Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 2:1

Άλλο. «Διότι θέλω να γνωρίζετε πόσον μεγάλο αγώνα έχω για εσάς και για εκείνους στη Λαοδίκεια, και για όλους όσοι δεν έχουν δει το πρόσωπό μου σαρκικά, ώστε να παρηγορηθούν οι καρδιές τους, αφού συνδεθούν μεταξύ τους με αγάπη, για να φθάσουν σε όλο τον πλούτο της απόλυτης βεβαιότητας της σύνεσης, εις επίγνωσιν του μυστηρίου του Θεού και του Χριστού, στον οποίο είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης.» Εάν λοιπόν το μυστήριο του Θεού υπερβαίνει το μέτρο κάθε γνώσης, και το ύψιστο σημείο κάθε σοφίας και σύνεσης διακρίνεται στους λόγους περί Αυτού, και αν στο μυστήριο του Χριστού είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης, πώς δεν θα είναι Θεός Εκείνος που ξεπερνά το μέτρο κάθε γλώσσας και υπερβαίνει κάθε νου και σοφία, για την κατανόηση του Οποίου κανένα από τα δημιουργήματα δεν φαίνεται να επαρκεί; «Διότι τη γενεά Του ποιος θα μπορέσει να την διηγηθεί;» όπως λέει ο προφήτης.

Ως προς αυτό, επειδή τις γράφει ενώ βρίσκεται στα δεσμά· σαν να έστελνε επιστολές ένας ήρωας εν μέσω σφαγών και αναγέρσεως τροπαίων. Έτσι έπραττε και αυτός. Διότι γνωρίζει και ο ίδιος ότι αυτό είναι σπουδαίο· γι' αυτό, γράφοντας στον Φιλήμονα, λέει: «Τον οποίο γέννησα μέσα στα δεσμά μου». Αυτά δε τα είπε, για να μη δυσανασχετούμε απέναντι στα δεινά, αλλά αντίθετα να χαιρόμαστε. Εδώ βρισκόταν ανάμεσά τους ο Φιλήμων· διότι και εκεί, γράφοντας, λέει: «Και προς τον Άρχιππο τον συστρατιώτη μας»· και εδώ: «Πείτε στον Άρχιππο». Μου φαίνεται ότι σε αυτόν είχε ανατεθεί κάποιο λειτούργημα της Εκκλησίας. Δεν είχε δει ούτε αυτούς, ούτε τους Ρωμαίους, ούτε τους Εβραίους, όταν τους έγραφε. Και για εκείνους βέβαια το δηλώνει σε πολλά σημεία, για τούτους όμως άκουσέ τον να λέει: «Και όσοι δεν έχουν δει το πρόσωπό μου εν σαρκί»· και πάλι: «Αν και απουσιάζω κατά τη σάρκα, εντούτοις κατά το πνεύμα είμαι μαζί σας». Τόσο καλά γνώριζε ότι η παρουσία του παντού ήταν κάτι το σπουδαίο, ώστε πάντοτε καθιστά τον εαυτό του παρόντα, ακόμη και όταν απουσιάζει· και όταν τιμωρεί τον πόρνο, δες πώς παριστάνει τον εαυτό του στο δικαστήριο. «Διότι εγώ», λέει, «ως απών κατά το σώμα, παρών όμως κατά το πνεύμα, έχω ήδη κρίνει σαν να ήμουν παρών»· και πάλι: «Θα έλθω προς εσάς, και θα γνωρίσω όχι τα λόγια εκείνων που έχουν επαρθεί, αλλά τη δύναμη»· και πάλι: «Όχι μόνο κατά την παρουσία μου προς εσάς, αλλά πολύ περισσότερο κατά την απουσία μου».

«Εν Χριστώ Ιησού· για το οποίο και κοπιάζω αγωνιζόμενος». Δεν καταβάλλω απλώς προσπάθεια, λέει, ούτε τυχαία, αλλά, «Κοπιάζω αγωνιζόμενος», με πολλή προθυμία, δηλαδή, με πολλή αγρύπνια. Εάν εγώ για τα δικά σας αγαθά αγρυπνώ κατ' αυτόν τον τρόπο, πολύ περισσότερο οφείλετε εσείς. Έπειτα πάλι, δείχνοντας ότι αυτό είναι θείο, λέει, «Σύμφωνα με την ενέργειά Του, η οποία ενεργείται μέσα μου με δύναμη». Δείχνει ότι αυτό είναι έργο του Θεού. Εκείνος, λοιπόν, που με καθιστά ισχυρό για αυτό, είναι φανερό ότι το θέλει· γι' αυτό και αρχίζοντας λέει: «Δια θελήματος Θεού». Ώστε όχι μόνο από μετριοφροσύνη το έθεσε αυτό, αλλά και επαληθεύοντας τον λόγο του, και αγωνιζόμενος. Λέγοντας αυτό, δείχνει ότι πολλοί τον πολεμούν. Έπειτα διαφαίνεται πολλή φιλοστοργία: «Διότι θέλω να γνωρίζετε πόσο μεγάλο αγώνα έχω για εσάς και για εκείνους που βρίσκονται στη Λαοδίκεια». Έπειτα, για να μη φανεί ότι αυτό οφείλεται στη δική τους αδυναμία, συμπεριέλαβε και άλλους, και δεν τους κατέκρινε διόλου. «Και για όσους δεν έχουν δει το πρόσωπό μου εν σαρκί». Θεόπνευστα δείχνει εδώ, ότι τους έβλεπε συνεχώς εν πνεύματι. Τους μαρτυρεί δε πολλή αγάπη· γι' αυτό και πρόσθεσε: «Για να παρηγορηθούν οι καρδιές τους, αφού ενωθούν στενά με αγάπη, και φθάσουν σε όλο τον πλούτο της πλήρους βεβαιότητας της συνέσεως, προς επίγνωση του μυστηρίου του Θεού Πατρός και του Χριστού· στον οποίο είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως».

Στους Φιλιππησίους δε έλεγε: «Ποια είναι για εμένα ελπίδα ή χαρά ή στεφάνι καυχήσεως; Μήπως δεν είστε και εσείς;», και έλεγε ότι τους φέρει μαζί του και στην καρδιά του και στα δεσμά του· στους Κολοσσαείς δε: «Θέλω να γνωρίζετε πόσο μεγάλο αγώνα διεξάγω για εσάς, και για όσους δεν με έχουν δει εν σαρκί, ώστε να παρηγορηθούν οι καρδιές σας»· στους Θεσσαλονικείς δε: «Όπως ακριβώς η τροφός περιθάλπει τα δικά της παιδιά, έτσι και εμείς, τρέφοντας θερμή αγάπη για εσάς, ευαρεστούμαστε να σας μεταδώσουμε όχι μόνο το Ευαγγέλιο, αλλά και τις ίδιες μας τις ψυχές»· στον Τιμόθεο δε: «Ενθυμούμενος τα δάκρυά σου, για να πληρωθώ από χαρά»· στον Τίτο δε: «Στο αγαπητό τέκνο»· και στον Φιλήμονα ομοίως.

«Για να εκπληρώσω τον λόγο του Θεού, το μυστήριο που ήταν αποκρυμμένο από τους αιώνες και από τις γενεές· τώρα όμως φανερώθηκε στους αγίους του, στους οποίους ο Θεός θέλησε να γνωρίσει ποιος είναι ο πλούτος της δόξας αυτού του μυστηρίου ανάμεσα στα έθνη, ο οποίος είναι ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα της δόξας. Αυτόν εμείς κηρύττουμε, νουθετώντας κάθε άνθρωπο και διδάσκοντας κάθε άνθρωπο με κάθε σοφία, ώστε να παρουσιάσουμε κάθε άνθρωπο τέλειο εν Χριστώ Ιησού, για τον οποίο σκοπό και κοπιάζω, αγωνιζόμενος σύμφωνα με την ενέργειά του, η οποία ενεργεί μέσα μου με δύναμη.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Θέλω δε να γνωρίζετε πόσο μεγάλο αγώνα διεξάγω για εσάς και για εκείνους στη Λαοδίκεια, καθώς και για όσους δεν έχουν δει το πρόσωπό μου σωματικά, ώστε να πληρωθούν οι καρδιές τους, αφού συνδεθούν αρμονικά με αγάπη, και να φτάσουν σε όλο τον πλούτο της πλήρους βεβαιότητας της συνέσεως, σε επίγνωση του μυστηρίου του Θεού και Πατρός, και του Χριστού, στον οποίο είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης.» Η διακονία του Αποστόλου συνίσταται στη διδασκαλία του λόγου.