, ο οποίος προφανώς θα παρασύρει ό,τι βρεθεί μπροστά του και δεν θα λυπηθεί κανέναν. Διότι οι χείμαρροι κατακρημνίζονται από τα βουνά ορμητικά. Έτσι και η θεία απόφαση, εάν βέβαια στραφεί εναντίον κάποιων, θα είναι ακατανίκητο νερό και ακαταμάχητος χείμαρρος, και τίποτε άλλο.