Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 3:7

Ομιλία Η΄. Νεκρώστε τα επίγεια μέλη σας, την πορνεία, την ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία, και την πλεονεξία, η οποία είναι ειδωλολατρία, εξαιτίας των οποίων έρχεται η οργή του Θεού πάνω στους υιούς της απείθειας, στα οποία και εσείς αναστραφήκατε κάποτε, όταν ζούσατε μέσα σε αυτά.

Δεν είπε: «Σε εσάς», αλλά, «Στους υιούς της απείθειας. Ανάμεσα στους οποίους και εσείς συναναστραφήκατε κάποτε, όταν ζούσατε μέσα σε αυτά». Λέει το «όταν ζούσατε μέσα σε αυτά» για να τους προκαλέσει συστολή, αλλά και με έπαινο, επειδή τώρα πια δεν ζουν έτσι· τότε αυτό επιτρεπόταν. Τώρα όμως αποβάλετε και εσείς τα πάντα. Και μιλάει πάντοτε γενικά, αλλά και ειδικά· και αυτό οφείλεται στη διάθεσή του. «Την οργή, τον θυμό, την κακία, τη βλασφημία, την αισχρολογία από το στόμα σας. Μη λέτε ψέματα ο ένας στον άλλον». Λέει, «αισχρολογία από το στόμα σας», με έμφαση, διότι αυτή το μολύνει. «Αφού απεκδυθείτε τον παλαιό άνθρωπο μαζί με τις πράξεις του, και ενδυθείτε τον νέο, που ανακαινίζεται με σκοπό την επίγνωση, σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον έκτισε». Αξίζει στο σημείο αυτό να διερευνήσουμε γιατί άραγε ονομάζει μέλη και άνθρωπο και σώμα τον διεφθαρμένο βίο, και κάνει πάλι το ίδιο για τον ενάρετο βίο. Και αν ο άνθρωπος είναι οι αμαρτίες του, πώς λέει: «Μαζί με τις πράξεις του»; Διότι μια φορά τον ονόμασε παλαιό άνθρωπο, για να δείξει ότι ο άνθρωπος δεν είναι αυτό, αλλά εκείνο. Επειδή η προαίρεση είναι κυριότερη από την ουσία, και μάλλον αυτή είναι ο άνθρωπος, παρά εκείνη. Διότι δεν ρίχνει στη γέεννα η ουσία, ούτε εισάγει στη βασιλεία των ουρανών, αλλά η ίδια η προαίρεση· και κανέναν δεν αγαπάμε ούτε τον μισούμε απλώς επειδή είναι άνθρωπος, αλλά επειδή είναι τέτοιου είδους άνθρωπος. Εάν λοιπόν η ουσία είναι το σώμα, και αυτή δεν φέρει καμία ευθύνη για κανένα από τα δύο, πώς λέει ότι αυτό είναι κακό;

Τους αποκαλεί υιούς απειθείας, στερώντας τους από κάθε συγγνώμη και αποδεικνύοντας ότι επειδή δεν υπάκουσαν βρίσκονται μέσα σε αυτά. «Στα οποία», λέει, «κι εσείς περιπατήσατε κάποτε και υπακούσατε». Δείχνει ότι ήταν ακόμη μέσα σε αυτά, και τους εγκωμιάζει λέγοντας τα εξής: «Τώρα όμως αποβάλετε κι εσείς τα πάντα, την οργή, τον θυμό, την κακία, τη βλασφημία, την αισχρολογία». Δεν στρέφει τον λόγο εναντίον τους, αλλά προς άλλους, ώστε να μην τους πληγώσει. Και ως βλασφημία εννοεί τις λοιδορίες, όπως ακριβώς ονομάζει θυμό την πονηρία. Σε άλλο σημείο δε, για να τους φέρει σε συναίσθηση, λέει ότι «είμαστε μέλη ο ένας του άλλου». Τους παρουσιάζει σχεδόν ως δημιουργούς των ανθρώπων, εφόσον τον μεν παλαιό άνθρωπο τον αποβάλλουν, τον δε νέο τον αποδέχονται. Εκεί έκανε λόγο για «μέλη», ενώ εδώ λέει για «τα πάντα», εννοώντας την καρδιά, τον θυμό, το στόμα, τη βλασφημία, τα μάτια, την πορνεία, την πλεονεξία, τα χέρια και τα πόδια, το ψεύδος, την ίδια τη διάνοια και τον παλαιό νου. Μία βασιλική μορφή υπάρχει, αυτή του Χριστού. Μου φαίνεται πως αυτοί, προς τους οποίους απευθύνεται, προέρχονται μάλλον από τους εθνικούς, και δείχνει ότι τα μέλη έχουν μία βασιλική μορφή, έστω και αν το ένα είναι μεγαλύτερο και το άλλο μικρότερο. Διότι, όπως ακριβώς το χώμα, που είναι άμμος, αφού χάσει πρώτα τη δική του μορφή, ύστερα γίνεται χρυσός· και όπως το μαλλί των προβάτων, όποιο κι αν είναι, παίρνει διαφορετική όψη και αποκρύπτει την προηγούμενη· έτσι ακριβώς γίνεται και με τον πιστό. «Να ανέχεστε», λέει, «ο ένας τον άλλον».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γʹ. «Αν λοιπόν συναναστηθήκατε με τον Χριστό, να αναζητάτε τα άνω, εκεί όπου βρίσκεται ο Χριστός καθήμενος στα δεξιά του Θεού· να φρονείτε τα άνω, όχι τα επίγεια. Διότι πεθάνατε, και η ζωή σας έχει κρυφτεί μαζί με τον Χριστό στον Θεό. Όταν ο Χριστός, η ζωή σας, φανερωθεί, τότε και εσείς θα φανερωθείτε μαζί του εν δόξη.» Επειδή λοιπόν, λέγει, αναστηθήκατε σε μία άλλη ζωή, την επουράνια, να σταθείτε ανώτεροι από όλες τις επίγειες διατάξεις. Διότι δεν είναι δυνατόν αλλού μεν να έχετε τη ζωή σας, και να κατέχετε τα νομοθετήματα εκείνης που βρίσκεται αλλού· αλλά ας μένουν ανενεργά τα του σώματος, εφόσον έχουμε πεθάνει, και ας ενεργούν τα του πνεύματος σύμφωνα με τα οποία ζείτε, και ας αναμένει το σώμα τη ζωή που πρόκειται να δοθεί και σε αυτό, όταν ο Χριστός, ο χορηγός της ζωής μας, φανερωθεί, ο οποίος την έχει στο δικό του σώμα και θα τη μεταδώσει και στα δικά μας· όταν δηλαδή θα πρέπει και αυτά να προαχθούν στη ζωή, ζωή ένδοξη, ζωή μακάρια, προς την οποία, αφού ανήκει στον Χριστό, συμμορφωνόμαστε και εμείς. «Νεκρώστε λοιπόν τα μέλη σας τα επίγεια: την πορνεία, την ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία και την πλεονεξία, η οποία είναι ειδωλολατρία, εξαιτίας των οποίων έρχεται η οργή του Θεού στους υιούς της απείθειας· στα οποία και εσείς περιπατήσατε κάποτε, όταν ζούσατε μέσα σε αυτά. Τώρα όμως αποβάλετε και εσείς τα πάντα: την οργή, τον θυμό, την κακία, τη βλασφημία, την αισχρολογία από το στόμα σας. Μην ψεύδεστε ο ένας στον άλλον.»