Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 1:25

Αυτό λοιπόν διδάσκει και ο θείος απόστολος λέγοντας: «σύμφωνα με την οικονομία του Θεού που μου δόθηκε για εσάς, για να εκπληρώσω τον λόγο του Θεού, το μυστήριο που ήταν κρυμμένο από τους αιώνες και από τις γενεές —τώρα όμως φανερώθηκε στους αγίους του, στους οποίους ο Θεός θέλησε να κάνει γνωστό ποιος είναι ο πλούτος της δόξας αυτού του μυστηρίου ανάμεσα στα έθνη, ο οποίος είναι ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα της δόξας». Βλέπεις πώς ο Υιός του Θεού ήταν μυστήριο κρυμμένο προηγουμένως, το οποίο όμως τώρα φανερώθηκε. Γι' αυτόν τον λόγο, οι μεν προφήτες του Θεού θεολογούσαν γι' αυτόν μυστικά μέσω του προφητικού Πνεύματος, το δε πλήθος του ιουδαϊκού έθνους βρισκόταν σε άγνοια του κρυμμένου μυστηρίου. Επομένως, διδασκόταν μεν να γνωρίζει έναν Θεό, εξαιτίας του ότι παρασυρόταν συνεχώς στην πολυθεϊστική πλάνη, αγνοούσε όμως ότι ο Θεός είναι Πατέρας του μονογενούς Υιού. Διότι αυτό το μυστήριο φυλασσόταν για την εξ εθνών Εκκλησία, έχοντας δωρηθεί σε αυτήν ως εξαιρετική χάρη, επειδή μέσα σε αυτόν βρίσκονται, σύμφωνα με τον απόστολο, «όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης κρυμμένοι».

Όταν, λοιπόν, το αγαθό διέλθει μέσα από όλα, τότε όλο το σώμα του θα υποταχθεί στη ζωοποιό εξουσία, και έτσι η υποταγή αυτού του σώματός του λέγεται ότι είναι υποταγή του Υιού, ο οποίος είναι απόλυτα ενωμένος με το ίδιο του το σώμα, το οποίο είναι η Εκκλησία, καθώς λέει προς τους Κολοσσαείς ο απόστολος, αναφέροντας κατά λέξη τα εξής: «Τώρα χαίρω για τα παθήματά μου και αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στη σάρκα μου υπέρ του σώματός του, το οποίο είναι η Εκκλησία, της οποίας έγινα διάκονος σύμφωνα με την οικονομία». Και προς την εκκλησία των Κορινθίων λέει: «Εσείς είστε σώμα Χριστού και μέλη ο καθένας κατά το μέρος του». Ακόμη πιο σαφώς παραθέτει το δόγμα περί αυτού προς τους Εφεσίους μέσα από όσα λέει: «Αληθεύοντες δε με αγάπη, ας αυξηθούμε σε όλα προς αυτόν, ο οποίος είναι η κεφαλή, ο Χριστός, από τον οποίο όλο το σώμα, που συναρμολογείται και συγκρατείται μέσω κάθε συνδετικού αρμού της επιχορηγίας, σύμφωνα με την ενέργεια στο μέτρο του καθενός μέρους, πραγματοποιεί την αύξηση του σώματος για την οικοδομή του με αγάπη»· διότι ο Χριστός οικοδομεί τον εαυτό του μέσω εκείνων που διαρκώς προστίθενται στην πίστη.

Δείχνει πολλή στοργή· όπως ακριβώς έγραφε στη Δεύτερη προς Κορινθίους Επιστολή λέγοντας: «Μας ανέθεσε τη διακονία της καταλλαγής»· και πάλι: «Είμαστε πρεσβευτές υπέρ του Χριστού, σαν να σας παρακαλεί ο Θεός μέσω ημών»· αυτό λέει και εδώ: «Πάσχω υπέρ αυτού», για να τους ελκύσει περισσότερο. Δηλαδή: «Αν και Εκείνος που είχε οφειλή απέναντί σας αναχώρησε, εντούτοις εγώ την αποδίδω». Διότι γι' αυτόν τον λόγο μίλησε και για «υστερήματα», για να δείξει ότι δεν θεωρεί πως έχει υποστεί τα πάντα ακόμη. «Υπέρ υμών», λέει, πάσχει ακόμη και μετά τον θάνατο, εφόσον βέβαια παρέμειναν ακόμη ελλείμματα. Αυτό το πράττει με διαφορετικό τρόπο στην προς Ρωμαίους Επιστολή λέγοντας: «Ο οποίος και μεσιτεύει υπέρ ημών»· δείχνοντας ότι δεν αρκέστηκε μόνο στον θάνατο, αλλά και μετά από αυτόν πράττει αναρίθμητα έργα. Επομένως, δεν τα λέει αυτά για να εξυψώσει τον εαυτό του, αλλά επειδή θέλει να δείξει ότι ο Χριστός ακόμη και τώρα φροντίζει γι' αυτούς. Και καθιστά τον λόγο του αξιόπιστο με το να προσθέσει: «Υπέρ του σώματός του». Διότι το ότι έτσι έχουν τα πράγματα, και δεν υπάρχει τίποτε το παράδοξο, είναι φανερό από το γεγονός ότι αυτά γίνονται υπέρ του σώματός Του. Δες πώς μας ένωσε με τον εαυτό Του. Γιατί, λοιπόν, παρεμβάλλετε στο ενδιάμεσο αγγέλους; «Της οποίας εγώ», λέει, «έγινα διάκονος».

Γιατί εισάγετε άλλους αγγέλους; Εγώ είμαι διάκονος. Έπειτα αποδεικνύει ότι ο ίδιος δεν έπραξε τίποτα από μόνος του, εφόσον βέβαια είναι διάκονος. «Της οποίας έγινα εγώ», λέγει, «διάκονος, σύμφωνα με την οικονομία του Θεού που μου δόθηκε για εσάς, για να εκπληρώσω τον λόγο του Θεού», δηλαδή την οικονομία.

Είτε, λοιπόν, αυτό εννοεί, ότι δηλαδή έτσι θέλησε, μετά την αναχώρησή Του, να αναλάβουμε εμείς τη θεία οικονομία, για να μην αισθάνεστε σαν εγκαταλελειμμένοι· διότι Αυτός είναι που έπαθε, Αυτός είναι και που πρεσβεύει. Είτε αυτό εννοεί, ότι εμένα, τον μεγαλύτερο από όλους τους διώκτες, γι' αυτό με άφησε να διώξω την Εκκλησία, ώστε να είμαι αξιόπιστος όταν κηρύττω. Είτε με τον όρο οικονομία εννοεί ότι δεν ζήτησε έργα ούτε πράξεις ούτε κατορθώματα, αλλά πίστη και βάπτισμα. Διότι διαφορετικά δεν θα αποδεχόσασταν τον λόγο. «Για εσάς», λέει, «ώστε να εκπληρώσω τον λόγο του Θεού». Ομιλεί για τα έθνη, δείχνοντας ότι αυτά ακόμη κλονίζονταν, με το να πει «να εκπληρώσω». Διότι το να μπορέσουν τα απορριφθέντα έθνη να δεχθούν τόσο υψηλά δόγματα, δεν ήταν κατόρθωμα του Παύλου, αλλά της οικονομίας του Θεού. «Επειδή εγώ δεν θα είχα τη δύναμη», λέει. Αφού, λοιπόν, έδειξε το σπουδαιότερο, ότι δηλαδή τα δικά του παθήματα είναι παθήματα του Χριστού, τότε επιφέρει το σαφέστερο, ότι: Και αυτό είναι έργο του Θεού, το να εκπληρώσει τον λόγο ανάμεσά σας. Και δείχνει εδώ [όχι] φανερά, ότι και αυτό αποτελεί έργο της θείας οικονομίας, το να ειπωθούν δηλαδή αυτά τώρα, διότι τώρα μπορείτε να τα ακούσετε, και δεν οφείλεται σε αμέλεια, αλλά έγινε ώστε να γίνετε δεκτικοί. Διότι ο Θεός δεν τα ενεργεί όλα αμέσως και μαζικά, αλλά μεταχειρίζεται συγκατάβαση εξαιτίας της πολλής Του φιλανθρωπίας. Και αυτή είναι η αιτία που ο Χριστός ήλθε τώρα, και όχι παλαιότερα.

Πείσου λοιπόν, ότι αυτός ο νεότερος, ο εσχατογενής, ο έσχατος των μαθητών, το έκτρωμα σε σχέση με όλους τους άλλους, το περικάθαρμα όλου του κόσμου, θα τιμηθεί πενταπλάσια από τον Κύριο, όπως ακριβώς ο Βενιαμίν από τον Ιωσήφ, ο οποίος δεν ήταν παρών στην πώληση του αδελφού, που δεν συγκατατέθηκε με τους αδελφούς του, που παρέμεινε πάντοτε κοντά στον πατέρα του και σε τίποτα δεν τον λύπησε. Παρομοίως δε και αυτός δεν θα τιμηθεί κατά χάρη, αλλά ως οφειλή, επειδή κοπίασε περισσότερο από όλους, επειδή παρέμεινε διαρκώς κοντά στον Θεό και Πατέρα, επειδή δεν ήταν παρών στην προδοσία του Ιούδα. Διότι ως προς τον νόμο στάθηκε άμεμπτος και μεταξύ των αποστόλων ασύγκριτος: «Διότι αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στη σάρκα μου υπέρ του σώματός Του, το οποίο είναι η Εκκλησία, της οποίας εγώ έγινα διάκονος», σύμφωνα με το: «Όποιος θέλει μεταξύ σας». Βλέπεις τι λόγια εκφωνεί, τι μαρτυρεί για τον εαυτό του; Πώς, σε όσες θλίψεις υστέρησε ο Χριστός μη έχοντας φθάσει να τις υποστεί, αυτός τις αναπλήρωσε λέγοντας: «Αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού»; Θέλει να πει: ο Χριστός είναι το πλήρωμα του νόμου, εγώ είμαι το πλήρωμα των θλίψεων. Αληθώς υπομένοντας πληγές υπερβολικά, θλίψεις σε υπερθετικό βαθμό, ανάγκες, στενοχώριες, κόπο και μόχθο, νύχτα και ημέρα, και όλα όσα ο ίδιος απαρίθμησε, χωρίς να υπολογίζονται τα εξωτερικά περιστατικά. Ποιος όμως τολμά να τα πει αυτά;

Εχθροί κατά τη διάνοια ήταν εκείνοι που είχαν χωριστεί από τον Ισραήλ, επειδή τα έργα τους ήταν πονηρά. Την προϋπάρχουσα έχθρα, που οφειλόταν στην κακία και την ανομία, λέει ότι έχει μεταβληθεί σε φιλία, επειδή νεκρώθηκε ο σαρκικός βίος, ο οποίος σε εμάς μεν ήταν ρυπαρός, στον Χριστό όμως καθαρός, και ο οποίος παραδόθηκε σε νέκρωση προκειμένου να αναιρεθεί εκ θεμελίων η αμαρτία που είχε επικρατήσει σε εμάς σε τούτο τον βίο, ώστε εμείς, μέσω μιας άλλης ζωής, αυτής εκ νεκρών, να παρασταθούμε στον Θεό, χωρίς να είμαστε πλέον ένοχοι για τα παραπτώματα της προηγούμενης ζωής, όσοι δηλαδή συμμορφωνόμαστε με τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. «Εάν βέβαια επιμένετε στην πίστη θεμελιωμένοι και εδραίοι, και δεν μετακινείστε από την ελπίδα του Ευαγγελίου που ακούσατε, το οποίο κηρύχθηκε σε όλη την κτίση κάτω από τον ουρανό, και του οποίου έγινα εγώ ο Παύλος διάκονος». Επειδή γνωρίζει τα σχετικά με αυτούς από ακοή, μίλησε με κάποια επιφύλαξη: «Εάν βέβαια επιμένετε». Είναι προφανές ότι η επιμονή στην πίστη βεβαιώνει την οικείωση με τον Θεό. «Τώρα χαίρομαι για τα παθήματά μου υπέρ υμών». Το έργο του Αποστόλου είναι εναγώνιο. Και επειδή είναι πρόθυμος ως προς το έργο, χαίρεται και στους αγώνες που διεξάγει υπέρ της Εκκλησίας. «Και αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στη σάρκα μου υπέρ του σώματός Του, που είναι η Εκκλησία· της οποίας εγώ έγινα διάκονος σύμφωνα με την οικονομία του Θεού που μου δόθηκε για εσάς».

«Για να εκπληρώσω τον λόγο του Θεού, το μυστήριο που ήταν αποκρυμμένο από τους αιώνες και από τις γενεές· τώρα όμως φανερώθηκε στους αγίους του, στους οποίους ο Θεός θέλησε να γνωρίσει ποιος είναι ο πλούτος της δόξας αυτού του μυστηρίου ανάμεσα στα έθνη, ο οποίος είναι ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα της δόξας. Αυτόν εμείς κηρύττουμε, νουθετώντας κάθε άνθρωπο και διδάσκοντας κάθε άνθρωπο με κάθε σοφία, ώστε να παρουσιάσουμε κάθε άνθρωπο τέλειο εν Χριστώ Ιησού, για τον οποίο σκοπό και κοπιάζω, αγωνιζόμενος σύμφωνα με την ενέργειά του, η οποία ενεργεί μέσα μου με δύναμη.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Θέλω δε να γνωρίζετε πόσο μεγάλο αγώνα διεξάγω για εσάς και για εκείνους στη Λαοδίκεια, καθώς και για όσους δεν έχουν δει το πρόσωπό μου σωματικά, ώστε να πληρωθούν οι καρδιές τους, αφού συνδεθούν αρμονικά με αγάπη, και να φτάσουν σε όλο τον πλούτο της πλήρους βεβαιότητας της συνέσεως, σε επίγνωση του μυστηρίου του Θεού και Πατρός, και του Χριστού, στον οποίο είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης.» Η διακονία του Αποστόλου συνίσταται στη διδασκαλία του λόγου.