Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 1:14

Ο δε απόστολος, βλέποντας ότι το χέρι, η σοφία και ο Λόγος είναι ο ίδιος ο Υιός, λέει: «Αφού ο Θεός μίλησε παλιά στους πατέρες μέσω των προφητών με πολλούς και διάφορους τρόπους, σε αυτές τις έσχατες ημέρες μίλησε σε εμάς μέσω του Υιού, τον οποίο έθεσε κληρονόμο των πάντων, μέσω του οποίου δημιούργησε και τους αιώνες», και πάλι: «ένας είναι ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, μέσω του οποίου έγιναν τα πάντα, και εμείς υπάρχουμε μέσω αυτού». Γνωρίζοντας πάλι ότι ο Λόγος, η Σοφία και ο Υιός είναι ο ίδιος η εικόνα του Πατέρα, λέει στην προς Κολοσσαείς επιστολή: «ευχαριστώντας τον Θεό και Πατέρα, ο οποίος μας κατέστησε ικανούς να έχουμε μερίδιο στην κληρονομιά των αγίων μέσα στο φως· αυτός μας ελευθέρωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέφερε στη βασιλεία του αγαπημένου του Υιού, στο πρόσωπο του οποίου έχουμε την απολύτρωση, δηλαδή την άφεση των αμαρτιών· αυτός είναι η εικόνα του αόρατου Θεού, ο πρωτότοκος όλης της δημιουργίας, διότι σε αυτόν κτίστηκαν τα πάντα, όσα βρίσκονται στους ουρανούς και όσα βρίσκονται στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες, τα πάντα έχουν κτιστεί μέσω αυτού και γι' αυτόν, και ο ίδιος υπάρχει πριν από τα πάντα, και τα πάντα συγκρατούνται σε αυτόν». Διότι, όπως ακριβώς μέσω του Λόγου, έτσι και επειδή αυτός είναι η εικόνα Του, σε αυτόν κτίστηκαν τα πάντα. Έτσι λοιπόν, όποιος σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο για τον Κύριο, δεν θα σκοντάψει στον λίθο του προσκόμματος, αλλά αντίθετα θα πορευτεί προς τη λάμψη, αντικρίζοντας το φως της αλήθειας.

Επομένως, όπως λέει ο Παύλος: «Ένας είναι ο Θεός, και ένας ο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός». Διότι, αναγνωρίζοντας ως έναν και τον αυτόν τον Χριστό, έστω κι αν άλλοτε παρουσιάζεται ως Λόγος και άλλοτε πάλι ως άνθρωπος εξαιτίας της ενσάρκου οικονομίας, γράφει πάλι σε επιστολή του γι' αυτόν: «Εν τω οποίω έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών. Αυτός είναι εικόνα του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος όλης της κτίσεως· διότι εν αυτώ δημιουργήθηκαν τα πάντα, όσα είναι στους ουρανούς και όσα είναι στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε Θρόνοι, είτε Κυριότητες, είτε Αρχές, είτε Εξουσίες· τα πάντα έχουν δημιουργηθεί δι' αυτού και γι' αυτόν. Και αυτός υπάρχει πριν από όλα, και τα πάντα συγκρατούνται εν αυτώ».

Άλλο. «Ευχαριστώντας τον Θεό και Πατέρα, ο οποίος μας κατέστησε ικανούς να συμμετάσχουμε στη μερίδα της κληρονομιάς των αγίων μέσα στο φως, αυτός που μας γλίτωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέφερε στη βασιλεία του Υιού της αγάπης του, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση και την άφεση των αμαρτιών.» Ολόκληρη τη φύση των δημιουργημάτων η θεία Γραφή την υποτάσσει στον κανόνα της δουλείας προς τον Θεό, λέγοντας ότι «Τα σύμπαντα είναι δούλα σου». Μόνο δε στον Θεό διατήρησε το βασιλικό αξίωμα ως εξαιρετικό προνόμιο, ανακράζοντας συναφώς: «Εσύ είσαι ο βασιλιάς μου και ο Θεός μου», καθώς στο πρόσωπο εκείνου που είναι κατά φύση βασιλιάς συνεπάγεται πάντοτε το να είναι και Θεός.

Στην προς Κολοσσαείς επιστολή: Ευχαριστούμε τον Θεό και Πατέρα, ο οποίος μας κατέστησε ικανούς για τη μερίδα της κληρονομιάς των αγίων στο φως, ο οποίος μας ελευθέρωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέστησε στη βασιλεία της αγάπης του Υιού του, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών, ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος όλης της κτίσεως.

Προς δε τον Υιό αναφέρει: «Ο θρόνος σου, Θεέ, παραμένει στον αιώνα του αιώνα· ράβδος ευθύτητας είναι η ράβδος της βασιλείας σου.» Αυτός σας ελευθέρωσε από την εξουσία του σκότους και σας μετέφερε στη βασιλεία της αγάπης του Υιού Του, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών, και ο οποίος είναι η εικόνα του αόρατου Θεού.

Ως βοηθό μου στον λόγο θα πάρω και πάλι τον θεσπέσιο Παύλο, ο οποίος έγραψε τα εξής: «Ευχαριστώντας τον Θεό και Πατέρα, ο οποίος μας κατέστησε ικανούς να μετέχουμε στη μερίδα της κληρονομίας των αγίων στο φως, αυτόν που μας γλίτωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέφερε στη βασιλεία του αγαπημένου του Υιού, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών, ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος όλης της κτίσεως, διότι σε αυτόν κτίστηκαν τα πάντα, και αυτά που είναι στους ουρανούς και αυτά που είναι πάνω στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε Θρόνοι, είτε Κυριότητες, είτε Αρχές, είτε Εξουσίες, τα πάντα κτίστηκαν δι' αυτού και για αυτόν, και αυτός υπάρχει πριν από όλα, και τα πάντα συγκρατούνται σε αυτόν, και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας, αυτός που είναι η αρχή, ο πρωτότοκος από τους νεκρούς, ώστε να γίνει αυτός πρώτος σε όλα, διότι σε αυτόν ευδόκησε να κατοικήσει όλο το πλήρωμα, και δι' αυτού να συμφιλιώσει τα πάντα με τον εαυτό του, φέρνοντας την ειρήνη με το αίμα του σταυρού του, είτε σε αυτά που είναι πάνω στη γη, είτε σε αυτά που είναι στους ουρανούς.» Ιδού, λοιπόν, πάλι ολοφάνερα λέει ότι δι' αυτού και για αυτόν κτίστηκαν τα πάντα, και βέβαια ότι υπάρχει πριν από όλα, και ότι τα πάντα συγκρατούνται σε αυτόν, και λέει ότι αυτός είναι ο πρωτότοκος από τους νεκρούς, ο οποίος έφερε την ειρήνη με το αίμα του τόσο σε αυτά που είναι στους ουρανούς όσο και σε αυτά που είναι πάνω στη γη.

Αυτό δε είναι ταυτόσημο με το: «Στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών». Διότι, εάν δεν λαμβάναμε την άφεση των αμαρτιών, δεν θα είχαμε μετατεθεί. Ιδού πάλι εδώ το «Στον οποίο». Και δεν είπε «λύτρωση», αλλά «απολύτρωση», ώστε να μην πέσουμε πλέον, ούτε να γίνουμε θνητοί. «Ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος όλης της κτίσεως». Ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα αιρετικό ζήτημα· γι' αυτό, αναβάλλοντάς το σήμερα, πρέπει να το αναπτύξουμε αύριο, απευθυνόμενοι στις ακμαίες ακοές σας. Αν όμως πρέπει να πούμε κάτι περισσότερο, το έργο του Υιού είναι μεγαλύτερο. Πώς; Διότι εκείνο μεν καθίσταται αδύνατο, δηλαδή το να δοθεί η βασιλεία σε όσους παραμένουν στις αμαρτίες τους, ενώ τούτο είναι ευκολότερο· επομένως, με τη δωρεά Του άνοιξε τον δρόμο. Τι λες; Αυτός σου έδωσε την άφεση των αμαρτιών, συνεπώς Αυτός είναι και εκείνος που σε προσήγαγε.

«Ώστε να πολιτευθείτε επαξίως του Κυρίου, ευαρεστώντας τον σε όλα, καρποφορώντας σε κάθε αγαθό έργο και αυξανόμενοι στην επίγνωση του Θεού, ενδυναμωνόμενοι με κάθε δύναμη σύμφωνα με το κράτος της δόξας του, δείχνοντας κάθε υπομονή και μακροθυμία με χαρά.» Διότι αυτή είναι η πνευματική σοφία, από την οποία πηγάζει ο υγιής και πνευματικός βίος. Επειδή η σύνεση εντείνει την προθυμία για τα αγαθά έργα. «Ευχαριστώντας τον Θεό, ο οποίος μας κατέστησε ικανούς για τη μερίδα της κληρονομιάς των αγίων μέσα στο φως· ο οποίος μας ελευθέρωσε.» Αποκαλεί Πατέρα μας τον Θεό, σύμφωνα με την υιοθεσία που μας δόθηκε μέσω της πίστης στον Μονογενή· διότι σε όσους τον δέχθηκαν, τους έδωσε την εξουσία να γίνουν τέκνα του Θεού. «Από την εξουσία του σκότους, και μας μετέφερε στη βασιλεία του Υιού της αγάπης του, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών.» Σκότος είναι η εξουσία του διαβόλου, και μέσα στο σκοτάδι έχει τη δύναμή του, όπως ακριβώς ο κλέφτης τη νύχτα· σε όσους, όμως, δεν παρίσταται το σκότος της κακίας, εναντίον αυτών δεν έχει καμία ισχύ ο διάβολος. Εκείνοι δε που απέφυγαν αυτή την εξουσία, καθίστανται υπό τη βασιλεία του Υιού, μέσω του οποίου επανερχόμαστε στη βασιλεία του Πατρός.

Ότι ο άνδρας είναι κεφαλή της γυναίκας, έτσι και ο Χριστός είναι κεφαλή της Εκκλησίας. Επειδή, λοιπόν, ο ιερός Απόστολος ανέδειξε τον Χριστό ως κεφαλή και αρχή των πάντων, και τον αποδεικνύει βασιλιά των όλων, τον παρουσιάζει επίσης να χαρίζει βασιλεία σε όσους έχουν πιστέψει σε αυτόν, στα χωρία όπου λέει: Γι' αυτό, παραλαμβάνοντας μια ασάλευτη βασιλεία, έχουμε χάρη, μέσω της οποίας λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό, με σεβασμό και ευλάβεια. Και: Ευχαριστώντας τον Πατέρα, ο οποίος μας κατέστησε ικανούς για τη μερίδα της κληρονομιάς των αγίων στο φως· αυτός μας ελευθέρωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέφερε στη βασιλεία του Υιού της αγάπης του, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών. Εφόσον δε οι ίδιοι είναι τέκνα, αδελφοί και κληρονόμοι, πρέπει να προσέξουμε: Όπως αποκαλύφθηκε τώρα στους αγίους αποστόλους και προφήτες μέσω του Πνεύματος, ότι δηλαδή τα έθνη είναι συγκληρονόμα, σύσσωμα και συμμέτοχα της επαγγελίας του εν Χριστώ, μέσω του Ευαγγελίου του οποίου έγινα διάκονος. — Σας έγραψα όμως, αδελφοί, κάπως πιο τολμηρά σε μερικά σημεία, για να σας τα υπενθυμίσω, εξαιτίας της χάρης που μου δόθηκε από τον Θεό, ώστε να είμαι λειτουργός του Ιησού Χριστού στα έθνη, ιερουργώντας το Ευαγγέλιο του Θεού, για να γίνει η προσφορά των εθνών ευπρόσδεκτη, αγιασμένη με το Άγιο Πνεύμα.

να'. Ήδη λοιπόν θα αποφανθούν, όπως είναι φυσικό, ότι και ο Πατέρας και Θεός των όλων έχει υποστεί βία, και θα τον αποξενώσουν από την κυριαρχία των πάντων, εισηγούμενοι ότι έχει συνδιαρπαγεί από τον Υιό η εξουσία του, εφόσον ο Υιός λέει: Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα. Και συμβασιλεύει με τον Πατέρα στους αιώνες, και ότι το Άγιο Πνεύμα, που ομιλεί μέσω των αποστόλων, έχει ψευσθεί, επειδή στον έναν μεν ενέπνευσε να πει: Ότι μας ελευθέρωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέφερε στη βασιλεία του Υιού της αγάπης του, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών, ο οποίος είναι εικόνα του αόρατου Θεού, πρωτότοκος όλης της κτίσης, στον άλλον δε υπαγόρευσε να γράψει: Εσείς όμως είστε γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο, λαός για περιουσία του Θεού, για να εξαγγείλετε τις αρετές εκείνου που σας κάλεσε από το σκότος στο θαυμαστό του φως, εσείς που κάποτε δεν ήσασταν λαός, τώρα όμως είστε λαός του Θεού, και οι μη ελεημένοι, τώρα όμως ελεηθέντες. Μαζί με αυτά βροντοφωνάζει ο ευαγγελικός λόγος: Ότι το φως λάμπει μέσα στη σκοτία, και η σκοτία δεν το κατέλαβε.

Ότι δεν ισχύει πως, όπως ακριβώς στην προτυπωτική και νομική θυσία δεν μπορεί να λέγεται ότι προσφέρεται αυτό που έχει ήδη αφιερωθεί, έτσι και στην αληθινή και κατά χάριν θυσία απαγορεύεται να λέγεται ότι προσφέρεται το αίμα που δεν είχε ακόμη προσφερθεί πριν από το πάθος· αντιθέτως, όλα τα επιχειρήματά σου καταρρέουν και ανατρέπονται πλήρως στο αντίθετο. Διότι επιτρέπεται μάλλον όχι μόνο να το λέμε, αλλά και να το ζητούμε διά της προσευχής, και τότε και τώρα: τότε μεν την εφάπαξ προσφορά του σωτήριου αίματος, η οποία είχε προοριστεί προ καταβολής κόσμου, τώρα δε τη συνεχή και αιώνια εμφάνισή του στο άνω θυσιαστήριο, ώστε να έχουμε δι' αυτού τη λύτρωση, την άφεση των αμαρτιών.