Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 2:13

Ο Παύλος λοιπόν, γράφοντας στους Κολοσσαείς, λέει: «Και εσάς, που ήσασταν νεκροί εξαιτίας των παραπτωμάτων και της ακροβυστίας σας, σας συνεζωοποίησε με τον Χριστό». Άραγε λοιπόν, σε ολόκληρο λαό και Εκκλησία χάρισε ο Θεός τη ζωή μαζί με τον Χριστό, ενώ στο Άγιο Πνεύμα δεν ανήκει η ζωή μαζί με τον Χριστό; Αν όμως είναι ασεβές έστω και το να το σκεφτεί κανείς αυτό, πώς δεν είναι όσιο, όπως ακριβώς έχουν εκ φύσεως, έτσι και την ομολογία να την αποδίδουμε αδιαίρετα; Έπειτα, πώς δεν αποτελεί την έσχατη αναλγησία, το να ομολογούν αφενός ότι οι άγιοι είναι μαζί με τον Χριστό —εφόσον βέβαια ο Παύλος, έχοντας εκδημήσει από το σώμα, βρίσκεται κοντά στον Κύριο, και έχοντας αναχωρήσει, είναι ήδη μαζί με τον Χριστό—, στο δε Πνεύμα, αυτοί, στο μέτρο που εξαρτάται από τους ίδιους, να μην του αναγνωρίζουν ότι είναι μαζί με τον Χριστό, ούτε καν εξίσου με τους ανθρώπους; Και ο Παύλος αποκαλεί τον εαυτό του συνεργό του Θεού στην οικονομία του Ευαγγελίου· εάν όμως ονομάσουμε συνεργό το Άγιο Πνεύμα, διά του οποίου σε όλη την κτίση κάτω από τον ουρανό καρποφορεί το Ευαγγέλιο, θα διατυπώσουν άραγε εναντίον μας κατηγορία για ασέβεια; Και όπως φαίνεται, η ζωή εκείνων που έχουν στηρίξει την ελπίδα τους στον Κύριο «είναι κρυμμένη μαζί με τον Χριστό στον Θεό», και «όταν φανερωθεί ο Χριστός, η ζωή μας, τότε και αυτοί θα φανερωθούν μαζί του εν δόξη»· αυτό όμως το Πνεύμα της ζωής, το οποίο μας ελευθέρωσε από τον νόμο της αμαρτίας, δεν είναι με κανέναν τρόπο μαζί με τον Χριστό, ούτε στη λανθάνουσα και κρυμμένη ζωή μαζί του, ούτε στη φανέρωση της δόξας, την οποία εμείς προσδοκούμε ότι θα αποκαλυφθεί στους αγίους; «

Ας ακούσουν τον απόστολο, που γράφει αφενός στους Εφεσίους: «Ο Χριστός είναι η ειρήνη σας, αυτός που γκρέμισε το μεσότοιχο του φραγμού, για να δημιουργήσει τους δύο στον εαυτό του σε έναν νέο άνθρωπο, φέρνοντας ειρήνη, και να συμφιλιώσει και τους δύο σε ένα σώμα με τον Θεό διά του Σταυρού, θανατώνοντας την έχθρα πάνω σε αυτόν»· και αφετέρου στους Κολοσσαείς: «Και ενώ ήσασταν νεκροί εξαιτίας των παραπτωμάτων και της ακροβυστίας της σάρκας σας, σας έδωσε ζωή μαζί με αυτόν, συγχωρώντας μας όλα τα παραπτώματα, σβήνοντας το χειρόγραφο με τις διατάξεις που ήταν εναντίον μας, το οποίο μας ήταν αντίθετο, και το αφαίρεσε από τη μέση καρφώνοντάς το στον Σταυρό, και αφού απεκδύθηκε τις αρχές και τις εξουσίες, τις διαπόμπευσε δημόσια, θριαμβεύοντας εναντίον τους μέσω αυτού».

Έπειτα παραθέτει και το αξιόπιστο: «Εκείνου», λέει, «που τον ανέστησε από τους νεκρούς». Ήδη φανερώνει την ανάσταση: «Και εσάς που ήσασταν κάποτε νεκροί εξαιτίας των παραπτωμάτων και της ακροβυστίας της σάρκας σας, σας συνεζωοποίησε μαζί του». Διότι ήσασταν καταδικασμένοι να πεθάνετε. Και αν πεθάνατε, αυτό δεν έγινε απλώς, αλλά ήταν ένας θάνατος ωφέλιμος. Δες πώς πάλι φανερώνει τι ακριβώς άξιζαν, μέσα από αυτά που πρόσθεσε: «Αφού μας συγχώρησε όλα τα παραπτώματα. Αφού εξάλειψε το καθ' ημών χειρόγραφο με τα δόγματα, το οποίο ήταν εναντίον μας, και το αφαίρεσε από τη μέση, καρφώνοντάς το στον σταυρό· αφού απεκδύθηκε τις αρχές και τις εξουσίες, τις διαπόμπευσε δημόσια, θριαμβεύοντας εναντίον τους μέσω αυτού». Αφού μας συγχώρησε, λέει, όλα τα παραπτώματα. Ποια; Αυτά που προκαλούσαν τη νέκρωση. Και τι έκανε; Άραγε τα άφησε να παραμείνουν; Όχι, αλλά τα εξάλειψε· δεν τα διέγραψε απλώς, αλλά τα εξάλειψε, ώστε ούτε καν να φαίνονται. «Με τα δόγματα», λέει. Με ποια δόγματα;

Διότι δεν είναι επαρκή για τον Θεό τα ανθρώπινα νοήματα, επειδή όλες οι ανθρώπινες αντιλήψεις, προερχόμενες από τα ορατά και από τα στοιχεία του κόσμου, δεν είναι ασφαλείς για την κατανόηση των ζητουμένων, εφόσον τα ζητούμενα είναι αόρατα. «Επειδή σε αυτόν κατοικεί όλο το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς.» Στον Χριστό, λέγει, είναι και ο Πατήρ και το Άγιο Πνεύμα. Και για να μη νομίσει κανείς ότι η κατοίκηση είναι σχετική, ή απλώς συναπτική, για τον λόγο αυτό είπε «σωματικώς», αντί του «ουσιωδώς». Λέγει, λοιπόν, ότι αυτός που έγινε άνθρωπος είναι ο Υιός του Θεού, ο ομοούσιος και με Αυτόν (τον Πατέρα) και με το Άγιο Πνεύμα. «Και είστε σε αυτόν πεπληρωμένοι.» Επειδή γίνατε σάρκα του και μέλη του, και έχετε αυτόν ως κεφαλή, για τον λόγο αυτό είστε γεμάτοι από το Άγιο Πνεύμα. «Ο οποίος είναι η κεφαλή κάθε αρχής και εξουσίας.» Αν και έγινε, λέγει, ομοούσιος με εμάς κατά τη σάρκα, δηλαδή κατά την ανθρωπότητα, εντούτοις αυτός είναι και εκείνος που εξουσιάζει τους ανθρώπους. «Στον οποίο και περιτμηθήκατε με περιτομή αχειροποίητη, με την απεκδυσή του σώματος των αμαρτιών της σάρκας, με την περιτομή του Χριστού, αφού συνταφήκατε μαζί του στο βάπτισμα, στο οποίο και συναναστηθήκατε μέσω της πίστεως στην ενέργεια του Θεού, ο οποίος τον ανέστησε από τους νεκρούς. Και εσάς, που ήσασταν νεκροί εξαιτίας των παραπτωμάτων σας και της ακροβυστίας της σάρκας σας, σας συνεζωοποίησε μαζί του, συγχωρώντας σας όλα τα παραπτώματα.»

Διότι ο Θεός μάς καλλώπισε, στην αρχή βέβαια, στον παράδεισο μέσω του αξιώματος του κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν. Και αν και σε μεγάλο βαθμό, εξαιτίας της παρακοής, σκοτεινιάσαμε τους εαυτούς μας και τους ταράξαμε, πάλι μας καλλώπισε με τη χάρη μέσω του λουτρού της παλιγγενεσίας και της ανακαίνισης του Αγίου Πνεύματος, το οποίο εξέχεε πάνω μας πλουσιοπάροχα μέσω του Ιησού Χριστού του Σωτήρα μας. Αλλά όμως, επειδή και εκεί αχρειωθήκαμε, για τρίτη φορά μάς καλλώπισε με την υπόσχεση της παρθενίας, χαρίζοντάς μας άφεση για όλα τα παραπτώματα και εξαλείφοντας το εναντίον μας χειρόγραφο με τον σταυροφόρο βίο, εξίσου με το βάπτισμα. Επομένως, ας παραμείνει η ψυχή μας στο δικό της κάλλος, ώστε να αξιωθεί να ακούσει: «Είσαι όλη ωραία, αγαπημένη μου, και δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι σε σένα». Εάν όμως συμβεί να αποκτήσει ψεγάδι, επειδή είμαστε υποκείμενοι στην τροπή και κανείς δεν είναι καθαρός από ρύπο, ούτε μπορεί κανείς να καυχηθεί ότι έχει αγνή την καρδιά, ας καθαριζόμαστε με τα δάκρυα. Διότι λέει: «Θα με πλύνεις, και θα γίνω λευκότερος από το χιόνι». Και πάλι: