Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 9:12

Γι' αυτό λοιπόν, δικαίως δεν θεωρήθηκαν τέκνα, αλλά, έχοντας εκπέσει από την ευγένεια των πατέρων τους, καταγράφηκαν σαν τους γιους των Αιθιόπων· και καταναλώθηκαν από τη ρομφαία, και πλήρωσαν στον Κριτή τιμωρίες ισάξιες της δικής τους κακοβουλίας. <Κατά την ημέρα εκείνη θα ανορθώσω την πεσμένη σκηνή του Δαβίδ, και θα ανοικοδομήσω τα ερείπιά της, και τα καταστραμμένα μέρη της θα ανορθώσω και θα την ανοικοδομήσω όπως τις ημέρες του αιώνος· ώστε να αναζητήσουν οι υπόλοιποι των ανθρώπων τον Κύριο, και όλα τα έθνη πάνω στα οποία έχει επικληθεί το όνομά μου, λέγει ο Κύριος που τα κάνει αυτά.> Υποσχέθηκε λέγοντας ότι δεν θα εξολοθρεύσει μέχρι τέλους το γένος του Ιακώβ, έστω και αν έχουν διασκορπιστεί κατά κάποιον τρόπο με το λιχνιστήρι· διότι θα γίνουν ξένοι και μέτοικοι, εξορισμένοι από την πατρίδα και τα σπίτια τους, κατοικώντας σε βάρβαρη και αλλοδαπή χώρα· αλλά δεν θα συντριβούν εντελώς, ούτε θα οδηγηθούν σε παντελή όλεθρο. Γι' αυτό λοιπόν λέει ότι θα ανορθώσει τη σκηνή του Δαβίδ παρόλο που έχει πέσει, και θα εγείρει τα κατεδαφισμένα μέρη της, όπως τις ημέρες του αιώνος, δηλαδή για ημέρες μακρές. Και λέει ότι αυτό θα γίνει δείγμα και βεβαίωση για τα άλλα έθνη, τόσο τα γειτονικά όσο και τα πιο μακρινά, ότι πρέπει πλέον να επιστρέψουν προς τον Θεό και να επιλέξουν να τον αναζητούν, έχοντας σίγουρα θαυμάσει το μέγεθος τόσο της ημερότητας του Θεού όσο και της δύναμής Του.

Αυτός λοιπόν είναι ο ιστορικός λόγος γι' αυτά· ο βαθύτερος όμως και αληθινότερος βρίσκεται στον Χριστό. Διότι, επειδή αναβίωσε από τους νεκρούς, αφού ο Θεός και Πατέρας ανέστησε τη σκηνή του που είχε πέσει στον θάνατο, δηλαδή τη χωματένια σάρκα, τότε ακριβώς όλα τα ανθρώπινα αναστήθηκαν στο αρχικό τους σχήμα, και όλα τα δικά μας που είχαν καταρρεύσει οδηγήθηκαν σε νέα μορφή. Διότι «αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι νέα κτίση», σύμφωνα με τις Γραφές· διότι συνανστηθήκαμε μαζί του. Και ο μεν θάνατος κατέστρεψε τις σκηνές όλων, ο δε Θεός και Πατέρας τις ανοικοδόμησε εν Χριστώ. Και αυτό δεν θα υπάρξει για εμάς για περιορισμένο χρόνο, αλλά για τις ημέρες της αιωνιότητας· διότι είναι αναφαίρετο μέσα μας το αγαθό της αφθαρσίας, και ο θάνατος δεν θα εξουσιάσει πλέον όσους έχουν σωθεί εν Χριστώ. Τότε ακριβώς και οι υπόλοιποι άνθρωποι, μετά από όσους από τον Ισραήλ πίστεψαν, γνώρισαν τον κατά φύση και αληθινό Θεό, έχοντας απομακρυνθεί από εκείνη την αρχαία και βέβηλη πλάνη. Διότι δεν ήταν δυνατόν να διαψευστεί ο Χριστός όταν έλεγε: «Εάν ο κόκκος του σιταριού, πέφτοντας στη γη, δεν πεθάνει, αυτός μένει μόνος· εάν όμως πεθάνει, φέρει πολύ καρπό». Και πάλι: «Όταν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω τους πάντες προς τον εαυτό μου». Κατά την ημέρα λοιπόν εκείνη, κατά την οποία θα ανοικοδομήσω την κατεστραμμένη και πεσμένη σκηνή του Δαβίδ, θα προσκληθούν όλα τα έθνη, και πάνω τους θα επικληθεί το όνομά μου.

Και ότι εξάπαντος και οπωσδήποτε θα εκπληρωθούν τα όσα έχουν προαναγγελθεί, το βεβαίωσε προσθέτοντας: Λέει ο Κύριος ο Θεός που τα κάνει αυτά. Διότι, αν πράγματι είναι Κύριος ο Θεός, εξάπαντος και οπωσδήποτε θα κάνει και αυτά, αφού σε τίποτα δεν αδυνατεί. Διότι κάνει «Μεγάλα» και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, των οποίων δεν υπάρχει «αριθμός». <Ιδού, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, και ο αλωνισμός θα φτάσει τον τρύγο, και το σταφύλι θα ωριμάσει τον καιρό της σποράς, και τα όρη θα στάξουν γλυκασμό, και όλοι οι λόφοι θα είναι κατάφυτοι· και θα επαναφέρω από την αιχμαλωσία τον λαό μου τον Ισραήλ, και θα ανοικοδομήσουν τις κατεστραμμένες πόλεις και θα τις κατοικήσουν, και θα φυτέψουν αμπελώνες και θα πιουν το κρασί τους, και θα φυτέψουν κήπους και θα φάνε τον καρπό τους. Και θα τους φυτέψω στη γη τους, και δεν θα ξεριζωθούν ποτέ πια από τη γη τους, την οποία τους έδωσα, λέει ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτορας.> Αυτό ακριβώς ερμήνευσε με σαφήνεια, όπως είπα.

Έτσι συνηθίζει να ονομάζει το προφητικό πνεύμα την Εκκλησία του Χριστού, επειδή και τον ίδιο τον Χριστό συνηθίζεται να τον ονομάζει «Δαβίδ», διότι γεννήθηκε «εκ σπέρματος Δαβίδ κατά σάρκα». Γι' αυτό αποκαλεί την μεν Εκκλησία «σκηνή του Δαβίδ», τον δε πρόεδρο της Εκκλησίας σε αυτήν «θρόνο», ο οποίος κατέχει τον σωματικό θρόνο ως τοποτηρητής του Χριστού. Το ότι δε αυτά ελέχθησαν για την Εκκλησία που προέρχεται από τα έθνη, το αποδεικνύει το κείμενο των Πράξεων των Αποστόλων. Εκεί αναγράφεται ότι ο Ιάκωβος, ο πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων, είπε: «Άνδρες αδελφοί, ακούστε με. Ο Συμεών εξήγησε πώς ο Θεός εξ αρχής επισκέφθηκε τα έθνη για να λάβει από αυτά λαό στο όνομά Του. Και με αυτό συμφωνούν οι λόγοι των προφητών, καθώς έχει γραφτεί: Μετά από αυτά θα επιστρέψω και θα ανοικοδομήσω την πεσμένη σκηνή του Δαβίδ, και τα κατεστραμμένα μέρη της θα ανοικοδομήσω και θα την ανορθώσω, ώστε να εκζητήσουν τον Κύριο οι υπόλοιποι από τους ανθρώπους και όλα τα έθνη επί των οποίων έχει επικληθεί το όνομά μου, λέγει ο Κύριος, ο οποίος τα καθιστά αυτά γνωστά από αιώνων». Σαφώς, λοιπόν, μέσω αυτών μνημονεύοντας την κλήση των εθνών, παρέθεσε την προφητεία περί της «σκηνής του Δαβίδ».