Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 4:3

α. Όλες μεν οι επιστολές του Παύλου είναι άγιες, έχουν όμως κάτι περισσότερο εκείνες που στέλνονταν ενώ αυτός ήταν δέσμιος, όπως είναι η προς Εφεσίους, η προς Φιλήμονα, η προς Τιμόθεον, η προς Φιλιππησίους, όπως είναι και η παρούσα. Διότι και αυτή στελνόταν ενώ ήταν δέσμιος, καθώς γράφοντας έλεγε: «Γι' αυτό και είμαι δεμένος, για να το φανερώσω, όπως ακριβώς πρέπει να μιλήσω». Αλλά αυτή φαίνεται να είναι μεταγενέστερη από την προς Ρωμαίους. Διότι εκείνη την έγραφε χωρίς να έχει δει ακόμη τους Ρωμαίους, ενώ τούτη την έγραψε έχοντάς τους ήδη δει, και βρισκόμενος προς το τέλος του κηρύγματος. Και είναι φανερό από το εξής· διότι στην επιστολή προς τον Φιλήμονα λέει: «Τέτοιος που είμαι, δηλαδή ο Παύλος ο πρεσβύτης, και σε παρακαλώ υπέρ του Ονήσιμου»· σε τούτη δε στέλνει τον ίδιο τον Ονήσιμο, όπως λέει: «Μαζί με τον Ονήσιμο τον πιστό και αγαπητό αδελφό», αποκαλώντας τον πιστό, αγαπητό και αδελφό. Γι' αυτό και με θάρρος λέει σε τούτη την επιστολή: «Από την ελπίδα του Ευαγγελίου το οποίο ακούσατε, και το οποίο κηρύχθηκε σε όλη την κτίση κάτω από τον ουρανό»· διότι το κήρυγμα είχε ήδη διαρκέσει πολύ χρόνο. Θεωρώ, λοιπόν, ότι η προς Τιμόθεον είναι μεταγενέστερη από αυτήν, και συντάχθηκε πλέον στο ίδιο το τέλος του βίου του· διότι εκεί λέει: «Διότι εγώ ήδη προσφέρομαι ως σπονδή». Από την προς Φιλιππησίους, ωστόσο, τούτη είναι προγενέστερη· διότι σε εκείνη φαίνεται να βρίσκεται στην αρχή της φυλάκισής του στη Ρώμη. Για ποιον λόγο, όμως, λέω ότι αυτές οι επιστολές έχουν κάτι το περισσότερο;

Διότι, όταν εμείς προσευχόμαστε για τα αντίθετα, και Εκείνος πράττει τα αντίθετα, είναι φανερό ότι μας ευεργετεί ενώ βρισκόμαστε σε άγνοια. Προσευχόμενοι συγχρόνως και για εμάς. Πρόσεξε την ταπεινοφροσύνη, τοποθετεί τον εαυτό του μετά από εκείνους. Για να μας ανοίξει ο Θεός θύρα του λόγου, ώστε να λαλήσουμε το μυστήριο του Χριστού. Εννοεί, δηλαδή, την είσοδο και την παρρησία.

Γι' αυτό και βρίσκομαι στα δεσμά, για να το φανερώσω, όπως οφείλω να μιλήσω. Με πολλή, λέει, παρρησία, και χωρίς να αποκρύψω τίποτα. Βλέπεις; Τα δεσμά τον φανερώνουν, δεν τον επισκιάζουν. Με πολλή, λέει, παρρησία. Πες μου, εσύ είσαι δεμένος, και προτρέπεις άλλους;

Ναι, λέει· τα δεσμά μού δίνουν μεγαλύτερη παρρησία· αλλά δέομαι για τη συνδρομή του Θεού, διότι άκουσα τον Χριστό να λέει: «Όταν σας παραδώσουν, να μη μεριμνήσετε πώς ή τι θα μιλήσετε». Και πρόσεξε πώς μίλησε μεταφορικά: «Για να μας ανοίξει ο Θεός θύρα του λόγου». Πρόσεξε πόσο απαλλαγμένος από έπαρση είναι, και πώς, ενώ βρίσκεται στα δεσμά, ομιλεί ταπεινά, εννοώντας δηλαδή: «Για να μαλακώσει τις καρδιές τους». Δεν εκφράστηκε βέβαια έτσι, αλλά, από ταπεινοφροσύνη, είπε: «Για να μας δώσει παρρησία», και αυτό που ήδη κατείχε, παρακαλεί να το λάβει. Αποδεικνύει σε τούτη την Επιστολή για ποιον λόγο δεν ήλθε τότε ο Χριστός, με το να αποκαλέσει εκείνα τα πράγματα σκιά· «Το δε σώμα», λέει, «είναι του Χριστού». Επομένως, έπρεπε πρώτα να εξοικειωθούν με τη σκιά. Συγχρόνως, φανερώνει και το μέγιστο τεκμήριο της αγάπης του προς αυτούς: «Για να ακούσετε εσείς», λέει, «εγώ βρίσκομαι σε δεσμά».

Διότι η προσευχή είναι χορηγός και της αναστάσεως των νεκρών και όλων ανεξαιρέτως των αγαθών· και δικαιολογημένα· διότι τη δύναμη που έχουν τα ύδατα στα δέντρα, αυτήν ακριβώς έχουν και οι προσευχές στον βίο των αγίων. Αρδεύοντας την ψυχή του ο Παύλος μέσα σε τούτη τη νύχτα, υπέμενε με ευχέρεια όλα τα δεινά, προσφέροντας τα νώτα του στα πλήγματα σαν ανδριάντας. Έτσι συντάραξε το δεσμωτήριο στη Μακεδονία· έτσι διέρρηξε τα δεσμά σαν λέοντας, μέσω των προσευχών· έτσι άρπαξε τον φύλακα του δεσμωτηρίου από την πλάνη· έτσι κατέλυσε την τυραννία των δαιμόνων. Και βεβαίως γνωρίζουμε και εκείνα τα οποία γράφει προς όλους τους ανθρώπους: «Να προσκαρτερείτε στην προσευχή, αγρυπνώντας σε αυτήν με ευχαριστία, προσευχόμενοι συγχρόνως και για εμένα, ώστε να μου δοθεί λόγος κατά το άνοιγμα του στόματός μου με παρρησία, για να λαλήσω το μυστήριο του Ευαγγελίου».

Εκείνος δε που αδικεί, θα λάβει την ανταπόδοση για την αδικία που έπραξε, και δεν υπάρχει προσωποληψία.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄. Οι κύριοι, να παρέχετε το δίκαιο και την ισότητα στους δούλους, γνωρίζοντας ότι και εσείς έχετε Κύριο στους ουρανούς. Να επιμένετε στην προσευχή, αγρυπνώντας σε αυτήν με ευχαριστία, προσευχόμενοι συγχρόνως και για εμάς, ώστε ο Θεός να μας ανοίξει θύρα του λόγου, για να κηρύξουμε το μυστήριο του Χριστού, για το οποίο και βρίσκομαι στα δεσμά, ώστε να το φανερώσω όπως ακριβώς πρέπει να το κηρύξω.» Και η ειρηνική διάθεση, λέει, ας προέρχεται από την καρδιά, και από την καρδιά ας κυριαρχεί, χωρίς να νομίζεται ότι κατορθώνεται με απατηλούς λόγους. Διότι η ενότητα του ενός σώματος απαιτεί την ένωση διά της ειρήνης, στο οποίο όλοι έχουμε ενταχθεί εν δυνάμει, και το οποίο είναι το σώμα του Χριστού.