Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Βήλ και Δράκων) 1:21

Διηγείται δε για το μαρτύριο του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, καθώς και για τον ύμνο τους· και ότι αυτοί μεν διασώθηκαν, ενώ εκείνοι που υποδαύλιζαν τη φωτιά καταφλέχθηκαν, και ο βασιλιάς μετανόησε· και ότι ο ίδιος ρίχτηκε δύο φορές στον λάκκο των λεόντων· την πρώτη φορά, επειδή, ενώ οι Βαβυλώνιοι προσεύχονταν στον βασιλιά Δαρείο, αυτός μόνος του προσευχόταν στον Θεό· τη δεύτερη φορά, διότι κατέστρεψε τον Βηλ και θανάτωσε τον δράκοντα επί του βασιλιά Κύρου· και αυτός μεν διασώθηκε και ανέβηκε από τον λάκκο σώος από τα λιοντάρια, ενώ εκείνοι που τον επιβουλεύτηκαν ρίχτηκαν στον ίδιο λάκκο.

Δεν εξολόθρευσε τον Ισραήλ στην έρημο η επιθυμία για τα κρέατα και τις χύτρες, μέσα στο αμέτρητο σμήνος και το πλήθος των βασάνων και των πειρασμών; Δεν έκανε τον Οφνί και τον Φινεές βορά των εχθρών και των ξιφών η λυσσασμένη γαστέρα, και η αρπαγή των κρεάτων και η κραιπάλη, και η μανία για τις γυναίκες, αφού τους απέκοψε από την ιερωσύνη και την κιβωτό, από την εξουσία των φυλών, και από τη δόξα και την τιμή; Δεν κατέστησε η κρεοφαγία και τους ιερείς της αισχύνης επί του Ηλία άξιους της μαχαίρας; Δεν παρέδωσε στην απώλεια η όρεξη της κοιλιάς και η επιθυμία για φαγητά και τους λάτρεις του Βηλ, οι οποίοι ξεσκεπάστηκαν από τη στάχτη; Αντιθέτως, δεν διέσωσε τον Νώε και τους δικούς του από τον κλύδωνα εκείνης της παράδοξης θάλασσας η νηστεία και η άρνηση της συνουσίας, αφού έτρωγαν μεν σπόρους, αλλά δεν συνευρίσκονταν με τις συζύγους τους σε σαρκική ένωση; Διότι άκουσε τη Γραφή που προστάζει τον Νώε: «Μπες στην κιβωτό εσύ και οι γιοι σου, και η γυναίκα σου και οι γυναίκες των γιων σου». Χωριστείτε, λέει, οι άνδρες μόνοι σας, και οι γυναίκες μόνες σας. Η πορνεία και η ασέλγεια σωφρονίζονται με τα ύδατα που επέρχονται· εσείς λοιπόν μην πλησιάσετε ούτε καν την αμίαντη κοίτη. Και ως απόδειξη αυτού, πάλι όταν έβγαιναν από την κιβωτό, αυτά αναφέρει: «Βγες από την κιβωτό εσύ και η γυναίκα σου, και οι γιοι σου, και οι γυναίκες των γιων σου». Το αμαρτωλό γένος έχει πλέον εξαλειφθεί.

Τι σημαίνει η ιστορία του Βηλ, και ποιος είναι ο Δανιήλ, και ποιος ο βασιλιάς Δαρείος που αναγνωρίζει από τα ίχνη όσων εισήλθαν ότι πρόκειται για άνδρες, γυναίκες και παιδιά; Κάθε άνθρωπος, όταν βρεθεί στη σύγχυση του βίου —διότι αυτό σημαίνει ερμηνευτικά η Βαβυλώνα— καθιστά την ψυχή του ναό του Βηλ, δηλαδή του διαβόλου. Εάν, όμως, βρεθεί εκεί ο Δανιήλ, δηλαδή ο νόμος του Θεού —διότι το όνομα Δανιήλ ερμηνεύεται ως «κρίση του Θεού»— διδάσκει τον Δαρείο, δηλαδή τον βασιλέα νου, ότι τα ίχνη εκείνων που περπατούν μέσα στον ναό, δηλαδή μέσα στην ψυχή, ανήκουν σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που υποδηλώνουν αντίστοιχα τον θυμό, την επιθυμία και την άγνοια. Γι' αυτό, ο βασιλιάς νους, κατανοώντας το, τα παραδίδει στην κρίση, δηλαδή στον νόμο του Θεού, προκειμένου να εξολοθρευτούν όλα ολοσχερώς. Η δε στάχτη που διασκορπίστηκε υποδηλώνει την άσκηση και την ταπείνωση, διότι μέσω αυτών καθίστανται καταφανή στον νου τα ίχνη των παθών που διατρέχουν την ψυχή.