Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ (Βήλ και Δράκων) 1:5

Διότι, ενώ ο Μωυσής έχει πει: «Στην αρχή ο Θεός εποίησε τον ουρανό και τη γη» και, «κατ' εικόνα Θεού εποίησε ο Θεός τον άνθρωπο»· και ο Δανιήλ μιλά με παρρησία στον Δαρείο λέγοντας: «Δεν σέβομαι χειροποίητα είδωλα, αλλά τον ζωντανό Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, και ο οποίος έχει την κυριότητα κάθε σάρκας»· εκτός εάν, αλλάζοντας και πάλι στάση, ισχυριστούν ότι η τύφλωση, η χωλότητα και τα άλλα πάθη προέρχονται ως επιτίμιο από τον Δημιουργό, ενώ την απαλλαγή από αυτά και την ευεργεσία προς τους πάσχοντες την απεργάζεται ο Βεελζεβούλ. Αλλά και μόνο το να εξετάζει κανείς κάτι τέτοιο, είναι εξαιρετικά ανόητο. Διότι μια τέτοια ασεβής μωρολογία είναι γνώρισμα ανθρώπων που μαίνονται και έχουν βγει εντελώς εκτός εαυτού· επειδή οι παράφρονες δεν αποδίδουν τα συγκριτικά ανώτερα έργα στον Θεό, αλλά στον Βεελζεβούλ. Διότι καθόλου δεν τους ενδιαφέρει αν λυμαίνονται τα δόγματα των θείων Γραφών, αρκεί μόνο να αρνηθούν την παρουσία του Χριστού.

Τώρα όμως, επειδή ο Λόγος του Θεού, μέσω του οποίου έγιναν τα πάντα, υπέμεινε να γίνει και Υιός ανθρώπου, και ταπείνωσε τον εαυτό του λαμβάνοντας μορφή δούλου· για τον λόγο αυτόν, για μεν τους Ιουδαίους ο σταυρός του Χριστού είναι σκάνδαλο, για εμάς δε ο Χριστός είναι δύναμη Θεού και σοφία Θεού. Διότι ο Λόγος, όπως είπε ο Ιωάννης, έγινε σάρκα· καθώς η Γραφή συνηθίζει να ονομάζει τον άνθρωπο σάρκα, όπως λέει μέσω του προφήτη Ιωήλ: «Θα εκχύσω από το Πνεύμα μου σε κάθε σάρκα»· και όπως έχει πει ο Δανιήλ στον Αστυάγη: «Δεν σέβομαι χειροποίητα είδωλα, αλλά τον ζώντα Θεό, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη, και έχει την κυριότητα κάθε σάρκας»· διότι «σάρκα» ονομάζουν το γένος των ανθρώπων και αυτός και ο Ιωήλ.

Καθώς η Γραφή έχει τη συνήθεια να αποκαλεί τον άνθρωπο «σάρκα», όπως λέει μέσω του προφήτη Ιωήλ: «θα εκχέω από το πνεύμα μου σε κάθε σάρκα», και όπως έχει πει ο Δανιήλ στον Αστυάγη: «δεν λατρεύω χειροποίητα είδωλα, αλλά τον ζωντανό Θεό που έκτισε τον ουρανό και τη γη και έχει την κυριότητα κάθε σάρκας». Διότι «σάρκα» ονομάζουν και αυτός και ο Ιωήλ το γένος των ανθρώπων.

Διηγείται δε για το μαρτύριο του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, καθώς και για τον ύμνο τους· και ότι αυτοί μεν διασώθηκαν, ενώ εκείνοι που υποδαύλιζαν τη φωτιά καταφλέχθηκαν, και ο βασιλιάς μετανόησε· και ότι ο ίδιος ρίχτηκε δύο φορές στον λάκκο των λεόντων· την πρώτη φορά, επειδή, ενώ οι Βαβυλώνιοι προσεύχονταν στον βασιλιά Δαρείο, αυτός μόνος του προσευχόταν στον Θεό· τη δεύτερη φορά, διότι κατέστρεψε τον Βηλ και θανάτωσε τον δράκοντα επί του βασιλιά Κύρου· και αυτός μεν διασώθηκε και ανέβηκε από τον λάκκο σώος από τα λιοντάρια, ενώ εκείνοι που τον επιβουλεύτηκαν ρίχτηκαν στον ίδιο λάκκο.

Και γιατί άραγε ο βασιλιάς, ενώ γνώριζε ότι ο Δανιήλ ήταν Ιουδαίος, δεν συγκλονίστηκε και δεν του είπε: εσύ «γιατί δεν προσκυνάς» την εικόνα; Οπωσδήποτε εκείνος θα είχε πει στον βασιλιά: «επειδή δεν σέβομαι χειροποίητα έργα, αλλά τον ζωντανό Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και έχει την κυριότητα κάθε σάρκας», όπως ακριβώς αποκρίθηκε στον Κύρο σχετικά με τον Βηλ. Αφού παρασύρθηκε, του είπε ο βασιλιάς... ...τον Βηλ, παρά μόνο σύμφωνα με τη γνώμη των σατραπών: ότι «έως τριάντα ημέρες» εάν κάποιος ζητήσει κάτι «από οποιονδήποτε θεό ή άνθρωπο, παρά μόνο από» τον βασιλιά, «θα ριχτεί στον λάκκο των λεόντων». Αλλά, επειδή μέσα στο καμίνι έπρεπε να δοξαστούν μόνο οι τρεις παίδες, ενώ στην περίπτωση του Βηλ, όταν βασίλευε ο Κύρος, έπρεπε να ριχτεί «στον λάκκο των λεόντων» μόνο ο Δανιήλ, ο καθένας τους διαφυλασσόταν με τη δική του διάταξη και στον δικό του καιρό, ώστε και ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς των Βαβυλωνίων, βλέποντας τους τρεις παίδες να μην έχουν υποστεί καμία φθορά από τη φωτιά, να δοξάσει τον Θεό, και ο Κύρος ο Πέρσης, βλέποντας τον Δανιήλ να μην έχει καταβροχθιστεί από τα λιοντάρια, να διδαχθεί ότι μόνο ο Θεός του ουρανού είναι Θεός.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΓʹ. Και ο βασιλιάς Αστυάγης προστέθηκε στους προπάτορές του· και παρέλαβε τη βασιλεία του ο Κύρος ο Πέρσης. Και ο Δανιήλ ζούσε μαζί με τον βασιλιά, και ήταν δοξασμένος περισσότερο από όλους τους φίλους του. Τα γεγονότα σχετικά με τον Βηλ μάς τα κατέγραψε ο Δανιήλ. «Δεν βλέπεις», λέει, «πόσα τρώει και πίνει;». Ω, τι μεγάλο τεκμήριο και γνώρισμα θεού είναι το να τρώει και να πίνει κανείς πολλά! Ο Δανιήλ δεν είπε: «Αυτό λοιπόν είναι Θεός, πες μου;» διότι εκείνος ήταν αδύναμος· αλλά νίκησε κατά κράτος. «Εγώ σου μιλώ για τον Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη· και εσύ μου φέρνεις στο προσκήνιο μια αχόρταγη κοιλιά;». Αυτό ακριβώς δεν θα μπορούσε να είναι γνώρισμα του Θεού· διότι ο Θεός ούτε πεινά, ούτε κοπιάζει. Όμως δεν θέλει να νικήσει με συλλογισμούς, αλλά με τα ίδια τα γεγονότα. Και ο ίδιος ο βασιλιάς όρισε τιμωρία. Για ποιο λόγο δεν τρώει όταν είναι παρόντες, αλλά τη νύχτα; Πώς εκείνοι δεν το αντιλήφθηκαν αυτό, ότι δηλαδή επρόκειτο να ελεγχθούν και να αποκαλυφθούν; Όταν ο Θεός οικονομεί τα πράγματα, μην απορείς με τίποτα. Και τους σκότωσε, λέει.