Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ - ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΖΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ 1:12

Γνωρίζουμε ότι ζούμε αναξίως της ανέκφραστης κένωσής σου για εμάς, της συγκατάβασής σου μέχρι τον άδη και της υπερένδοξης επανόδου σου· αλλά γνωρίζουμε επίσης την ακατανίκητη φιλανθρωπία σου και την ανεξάντλητη αγαθότητά σου. Γι' αυτό, παραδίδοντας τους εαυτούς μας στο πέλαγος των οικτιρμών σου, σου απευθύνουμε αυτήν την εκτενή ικεσία και σε παρακαλούμε, μην απομακρύνεις το έλεός σου από εκείνους που ζητούν και προσδοκούν από την παντουργό και πανάγαθη πρόνοιά σου υετό αγαθότητας. Αλλά δώσε εντολή στα σύννεφα να βρέξουν και να μας δώσουν καρποφόρα βροχή, ορίζοντας εκούσια βροχή για την κληρονομιά σου και μετατρέποντας την ξηρασία και την κάψα σε εύκρατο, υγιεινό και σωτήριο κλίμα. Γέμισε το πρόσωπο της γης εγκαίρως, στέλνοντάς της γόνιμες βροχές, ώστε να παραγάγει άρτο για τη διατροφή μας, κρασί που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου και χλόη για τα κτήνη. Διότι τα μάτια όλων ελπίζουν σε σένα, για να λάβουν από σένα τροφή στον κατάλληλο καιρό, και σε σένα έχουμε εναποθέσει την πεποίθησή μας και εκτός από σένα άλλον Θεό δεν γνωρίζουμε.

«καὶ μὴ διασκεδάσῃς» Μην αφήσεις να λησμονηθεί η διαθήκη σου, την οποία συνήψες με τους πατέρες μας. «καὶ μὴ ἀποστήσῃς» Αλλά ως συμπαθής Θεός συμφιλιώσου. «δι’ Ἀβραάμ» Για χάρη τους σπλαγχνίσου ολόκληρο το γένος· διότι εσύ ο ίδιος τους αναγνώρισες ως πατέρες, και αυτοί αναγνώρισαν εσένα ως πατέρα. «οἷς ἐλάλησας» Διότι, εάν πλήθυνας τόσο πολύ τον λαό σου, τώρα μην τους καταστρέψεις. «ὅτι δέσποτα» Μολονότι ήμασταν εκλεκτοί, λέει, υποστήκαμε ατίμωση. «καί ἐσμεν ταπεινοί» Διότι όλα τα έθνη μας καταπάτησαν, επειδή παροξύναμε τον Θεό. «καὶ οὐκ ἔστιν» Διότι, ευρισκόμενοι στην αιχμαλωσία, στερήθηκαν όλα τα πολύτιμα του νόμου. «οὐδὲ ὁλοκαύτωσις» Διότι δεν υπήρχε ο καθορισμένος από τον νόμο τόπος, στον οποίο έπρεπε να επιτελούνται τα έργα του νόμου. «οὐ τόπος» Διότι, εφόσον καταστράφηκε ο τόπος, προφανώς καταστράφηκαν μαζί και τα όσα τελούνταν στον τόπο. «ἀλλ’ ἐν ψυχῇ» Διότι σε αυτά ευαρεστείται ο Θεός. «ὡς ἐν ὁλοκαυτώμασιν» Διότι η πίστη έχει μεγαλύτερη δύναμη από τους αμνούς και τις δαμαλίδες. «καὶ ὡς ἐν μυριάσιν» Διότι η ταπείνωση και η ευσέβεια έχουν ισχύ και υπολογίζονται πάνω από όλα. «οὕτως γενέσθω» Διότι στην προαίρεση που πηγάζει από την καρδιά δίδεται προσοχή περισσότερο από τις νομικές θυσίες. «καὶ ἐκτελέσαι» Διότι το να ακολουθεί κανείς τον Θεό είναι ανώτερο από όλα. «ὅτι οὐκ ἔστιν» Διότι η ελπίδα δεν ντροπιάζει. «καὶ νῦν» Και τώρα, λέει, προσπίπτοντας παρακαλούμε: δέξου τη μετάνοιά μας. «μὴ καταισχύνῃς» Δηλαδή, εσύ ο ίδιος να μας παιδαγωγήσεις και όχι οι εχθροί μας, ώστε να μην υποστούμε καταισχύνη.

Και ο Ισαάκ, λέγει, ο δούλος σου. Με αυτήν την προσωνυμία αγάλλονται οι άγγελοι, και τα Χερουβείμ, και τα Σεραφείμ. Και δεν επέμειναν σε αντιρρήσεις, όπως θα έκανε κάποιος φιλόνικος, αλλά αμέσως υπάκουσαν· και συγκεντρώθηκαν όλοι για να δουν το θαύμα.

ι'. Διότι, το ότι αυτή η θυσία —εννοώ την ταπεινοφροσύνη— είναι πολύ ανώτερη από την ιουδαϊκή, όχι μόνο τώρα, αλλά ήταν και τότε, αποδεικνύεται από εκείνους τους τρεις παίδες, οι οποίοι στο καμίνι της Βαβυλώνας μετέτρεψαν τη φλόγα σε πηλό, οι νέοι που ήταν συνετοί σαν γέροντες, οι λίγοι που στάθηκαν δυνατότεροι από τους πολλούς, οι αιχμάλωτοι που αποδείχθηκαν ισχυρότεροι από τον βασιλιά, αυτοί που έχασαν την πατρίδα τους αλλά δεν έχασαν την πίστη τους, οι γυμνοί και ταυτόχρονα ενδεδυμένοι, οι φτωχοί και ταυτόχρονα εύποροι, οι δούλοι που ήταν ανώτεροι από τους ελεύθερους, αυτοί που μετέτρεψαν το καμίνι σε δροσιά και μετέβαλαν τα στοιχεία της φύσεως, αυτοί που έσβησαν την ενέργεια του πυρός, αυτούς που έδεσε ο τύραννος και τους έλυσε η φωτιά, αυτοί ικέτευαν και έλεγαν: «Αμαρτήσαμε, παρανομήσαμε, αδικήσαμε, αποστατώντας από Σένα. Δεν υπάρχει πλέον άρχοντας, ούτε προφήτης, ούτε ηγέτης, ούτε τόπος για να προσφέρουμε κάρπωμα ενώπιόν Σου και να βρούμε έλεος· αλλά είθε να γίνουμε δεκτοί με ψυχή συντετριμμένη και με πνεύμα ταπεινώσεως. Θυσία στον Θεό είναι το συντετριμμένο πνεύμα· καρδιά συντετριμμένη και ταπεινωμένη ο Θεός δεν θα την περιφρονήσει».

«Αλλ’ εμείς οι ζώντες θα ευλογήσουμε τον Κύριο από τώρα και έως τον αιώνα». Νεκρούς δεν ονομάζει αυτούς που έχουν πεθάνει, αλλά αυτούς που πέθαναν μέσα στην ασέβεια, ή αυτούς που κατασάπηκαν μέσα στα αμαρτήματα. Διότι και ο Αβραάμ είχε πεθάνει, και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, αλλά ωστόσο ζούσαν με τέτοιον τρόπο, ώστε οι ζώντες να τελούν τη μνήμη τους. Ο Μωυσής λοιπόν, προσευχόμενος υπέρ του λαού τον οποίο καθοδηγούσε, μέσω αυτών εκλιπαρεί τον Θεό, προβάλλοντάς τους κατά την ικεσία του. Και οι τρεις παίδες χάρη σε αυτούς ζητούν να σωθούν· γι’ αυτό και λένε: «Μην απομακρύνεις το έλεός σου από εμάς, για χάρη του Αβραάμ του αγαπημένου σου, και για χάρη του Ισαάκ του δούλου σου, και του Ισραήλ του αγίου σου». Εάν λοιπόν είχαν τόση ισχύ, πώς ήταν νεκροί;