Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ - ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΖΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ 1:2

Διότι οι ίδιοι άγιοι παίδες επανέλαβαν τρισσώς τον ύμνο, προβάλλοντας τα κτιστά και τα δημιουργήματα προς ύμνο του Θεού, λέγοντας πρώτα: «ευλογητός είσαι, Κύριε, ο Θεός των πατέρων μας, και αινετό και δεδοξασμένο είναι το όνομά σου εις τους αιώνας», έπειτα, μετά από άλλα: «ευλογημένος είσαι εσύ που κάθεσαι επί των Χερουβίμ» και πάλι: «ευλογημένος είσαι εσύ που κάθεσαι στον θρόνο της δόξας της βασιλείας σου» και «ευλογημένος είσαι ο επιβλέπων τις αβύσσους, ο καθήμενος επί των Χερουβίμ»· ώστε, από την αναφορά στον θρόνο, να εννοήσεις τα Σεραφείμ και τα Χερουβίμ, και από το όνομα των Χερουβίμ και των αβύσσων και του αγιασμένου θρόνου και όλων των άλλων ονομάτων, να κατανοήσεις από το πλήθος όλων αυτών που ονομάστηκαν ότι αποτελούν δημιουργήματα που συγκαταλέγονται με τα υπόλοιπα. Διότι, αφού τα προσκάλεσαν όλα αυτά σε ύμνο, αμέσως προσθέτουν λέγοντας: «ευλογείτε τον Κύριο, όλα τα έργα του Κυρίου», ώστε ο Γαβριήλ και ο Μιχαήλ να ευλογήσουν τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

Τότε, λοιπόν, «ο Αζαρίας, αφού στάθηκε», μαζί με τους υπολοίπους εξομολογούνταν στον Θεό μέσω ύμνου και προσευχής «στο μέσο» του καμινιού. Και τότε, πρώτα απ' όλα, διακήρυτταν τις δικές τους αμαρτίες και των πατέρων τους, δίνοντας δόξα στον Θεό, ομολογώντας ότι άξια και δίκαια τα υφίστανται αυτά ως αιχμάλωτοι σε ξένη γη, παραδομένοι σε βασιλιά άνομο «και πονηρότατο σε όλη τη γη», επειδή οι πατέρες τους δεν τήρησαν τον νόμο του Κυρίου και Θεού τους. Έπειτα, προσκαλώντας όλη την κτίση, «σαν» με «ένα στόμα, υμνούσαν και δόξαζαν και ευλογούσαν τον Θεό λέγοντας: Ευλογητός είσαι, Κύριε, ο Θεός των πατέρων μας, και αινετός και υπερυψωμένος στους αιώνες». Αρχίζοντας, λοιπόν, από το άγιο, ένδοξο και μεγαλοπρεπές όνομα, πέρασαν στα ίδια τα έργα του Κυρίου, αναφέροντας πρώτα τα επουράνια, και τον δόξαζαν λέγοντας: «Ευλογείτε, όλα τα έργα του Κυρίου, τον Κύριο, υμνείτε και υπερυψώνετέ τον στους αιώνες». Στη συνέχεια, προσκαλώντας όλα με τη σειρά, τους επτά ουρανούς και τις εξουσίες και τις δυνάμεις που βρίσκονται σε αυτούς και το νερό που είναι «πάνω από τον ουρανό», προχώρησαν στο στερέωμα και αφού ονόμασαν τους φωστήρες σε αυτό, τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, έλεγαν: «Ευλογείτε» όλα τα στοιχεία που κινούνται στον ουρανό, «υμνείτε και υπερυψώνετέ τον στους αιώνες».

Άκουσε φωνή μέσα από τη φωτιά. Δεν σου φαινόταν θαυμαστό το να ακούγεται φωνή Θεού από τη φωτιά; Ιδού, αυτό το χάρισε και στους δούλους του. Ποιος αέρας, όταν πληττόταν, παρήγαγε τη φωνή; Δεν συμβουλεύουν πάντοτε σε εκείνους που πρόκειται να καούν να ανοίγουν τα στόματά τους, επειδή ούτε η παραμικρή δύναμη δεν μπορεί πλέον να απομείνει στο σώμα; Δες μουσική συμφωνία, πώς υμνούν όλοι μαζί σαν από ένα στόμα. Και αφού στάθηκε όρθιος ο Αζαρίας προσευχήθηκε ως εξής· και ανοίγοντας το στόμα του στο μέσο της φωτιάς, είπε. Για να μην νομίσεις ότι ευχαριστούν τον Θεό μόνο για τα παρόντα, αλλά τον παρακαλούν τόσο για την αιχμαλωσία όσο και για εκείνα τα δεινά που τους συνέβησαν. Δες πώς αρχίζουν: «Ευλογημένος είσαι, Κύριε, ο Θεός των πατέρων μας, και αινετό και δεδοξασμένο είναι το όνομά σου στους αιώνες». Ο δε άγγελος του Κυρίου κατέβηκε μαζί με τον Αζαρία και τους συντρόφους του στην κάμινο, και εξεδίωξε τη φλόγα της φωτιάς από την κάμινο, και έκανε το μέσο της καμίνου σαν αύρα δροσιάς που φυσούσε ελαφρά· και η φωτιά δεν τους άγγιξε καθόλου, και δεν τους προξένησε πόνο, ούτε τους ενόχλησε. Επομένως, αυτά δεν έγιναν από μόνα τους. Και όχι μόνο δεν κατακάηκαν, αλλά ούτε τους ενόχλησε η φωτιά, ούτε τους προξένησε πόνο στο παραμικρό, ούτε καν ζέστη αισθάνθηκαν. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και η φλόγα υψώθηκε τόσο πολύ, ώστε να είναι ορατή και σε αυτούς που βρίσκονταν απέξω.

Αλλά όμως αψήφησαν με τόλμη τα βασανιστήριά του, και περιπατούσαν μέσα στο καμίνι και υμνούσαν τον Θεό, σαν να βρίσκονταν σε λιβάδι και παράδεισο ή σε κάποιο χλοερό μέρος. Και όπως κάποιος που ζει μέσα στην απόλαυση, έτσι περιπατούσαν και έλεγαν: Ευλογητός είσαι, Κύριε, ο Θεός των πατέρων μας, και αινετό και δεδοξασμένο είναι το όνομά σου στους αιώνες. Και δες πώς η υπομονή που ανθίζει, φέρνει στη συνέχεια την ταπεινοφροσύνη: Διότι είσαι δίκαιος σε όλα όσα έκανες σε εμάς. Καίτοι, ακόμη κι αν είχαν διαπράξει αμαρτίες, όλες τις εξάλειψε η δύναμη της φλόγας· παρόλα αυτά με υπομονή έλεγαν: Διότι είσαι δίκαιος σε όλα όσα έκανες σε εμάς. Είδες την υπομονή των δικαίων; Δεν αναλογίστηκαν ότι τα σώματά τους επρόκειτο να έρθουν σε επαφή με τη φωτιά, αλλά αποδείχθηκαν πιο στερεοί και από το διαμάντι, και τόσο ανδρείοι, ώστε να μη στέκονται σε ένα μόνο μέρος μέσα στο καμίνι. Και περιπατώντας ευλογούσαν τον Θεό και τον δόξαζαν. Και δεν υμνούσαν μόνο αυτοί, αλλά προσκαλούσαν μαζί τους και όλη την κτίση, τον ήλιο και τη σελήνη, τα άστρα του ουρανού, τη θάλασσα και τα ποτάμια, τις πηγές και τις λίμνες και τη γη, τα όρη, τους λόφους, τις κοιλάδες, τις πεδιάδες, τις νύχτες, τις ημέρες. Και πρόσεξε το θαυμαστό: με τάξη υμνούσαν και δόξαζαν τον Θεό.