Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Βήλ και Δράκων) 1:4

Διηγείται δε για το μαρτύριο του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, καθώς και για τον ύμνο τους· και ότι αυτοί μεν διασώθηκαν, ενώ εκείνοι που υποδαύλιζαν τη φωτιά καταφλέχθηκαν, και ο βασιλιάς μετανόησε· και ότι ο ίδιος ρίχτηκε δύο φορές στον λάκκο των λεόντων· την πρώτη φορά, επειδή, ενώ οι Βαβυλώνιοι προσεύχονταν στον βασιλιά Δαρείο, αυτός μόνος του προσευχόταν στον Θεό· τη δεύτερη φορά, διότι κατέστρεψε τον Βηλ και θανάτωσε τον δράκοντα επί του βασιλιά Κύρου· και αυτός μεν διασώθηκε και ανέβηκε από τον λάκκο σώος από τα λιοντάρια, ενώ εκείνοι που τον επιβουλεύτηκαν ρίχτηκαν στον ίδιο λάκκο.

Και γιατί άραγε ο βασιλιάς, ενώ γνώριζε ότι ο Δανιήλ ήταν Ιουδαίος, δεν συγκλονίστηκε και δεν του είπε: εσύ «γιατί δεν προσκυνάς» την εικόνα; Οπωσδήποτε εκείνος θα είχε πει στον βασιλιά: «επειδή δεν σέβομαι χειροποίητα έργα, αλλά τον ζωντανό Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και έχει την κυριότητα κάθε σάρκας», όπως ακριβώς αποκρίθηκε στον Κύρο σχετικά με τον Βηλ. Αφού παρασύρθηκε, του είπε ο βασιλιάς... ...τον Βηλ, παρά μόνο σύμφωνα με τη γνώμη των σατραπών: ότι «έως τριάντα ημέρες» εάν κάποιος ζητήσει κάτι «από οποιονδήποτε θεό ή άνθρωπο, παρά μόνο από» τον βασιλιά, «θα ριχτεί στον λάκκο των λεόντων». Αλλά, επειδή μέσα στο καμίνι έπρεπε να δοξαστούν μόνο οι τρεις παίδες, ενώ στην περίπτωση του Βηλ, όταν βασίλευε ο Κύρος, έπρεπε να ριχτεί «στον λάκκο των λεόντων» μόνο ο Δανιήλ, ο καθένας τους διαφυλασσόταν με τη δική του διάταξη και στον δικό του καιρό, ώστε και ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς των Βαβυλωνίων, βλέποντας τους τρεις παίδες να μην έχουν υποστεί καμία φθορά από τη φωτιά, να δοξάσει τον Θεό, και ο Κύρος ο Πέρσης, βλέποντας τον Δανιήλ να μην έχει καταβροχθιστεί από τα λιοντάρια, να διδαχθεί ότι μόνο ο Θεός του ουρανού είναι Θεός.