Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 9:3

«Και τώρα εισέλθετε στους βράχους και κρυφτείτε στη γη από το πρόσωπο του φόβου του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν εγερθεί για να συντρίψει τη γη.» Αυτή είναι μία άλλη προτροπή προς τον οίκο του Ιακώβ, η οποία παρακαλεί για το συμφέρον του. Διότι όπως ακριβώς το «Ελάτε να ανεβούμε στο όρος του Κυρίου», και το «Ελάτε να πορευτούμε στο φως του Κυρίου», έτσι είναι και το τωρινό «Εισέλθετε στους βράχους και κρυφτείτε στη γη από το πρόσωπο του φόβου του Κυρίου». Άραγε υπάρχει κάποιος που να παρερμηνεύει και να συκοφαντεί τόσο τη Γραφή, ώστε να νομίζει ότι συμβουλεύει να ξεφύγουν κάποιοι από το πρόσωπο του φόβου του Κυρίου, κρύβοντας τον εαυτό τους στις κοιλότητες των βράχων; Αντιθέτως, λέει: «Πού να πορευτώ μακριά από το πνεύμα σου, και από το πρόσωπό σου πού να φύγω; Εάν ανεβώ στον ουρανό, εσύ είσαι εκεί». Και πάλι λέει ο Κύριος: «Εάν κρυφτούν στον Κάρμηλο, από εκεί θα τους πιάσω· εάν φύγουν στη θάλασσα, εκεί θα δώσω εντολή στον δράκοντα και θα τους δαγκώσει». Πώς λοιπόν συμβούλευσε να προβάλουν την πέτρα ως σκέπη από το πρόσωπο του φόβου του Κυρίου; —Αλλά μήπως ως τη μόνη απαλλαγή από τα κακά, όσα απαρίθμησε στη συνέχεια, εννοεί την είσοδο στη σκέπη της πέτρας, δηλαδή στο στερέωμα της πίστεως στον Χριστό; Εκεί ακριβώς όπου τοποθετήθηκε και ο Μωυσής, όταν επρόκειτο να δει τον Θεό. Εκεί, λέει, «Εισέλθετε και κρυφτείτε στη γη», δηλαδή θάψτε τους εαυτούς σας. Για ποιο λόγο;

Πλανάται, λοιπόν, ο νους των Ιουδαίων, καθώς βλέπει μόνο τα επίγεια· και αυτό ήταν άρα εκείνο που λεγόταν προφητικά για αυτούς: «Ας σκοτιστούν τα μάτια τους για να μη βλέπουν, και την πλάτη τους για πάντα κύρτωσε», ώστε, μην μπορώντας με κανέναν τρόπο να ανασηκωθούν προς τη γνώση των θείων μυστηρίων, να χαθούν κακήν κακώς εξαιτίας της δικής τους αφροσύνης και της υπερβολικής ακράτειάς τους στην απείθεια. Φέρνοντας δε στο μυαλό μας τα όσα αναφέρονται στα Μωσαϊκά συγγράμματα, θα διαπιστώσουμε ότι ο γογγυσμός ενάντια στα άριστα και στα αγαθά ενυπάρχει στους Ιουδαίους σαν μια πατρογονική κληρονομιά. Όμως το πράγμα καταλήγει σε πικρό τέλος, και αυτό το απέδειξε η πείρα τόσο στους παλαιούς, όσο και στους τωρινούς εξίσου. Γόγγυζαν εκείνοι στην έρημο, και ύψωναν αχάριστη κατακραυγή εναντίον του Θεού, αλλά «καταστρέφονταν από τα φίδια», όπως ακριβώς διακήρυξε και ο σοφός Παύλος. Γογγύζουν και τούτοι κατά του Χριστού, και υβρίζουν τον νομοθέτη και λυτρωτή με τόσο μακροχρόνιες απείθειες· αλλά θα δώσει εντολή «στον δράκοντα και θα τους δαγκώσει», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Και θα προσφερθούν ως τροφή στο παμφάγο θηρίο, διότι η απείθεια καταλήγει εξάπαντος πάντοτε σε ένα εξαιρετικά σκληρό τέλος. <Και έλεγαν: Δεν είναι αυτός ο Ιησούς, ο υιός του Ιωσήφ, του οποίου εμείς γνωρίζουμε τον πατέρα και τη μητέρα;

Και καθένας από τους πιστούς, είτε είναι ναός του Θεού, επειδή Τον έχει να κατοικεί μέσα του, είτε θεωρείται θυσιαστήριο, επειδή προσφέρει ως ιερουργία στον Θεό τον δικό του τρόπο ζωής, αν έπειτα ρέψει προς τη ραθυμία και παροργίσει τον Θεό, θα οδηγηθεί στο μηδέν και θα υποστεί φοβερή καταστροφή. Διότι ο Δεσπότης είναι απροσωπόληπτος, και «Η δικαιοσύνη του δικαίου δεν πρόκειται να τον γλιτώσει κατά την ημέρα που θα πλανηθεί», σύμφωνα με όσα είναι γραμμένα. <Κανείς από αυτούς που θα προσπαθήσουν να φύγουν δεν θα ξεφύγει, και κανείς από αυτούς που θα προσπαθήσουν να διασωθούν δεν θα σωθεί. Αν σκάψουν και κρυφτούν στον άδη, από εκεί το χέρι μου θα τους τραβήξει έξω· και αν ανεβούν στον ουρανό, από εκεί θα τους κατεβάσω· αν κρυφτούν στην κορυφή του Καρμήλου, από εκεί θα τους αναζητήσω και θα τους πιάσω· και αν καταδυθούν μακριά από τα μάτια μου στα βάθη της θάλασσας, εκεί θα δώσω εντολή στον δράκοντα και θα τους δαγκώσει· και αν πορευτούν αιχμάλωτοι μπροστά στους εχθρούς τους, εκεί θα δώσω εντολή στη ρομφαία και θα τους σκοτώσει· και θα στηρίξω τα μάτια μου πάνω τους για να τους φέρω κακά και όχι αγαθά.> Σε κατάλληλο καιρό, ίσως, θα ειπωθεί πλέον σε όσους ακούνε αυτά, αυτό που υμνείται προς τον Θεό μέσω της φωνής του μακάριου Δαβίδ: «Πού να πορευτώ μακριά από το Πνεύμα σου; και από το πρόσωπό σου πού να φύγω;»

Ότι, λοιπόν, είναι εντελώς ανώφελη σε όσους έχουν πέσει υπό τη θεία οργή και η βουλή και η σκέψη και κάθε είδους επινόηση, το αποσαφηνίζει λέγοντας ότι κανείς δεν θα μπορούσε να ξεφύγει, ακόμη κι αν κρυβόταν στον ίδιο τον άδη. Και ο λόγος είναι υπερβολικός: ακόμη κι αν πετούσε στον ουρανό, και έφτανε μέχρι την κορυφή του Καρμήλου, όπου κι αν πήγαινε, θα συλληφθεί. Ακόμη κι αν βρισκόταν στη θάλασσα, θα περιπέσει στον δράκοντα, ή μάλλον σύμφωνα με την εβραϊκή έκδοση, θα παραδοθεί στο κήτος. Ακόμη κι αν βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς, και μάλιστα αιχμάλωτος, και άθλια παγιδευμένος στους ζυγούς της δουλείας, και αυτό, λέει, θα είναι μικρό, και δεν θα αρκεί για την τιμωρία του, διότι θα αρθεί εναντίον του και ο τρόμος της ρομφαίας. Και δεν θα παύσει, λέει, ο Θεός των όλων να στηρίζει το βλέμμα του επάνω τους, και αυτό το πράγμα είναι σημείο θυμού και απειλής. Διότι κάποιες φορές και εμείς οι ίδιοι προσηλώνουμε το βλέμμα σε όσους μας λυπούν, κοιτάζοντάς τους με ένα βλέμμα βλοσυρό και αγέλαστο. Επειδή όμως ο Θεός επιβλέπει και τους αγαθούς και τους δικαίους, διατρανώνει τη διαφορά αυτής της εποπτείας λέγοντας «για κακά και όχι για αγαθά». Διότι θα τους κοιτάξει, λέει, όχι για να τους δώσει κάτι από τα αγαθά, αλλά για να υποστούν ακλόνητη και σαν ριζωμένη την ποινή και την τιμωρία που τους έχει καθοριστεί.