Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 9:13

Και ότι εξάπαντος και οπωσδήποτε θα εκπληρωθούν τα όσα έχουν προαναγγελθεί, το βεβαίωσε προσθέτοντας: Λέει ο Κύριος ο Θεός που τα κάνει αυτά. Διότι, αν πράγματι είναι Κύριος ο Θεός, εξάπαντος και οπωσδήποτε θα κάνει και αυτά, αφού σε τίποτα δεν αδυνατεί. Διότι κάνει «Μεγάλα» και ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, των οποίων δεν υπάρχει «αριθμός». <Ιδού, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, και ο αλωνισμός θα φτάσει τον τρύγο, και το σταφύλι θα ωριμάσει τον καιρό της σποράς, και τα όρη θα στάξουν γλυκασμό, και όλοι οι λόφοι θα είναι κατάφυτοι· και θα επαναφέρω από την αιχμαλωσία τον λαό μου τον Ισραήλ, και θα ανοικοδομήσουν τις κατεστραμμένες πόλεις και θα τις κατοικήσουν, και θα φυτέψουν αμπελώνες και θα πιουν το κρασί τους, και θα φυτέψουν κήπους και θα φάνε τον καρπό τους. Και θα τους φυτέψω στη γη τους, και δεν θα ξεριζωθούν ποτέ πια από τη γη τους, την οποία τους έδωσα, λέει ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτορας.> Αυτό ακριβώς ερμήνευσε με σαφήνεια, όπως είπα.

Αν, όμως, θελήσουμε να προσεγγίσουμε τη θεωρία των προκειμένων με τρόπο πιο λεπτό και πνευματικό, θα ήταν εύλογο να σκεφτούμε το εξής. Επειδή, δηλαδή, όπως είπα, ο Χριστός αναστήθηκε· διότι ο Πατέρας ανήγειρε τη σκηνή του Δαβίδ και ανοικοδόμησε τα ερείπιά της, έγινε σε όλους τους ανθρώπους, τόσο στους Έλληνες όσο και στους Ιουδαίους, πολλή και άφθονη η μετοχή των πνευματικών αγαθών· «Διότι ένας είναι ο Θεός, ο οποίος εδικαίωσε την περιτομή εκ πίστεως και την ακροβυστία διά της πίστεως». Επομένως, είναι πάρα πολύ μεγάλη η παροχή των πνευματικών καρπών σε αυτούς που πίστεψαν, η οποία υποδηλώνεται πολύ καλά μέσω των επίγειων καρπών. Διότι θα υπάρχει, λέει, πλήθος από σιτάρι και κρασί. Και τώρα θα εκλάβουμε το μεν σιτάρι ως δύναμη, και προφανώς την πνευματική· διότι είναι γραμμένο ότι «Και ο άρτος στηρίζει την καρδιά του ανθρώπου», και εννοείται βεβαίως ο νοητός και ο θεϊκός και αυτός που προέρχεται άνωθεν· το δε κρασί ως ευφροσύνη· διότι πάλι είπε «Και ο οίνος ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου»· και χαιρόμαστε «με την ελπίδα», σύμφωνα με τη φωνή του μακάριου Παύλου. Σταλάζουν δε και τα όρη γλυκασμό.

Όρη, λοιπόν, όπως φαίνεται, ονομάζει εδώ τις εκκλησίες του Χριστού, λόγω του υψηλού επιπέδου των δογμάτων που υπάρχουν σε αυτές και της υπεροχής της ευσέβειας προς τον Θεό, και επειδή τα μεν όρη φαίνεται να στεφανώνονται από διάφορα φυτά, ενώ οι εκκλησίες του Χριστού έχουν αναρίθμητο πλήθος αγίων, που είναι ίσοι με κέδρους και με τα πιο ψηλά δέντρα, τα οποία είναι φυτεμένα δίπλα στις διεξόδους των νοητών υδάτων. Αλλά όπως ακριβώς στα πιο δασώδη όρη πετούν γύρω πλήθη μελισσών και παράγουν το γλυκό και πολύτιμο μέλι, έτσι πάλι και στις εκκλησίες εκείνοι που είναι πιο επιφανείς και ακμαίοι από τους άλλους ως προς την αρετή και τη σύνεση, συλλέγοντας το γλυκό μέλι της διδασκαλίας του Χριστού, σχεδόν το σταλάζουν και στις καρδιές των άλλων. Θα αποσταλάξουν, επομένως, τα όρη γλυκασμό με αυτόν τον τρόπο νομίζω. Είπε, εξάλλου, ότι και οι λόφοι θα είναι κατάφυτοι. Λόφοι δε είναι κατά κάποιον τρόπο οι δεύτεροι στη σειρά και αυτοί που υστερούν στην αρετή σε σύγκριση με εκείνους που είναι πολύ πιο διαπρεπείς σε αυτήν. Διότι υπάρχουν μέτρα αγιασμού και δικαιοσύνης στις εκκλησίες, και όπως λέει ο Παύλος, «Σύμφωνα με τη χάρη που έχει δοθεί στον καθένα» από τον Θεό που διανέμει αυτά τα χαρίσματα. Επομένως, κατάφυτοι θα είναι και αυτοί, λέει, δηλαδή, θαλεροί και εύκαρποι, και θα διαθέτουν νου που θα στεφανώνεται πλούσια με την ορθότητα των θείων δογμάτων. Και ότι ο Θεός των όλων έδωσε τέλος στην αιχμαλωσία μας, κανείς δεν θα μπορούσε να το αμφισβητήσει.

Ο λόγος θα μπορούσε να αναφέρεται και στους Ιουδαίους κατά τους χρόνους της επίγειας παρουσίας του Κυρίου, οι οποίοι, ακολουθώντας τις απόψεις των γραμματέων και των Φαρισαίων, δεν αποδέχονταν την πίστη. Διότι, ως όρη νοούνταν οι πιο επιφανείς ανάμεσά τους, οι οποίοι είχαν εξυψωθεί με τα αξιώματα της ιεροσύνης και είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα της δόξας. Αλλά εκείνα ήταν πρόσκαιρα· διότι η σκιά έχει παρέλθει, η λατρεία των τύπων έχει παλαιώσει, και το ιερατικό γένος εκείνης της εποχής κατέστη ανενεργό. Αναδείχθηκαν λοιπόν τα αιώνια όρη, δηλαδή οι κήρυκες και οι διάκονοι της Νέας Διαθήκης, εκείνοι που κηρύττουν το μυστήριο του Χριστού, οι ξακουστοί και λαμπρότατοι, που διαπρέπουν στα ύψη της αρετής. Διότι ο Θεός τους ονομάζει όρη και μέσω ενός άλλου προφήτη, λέγοντας τα εξής: «Και τα όρη θα σταλάξουν γλυκασμό, και όλοι οι λόφοι θα είναι κατάφυτοι». Διότι είναι πάρα πολύ γλυκός ο λόγος των θεηγόρων, και πιο ηδύς κι από το μέλι για εκείνους που αγαπούν αληθινά τον Θεό, στους οποίους θα ταίριαζε να πουν προς τον Σωτήρα όλων μας, τον Χριστό: «Πόσο γλυκά είναι στον λάρυγγά μου τα λόγια σου, πιο πολύ από το μέλι και την κηρήθρα στο στόμα μου». Σε αυτά λοιπόν τα νοητά όρη, όσοι δεν έχουν ακόμη πιστέψει, αν τα πλησιάσουν, αναπτύσσοντας προφανώς πνευματική σχέση μαζί τους, θα βρουν την ανάπαυση.