Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 5:27

Διότι είναι ανάγκη να ξεπλυθεί ο μολυσμός, και να αποτριφθεί εκ των προτέρων ο ρύπος που προέρχεται από την αμαρτία. Και θα σας μετοικίσω πέρα από τη Βαβυλώνα. Κυρίλλου: Επειδή όμως έχετε φτάσει στο έπακρο την κακία των Μωαβιτών, της γειτονικής Δαμασκού, γι' αυτόν τον λόγο θα οδηγηθείτε πέρα από τη Δαμασκό, δηλαδή στη Βαβυλώνα.

Παντού, λοιπόν, φαίνεται ότι η μετάνοια είναι χρήσιμη και αναγκαία, και το να αποκρούεται η οργή με την επιστροφή προς το καλύτερο, χωρίς να απευθύνουμε στον Θεό φωνή εντελώς άχρηστη και ασαφή, αλλά αναπέμποντας από αγαθή διάνοια μέλος αληθινά σοφό και αρμονικό. «Θυσίασε», λέει, «θυσία αινέσεως και απόδωσε στον Ύψιστο τις ευχές σου. Και επικαλέσου με σε ημέρα της θλίψης σου, και θα σε ελευθερώσω και θα με δοξάσεις». <Μήπως μου προσφέρατε σφάγια και θυσίες επί σαράντα έτη στην έρημο, οίκος Ισραήλ; λέει ο Κύριος. Και όμως αναλάβατε τη σκηνή του Μολόχ και το άστρο του θεού σας Ραιφάν, τα είδωλα αυτών που κατασκευάσατε για τους εαυτούς σας. Και θα σας μετοικίσω πέρα από τη Δαμασκό, λέει ο Κύριος ο Θεός, ο παντοκράτωρ είναι το όνομά του.> Μέσα από αυτά που μόλις ερμηνεύθηκαν, ο Θεός ήταν αυτός που έλεγε προς τους εξ αίματος Ισραηλίτες: «Μίσησα, απέρριψα τις εορτές σας, και δεν θα δεχτώ οσμή ευωδίας στις πανηγύρεις σας. Διότι, ακόμη και αν μου προσφέρετε τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες σας, δεν θα τα αποδεχτώ, και δεν θα επιβλέψω τις σωτήριες θυσίες που εμφανίζετε». Διότι, για να φανεί ότι ο Ίδιος έσωσε τον Ισραήλ από δική του αγαθότητα, και επειδή χάριν της μνήμης των πατέρων δίνει το έλεος στα τέκνα, και όχι θεωρώντας το γεγονός αυτό ως αντίδωρο θυσιών και κατά κάποιον τρόπο ως ανταμοιβή, αναφέρει αναγκαστικά ότι διήνυσαν μεν όχι λίγα χρόνια στην έρημο.

Προσκυνούσαν όμως τον εωσφόρο επειδή ανέτελλε πριν από τη λάμψη του ήλιου, και έφερνε την αρχή της ημέρας σε όσους βρίσκονταν πάνω στη γη. Αλλά για αυτούς που τον προσκυνούσαν έγινε Ραιφάν, δηλαδή σκότος ή τύφλωση. Και βέβαια όχι επειδή το άστρο προκάλεσε σε αυτούς την τύφλωση, αλλά επειδή ο σεβασμός προς αυτό έγινε για αυτούς αιτία σκοτισμού. Επειδή δε, λέει, μιμηθήκατε τη μανία των Μωαβιτών και της γειτονικής Δαμασκού, γι' αυτό και θα οδηγηθείτε εξόριστοι πέρα από τη Δαμασκό και από εκείνους που βρίσκονται ακόμη πιο μακριά, εννοώ δηλαδή τους Βαβυλώνιους. Διότι η μετάφραση των Εβδομήκοντα λέει «πέρα από τη Δαμασκό», ενώ ο θεσπέσιος Στέφανος είπε «πέρα από τη Βαβυλώνα». Τι θα πούμε λοιπόν γι' αυτό; Ο μακάριος Στέφανος μίλησε σύμφωνα με την εβραϊκή έκδοση. Διότι φαίνεται ότι σε εκείνους η έκφραση «πέρα από τη Δαμασκό» ονόμαζε τη χώρα των Βαβυλωνίων. Επειδή, καθώς ίσως το βασίλειο των Δαμασκηνών, δηλαδή των Σύρων, εκτεινόταν μέχρι τα όρια των πόλεων προς την ανατολή, η χώρα και η γη των Βαβυλωνίων ήταν αμέσως όμορη. <Αλίμονο σε εκείνους που καταφρονούν τη Σιών και σε εκείνους που στηρίζονται στο όρος της Σαμάρειας.> Ο λόγος οικτίρει πάλι όχι μόνο όσους προέρχονται από τον Εφραΐμ, δηλαδή τις φυλές που βρίσκονται στη Σαμάρεια, αλλά βεβαίως και όσους προέρχονται από τον Ιούδα και τον Βενιαμίν.

Είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε ότι το κείμενο των Εβραίων αναφέρει πρώτη τη Χαλάνη. Διότι λέει: Πηγαίνετε στη Χαλάνη και στην Αιμάθ και στη Γεθ. Η δε Χαλάνη ανήκει στο βασίλειο των Περσών, η οποία τώρα ονομάζεται Λυσίππων. Επειδή δε η έκδοση των Εβραίων μνημόνευσε και το βασίλειο των Περσών, για τον λόγο αυτό λέμε ότι και ο μακάριος Στέφανος, αντί για το «Θα σας μετοικίσω επέκεινα της Δαμασκού», είπε το «Επέκεινα της Βαβυλώνας».

Και ότι εξαιτίας των αμαρτιών του λαού σας και εξαιτίας των ειδωλολατριών, και όχι επειδή είχε ανάγκη από τέτοιου είδους προσφορές, έδωσε εντολή να γίνονται παρομοίως αυτά, ακούστε πώς μιλάει γι' αυτά μέσω του Αμώς, ενός από τους δώδεκα προφήτες, αναφωνώντας: Αλίμονο σε εκείνους που επιθυμούν την ημέρα του Κυρίου. Σε τι θα σας χρησιμεύσει αυτή η ημέρα του Κυρίου; Αυτή είναι σκοτάδι και όχι φως. Όπως όταν ένας άνθρωπος ξεφεύγει από το πρόσωπο του λιονταριού, και τον συναντήσει η αρκούδα, και μπει τρέχοντας στο σπίτι του και στηρίξει τα χέρια του στον τοίχο, και τον δαγκώσει το φίδι. Δεν είναι σκοτάδι η ημέρα του Κυρίου και όχι φως, και βαθύ σκοτάδι που δεν έχει καμία λάμψη μέσα του; Μίσησα, απώθησα τις γιορτές σας, και δεν θα αναπνεύσω τη μυρωδιά των θυμιαμάτων στις πανηγύρεις σας. Διότι, εάν μου προσφέρετε τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες σας, δεν θα τα δεχθώ, και δεν θα στρέψω το βλέμμα μου στις σωτήριες θυσίες σας. Απομάκρυνε από εμένα το πλήθος των ωδών σου και των ψαλμών· δεν πρόκειται να ακούσω τους ήχους των οργάνων σου. Και η κρίση θα κυλήσει σαν νερό, και η δικαιοσύνη σαν αδιάβατος χείμαρρος. Μήπως μου προσφέρατε σφάγια και θυσίες στην έρημο, οίκε του Ισραήλ; λέει ο Κύριος. Απεναντίας σηκώσατε τη σκηνή του Μολόχ και το άστρο του θεού σας Ραφάν, τα είδωλα που κατασκευάσατε για τους εαυτούς σας. Και θα σας εξορίσω πέρα από τη Δαμασκό, λέει ο Κύριος, το όνομα του οποίου είναι Θεός Παντοκράτωρ. Αλίμονο σε αυτούς που ζουν σπάταλα στη Σιών και σε εκείνους που στηρίζονται στο όρος της Σαμάρειας.