Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ - ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΖΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ 1:25

Πράγματι, αποδεικνύονταν ισχυρότεροι και από τον χρυσό· διότι το πυρ δεν τους έλιωνε, αλλά τους διαφύλασσε ακέραιους. Αν και τίποτα δεν θα άντεχε τότε εκείνη τη φλόγα, την οποία έτρεφαν νάφθα και πίσσα και κληματίδες, ώστε να εξαπλωθεί σε σαράντα εννέα πήχεις, και επεκτεινόμενη ολόγυρά της να κατακάψει πολλούς από τους Χαλδαίους. Σε εκείνη, λοιπόν, την πυρκαγιά εισήλθαν με νηστεία οι παίδες και την καταπατούσαν, αναπνέοντας λεπτό και δροσερό αέρα μέσα σε τόσο σφοδρό πυρ. Διότι το πυρ δεν αποτόλμησε να βλάψει ούτε τις τρίχες τους, επειδή αυτές είχαν τραφεί με τη νηστεία.

Οι Βαβυλώνιοι, λοιπόν, βλέποντας τους τρεις παίδες μέσα στην κάμινο να υμνούν, «δεν σταματούσαν να καίνε νάφθα και πίσσα, στουπί και κληματσίδες, και η φλόγα απλωνόταν πάνω από την κάμινο σαράντα εννέα πήχεις», πολεμώντας και οι ίδιοι με όλες τους τις δυνάμεις ενάντια στον Θεό. «Και διαπέρασε», λέει, το πυρ «και κατέκαψε όσους από τους Χαλδαίους βρήκε γύρω από την κάμινο». Βλέπετε πώς αυτό το πυρ διαθέτει φρόνηση, αναγνωρίζοντας και τιμωρώντας τους υπαίτιους; Διότι τους μεν δούλους του Θεού «δεν τους άγγιξε», ενώ τους άπιστους και άθεους Χαλδαίους τους κατέκαψε. Και εκείνοι μεν που βρίσκονταν μέσα στην κάμινο δροσίζονταν από τον άγγελο, ενώ εκείνοι που νόμιζαν ότι στέκονταν αμέριμνοι έξω από την κάμινο καταστράφηκαν οι ίδιοι από το πυρ. Και όπως λέει η Γραφή: «Ο δε άγγελος του Θεού συγκατέβη στην κάμινο μαζί με εκείνους που ήταν γύρω από τον Αζαρία και εξεδίωξε τη φλόγα του πυρός της καμίνου, και έκανε το μέσο της καμίνου σαν πνοή δροσιάς που φυσάει ελαφρά, και το πυρ δεν τους άγγιξε καθόλου ούτε τους προκάλεσε πόνο ούτε τους παρενόχλησε».

Βλέποντας αυτόν τον άγγελο η φωτιά, αναγνώρισε τον δικό της δεσπότη και, επειδή φοβήθηκε, έφυγε έξω από την κάμινο και για τον λόγο αυτόν υψώθηκε στους «σαράντα εννέα πήχεις»· διότι, καθώς απωθήθηκε από μέσα προς τα έξω, ξεχύθηκε, και έγινε «το μέσον της καμίνου» σαν λεπτή δροσιά «που διέπνεε», μην έχοντας καθόλου στο εσωτερικό της μυρωδιά φωτιάς. Διότι ο «άγγελος», στεκόμενος μέσα στην κάμινο, απωθούσε «τη φλόγα» από μέσα προς τα έξω. Και αυτή, καθώς απωθούνταν, «διαχεόταν» κυκλικά γύρω από «την κάμινο σε σαράντα εννέα πήχεις».

Αλλ' όταν αιχμαλωτίστηκαν, όταν ρίχτηκαν σε βάρβαρη χώρα και εξέπεσαν από την πατρική κληρονομιά, και θεωρήθηκαν από όλους χαμένοι, και δεν τους είχε απομείνει τίποτα πλέον, τότε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, επιτέλεσε το θαύμα και διασκόρπισε το πυρ. Διότι το πυρ, μην αντέχοντας την αρετή των δικαίων, ξεπήδησε έξω και κατέκαψε όσους Χαλδαίους βρήκε γύρω από την κάμινο. Και έτσι, η κάμινος μετατράπηκε για αυτούς σε εκκλησία, και προσκαλούσαν όλη την κτίση, τα ορατά και τα αόρατα, τους αγγέλους και τις δυνάμεις, και συμπαραλαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο τα πάντα, έλεγαν: «Ευλογείτε, πάντα τα έργα Κυρίου, τον Κύριον».

Αν πάλι παρακάλεσες πολλές φορές και δεν εισακούστηκες, μην απογοητεύεσαι· διότι τέτοια συνήθεια έχει ο Φιλάνθρωπος. Μήπως τάχα δεν μπορούσε να λυτρώσει εκείνους τους παίδες, ώστε να μην πέσουν στο καμίνι του πυρός; Αλλά, όταν αιχμαλωτίστηκαν, όταν ρίχτηκαν σε χώρα βαρβάρων, τότε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, φανέρωσε ξαφνικά τη θαυματουργική Του δύναμη και διασκόρπισε το πυρ. Επειδή δηλαδή αυτό δεν μπορούσε να αντέξει την αρετή των δικαίων, ξεπήδησε έξω και κατέκαψε όσους βρήκε γύρω από το καμίνι των Χαλδαίων. Και έτσι λοιπόν, το καμίνι έγινε για αυτούς εκκλησία και προσκαλούσαν ολόκληρη την κτίση, τόσο τα ορατά όσο και τα αόρατα, αγγέλους και δυνάμεις, και έχοντας με αυτόν τον τρόπο συμπεριλάβει τα πάντα έλεγαν: Ευλογείτε όλα τα έργα του Κυρίου τον Κύριο.

Αυτό το εκμαγείο μέχρι σήμερα η λαμπρότατη και μεγαλώνυμη πόλη των Εδεσσηνών, κατέχοντάς το σαν βασιλικό σκήπτρο, το καυχάται και το υπερηφανεύεται· καθώς ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, ο οποίος της παρείχε αυτή τη χάρη, επιδεικνύει θαυμαστά σημεία στον λαό. Εκεί, όταν κάποτε ο Χοσρόης, ο βασιλιάς των Περσών, άναψε ολόγυρα στο τείχος της φωτιά με ξύλα ελιάς, με σκοπό να την κατατεφρώσει έως εδάφους, ο τότε αγιώτατος μητροπολίτης, βλέποντας τον λαό να κινδυνεύει πλέον να πεθάνει εξαιτίας της σφοδρής πυρκαγιάς, ύψωσε την σεβάσμια αυτή αποτύπωση του θεοτύπωτου σουδαρίου και περιόδευσε στα τείχη. Τότε, κάποια θεία δύναμη εξήλθε και με άνεμο και βίαιη πνοή έστρεψε την πυρκαγιά εναντίον των εχθρών, διαπέρασε και κατέκαψε αυτούς που βρίσκονταν ολόγυρα, όπως τους Χαλδαίους και τους Ασσυρίους.

Η φωτιά, όμως, της καμίνου της Βαβυλώνας για τους τρεις οσίους που είχαν εγκλειστεί μέσα της είχε μεταβληθεί σε πνοή δροσιάς που φυσούσε απαλά, ενώ για τους Χαλδαίους που στέκονταν γύρω απ' έξω ήταν φλόγα που διαχεόταν, επεκτεινόταν και τους κατέκαιγε. Ποιος ο λόγος, όμως, να παραθέτουμε παλαιά γεγονότα και να δίνουμε την εντύπωση ότι κομίζουμε αποδείξεις από πράγματα μη προφανή για εκείνους που ίσως δεν πιστεύουν στη Γραφή; Τη στιγμή που είναι δυνατόν να αποδείξουμε και να βεβαιώσουμε αυτό ακριβώς το πράγμα με βάση τα όσα είναι παρόντα και συμβαίνουν, τρόπον τινά, καθημερινά.