Πατερικές αναφορές στο ΒΑΡΟΥΧ 4:3

Και όλη του η ζωή βρίσκεται σε αβεβαιότητα, χωρίς να έχει ακλόνητο θεμέλιο. Φυτό που μεταφυτεύεται συνεχώς, δεν θα αποδώσει καρπό. ΤΙΤΛΟΣ ΚΔ'. — Περί δόξας και τιμής· και ότι δεν πρέπει να παραχωρεί κανείς τη δόξα σε άλλον. «Μη δώσεις σε άλλον τη δόξα σου, και τα όσα σε συμφέρουν σε ξένο έθνος.» «Τη δόξα μου δεν θα τη δώσω σε άλλον.» «Όσο ακόμη ζεις και έχεις πνοή μέσα σου, μην υποτάξεις τον εαυτό σου σε κανέναν άνθρωπο. Διότι είναι προτιμότερο να σε παρακαλούν τα παιδιά σου, παρά να κοιτάζεις εσύ τα χέρια των γιων σου· και την ώρα του θανάτου σου μοίρασε την κληρονομιά σου. Σε γιο και σε γυναίκα, σε φίλο και σε αδελφό, μη δώσεις εξουσία πάνω σου κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Μη δώσεις σε άλλον τη δόξα σου, για να μην το μετανιώσεις και χρειαστεί να παρακαλείς γι' αυτά.» ΤΙΤΛΟΣ ΚΕ'. — Περί διαβόλου, δηλαδή Σατανά και δαιμόνων. «Όταν ερχόταν το πονηρό πνεύμα στον Σαούλ, ο Δαβίδ έπαιρνε την κινύρα και έπαιζε με το χέρι του, και ο Σαούλ ανακουφιζόταν, και απομακρυνόταν από αυτόν το πονηρό πνεύμα.» «Στάθηκε ο διάβολος εναντίον του Ισραήλ και υποκίνησε τον Δαβίδ να καταμετρήσει τον Ισραήλ.» «Η δύναμη του Σατανά βρίσκεται στον ομφαλό της κοιλιάς του.»

Διότι η αγάπη, λέει ο θείος Απόστολος, ή μάλλον ο Χριστός που είπε αυτά μέσω εκείνου, μακροθυμεί, αγαθοεργεί, δεν φθονεί, δεν κομπάζει, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται άπρεπα, δεν ζητεί το δικό της συμφέρον, δεν εξοργίζεται, δεν διαλογίζεται το κακό, δεν χαίρεται με την αδικία, αλλά συγχαίρει στην αλήθεια· όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει, εφόσον έχει τον Θεό που είναι ο μόνος αδιάπτωτος και αναλλοίωτος· και διαμορφώνει τον άνθρωπο που ζει σύμφωνα με αυτήν σε τέτοιον βαθμό, ώστε, αφού σας αποδεχθεί, να πει μέσω του προφήτη Ιερεμία: Σας λέω, Αυτή είναι η οδός των προσταγμάτων μου, και ο νόμος που υπάρχει αιώνια. Όλοι όσοι την κρατούν, θα φτάσουν στη ζωή· ενώ όσοι την εγκαταλείψουν, θα πεθάνουν. Κράτησέ την, παιδί μου, και πορεύσου προς τη λάμψη της απέναντι στο φως της. Μη δώσεις σε άλλον τη δόξα σου, και όσα σε ωφελούν σε ξένο έθνος. Είσαι μακάριος, διότι τα αρεστά στον Θεό σου, σού είναι γνωστά, και έμαθες πού είναι η φρόνηση, πού είναι η ισχύς, πού είναι η σύνεση, πού είναι η μακροζωία και η ζωή. Πού είναι το φως των οφθαλμών και η ειρήνη, και περπάτησες στην οδό, και εμφανίστηκα σε σένα από μακριά.

Αλλά, έχοντας ευδοκήσει να καταλαμπρύνει αυτόν τον οίκο με ακόμη περισσότερο φως, διασκορπίζει το σκοτάδι της νύχτας με το πλήθος της λάμψης των αστέρων, ώστε οι υπηρέτες που βαδίζουν στο παγκόσμιο κατάλυμά του, καταυγαζόμενοι, να μην προσκόπτουν, και να μην ψηλαφούν σαν να έχουν μυωπία, αλλά, έχοντας τη φωτεινή σηματοδοσία από ψηλά να προηγείται σαν κάποιος φωσφόρος, να βαδίζουμε αισθητά και νοητά με ασφάλεια, και απρόσκοπτα να κατευθυνόμαστε προς τον Κτίστη και Κύριο. «Και είδε ο Θεός ότι είναι καλό· και έγινε εσπέρα, και έγινε πρωί, ημέρα τέταρτη». Εάν λοιπόν και εμείς μετατρέψουμε την εσπερινή τυφλότητα των παθών σε πρωινό ημέρας αρετών, θα πει και για εμάς ο Κτίστης «ότι είναι καλό» και, προσθέτοντας, πάλι θα πει: «Ας γίνουν νοεροί φωστήρες που να καταυγάζουν τη γνώση στο στερέωμα του ουράνιου νου, για να φέγγουν πάνω στη γη της καρδιάς του, ώστε να διαχωρίζουν ανάμεσα σε πράξεις φωτεινές και φαύλες, να χρησιμεύουν ως σημεία ξεκάθαρα και ωφέλιμα για καιρούς, ημέρες και έτη, για να φέγγουν πάνω στη γη της σάρκας, ώστε να διαχωρίζουν τα έργα του φωτός της ημέρας και της νύχτας από τις σκοτεινές πράξεις», επειδή ο νους, ως κυρίαρχος των παθών, έλαβε τον κλήρο του προς τον Κτίστη, ώστε ο καθένας από εμάς να λέει προς τον δικό του νου: «Μη δώσεις σε άλλο πάθος τη δόξα της κυριαρχίας σου, και τα συμφέροντά σου στον αλλότριο».

«Αν όμως κάπου έτυχε και έδωσες ήδη αυτή τη δόξα σου, επίστρεψε γρήγορα πάλι και κρατήσου από αυτήν, και πορεύσου προς τη λάμψη απέναντι στο φως της». Ο Θεός, διαμέσου του Ιερεμία, παραγγέλλει σε όλους μας, ώστε «μέρα με τη μέρα», προσθέτοντας φως στο φως, να σπεύσουμε προς το ανέσπερο φως, ώστε Εκείνος που δημιούργησε το φως και τους φωστήρες, αφού με το έλεός Του καταυγάσει και εμάς, να μας αναδείξει μετόχους του αιώνιου φωτός Του, διότι σε Αυτόν, ως Κτίστη, Βασιλιά και Θεό, πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, πάντοτε, νυν και αεί, και στους αιώνες των αιώνων· αμήν.

Αλλά απέτρεψε τον ίδιο τον ρήγα από το εγχείρημα, παρόλο που προσπάθησε πολλές φορές να εισέλθει στην πρεσβυτέρα Ρώμη και να στεφθεί, γράφοντας στον πάπα: «Μη δώσεις σε άλλον τη δόξα σου, ούτε να μετακινήσεις τα όρια των πατέρων, μήπως, κατανοώντας αργότερα από τα ίδια τα έργα ποιο είναι το αποτέλεσμα της απρονοησίας, πληγώσεις τότε την ψυχή σου με μεταμέλεια λόγω της περιφρόνησης του πρέποντος, οπότε το κακό θα είναι εντελώς αθεράπευτο». Και εξαιτίας αυτού έμενε αποκλεισμένος από τη μεγαλόδοξη Ρώμη σαν κάποιος άοπλος, αυτός που καυχιόταν για τις μυριάδες των στρατευμάτων του.