Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 1:5

Ας αγαπήσουμε θερμά τη νηστεία· διότι μεγάλο φυλακτήριο είναι η νηστεία, η προσευχή και η ελεημοσύνη· επειδή λυτρώνουν τον άνθρωπο από τον θάνατο. Διότι, όπως ακριβώς ο Αδάμ εκδιώχθηκε από τον παράδεισο εξαιτίας της τροφής και της παρακοής, έτσι πάλι μέσω της νηστείας και της υπακοής εισέρχεται στον παράδεισο όποιος το επιθυμεί. Με αυτή την αρετή στόλισε το σώμα σου, ω παρθένε, και θα αρέσεις στον επουράνιο Νυμφίο· διότι όσες είναι προσκολλημένες στον κόσμο και καλλωπίζουν τα σώματά τους με μύρα και θυμιάματα και ευωδίες, και με πολυτελή ενδύματα και χρυσό, προκειμένου να αρέσουν στους ανθρώπους, δεν μπορούν να αρέσουν στον Θεό. Ο Χριστός όμως δεν χρειάζεται τίποτε από αυτά από εσένα, παρά μόνο καθαρή καρδιά και αμόλυντο σώμα που καταπονείται από τη νηστεία. Εάν δε έρχονται κάποιοι και σου λένε: «μη νηστεύεις συχνά, διαφορετικά θα γίνεις πιο αδύναμη», να μην τους πιστέψεις ούτε και να τους υπακούσεις· διότι ο εχθρός τούς υποκινεί. Να θυμάσαι αυτό που έχει γραφτεί, τότε που οι τρεις παίδες και ο Δανιήλ αιχμαλωτίστηκαν από τον Ναβουχοδονόσορα, τον βασιλιά της Βαβυλώνας, μαζί με άλλα παιδιά, και ο βασιλιάς τούς όρισε να τρώνε από το τραπέζι του και να πίνουν από το κρασί του. Ο Δανιήλ όμως και οι τρεις παίδες δεν ήθελαν να μιανθούν από το τραπέζι του βασιλιά, αλλά λένε στον ευνούχο που τους είχε αναλάβει: «Δώσε μας από τους σπόρους της γης, και θα φάμε».

Γίνεται επιλογή των νεανίσκων, σύμφωνα με τη Γραφή, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ.

Ο μισόκαλος, λοιπόν, βλέποντας ότι ούτε κατά την πολιορκία της αγίας πόλεως μπόρεσε να τους απομακρύνει από τον Κύριο, ούτε στον δρόμο τους έπεισε να φάνε ακάθαρτα φαγητά, εισέρχεται στην καρδιά του άνομου βασιλιά και τον πείθει να ορίσει γι' αυτούς την καθημερινή τους μερίδα από το τραπέζι του και από το κρασί που έπινε ο ίδιος, και να τους αναθρέψει για τρία χρόνια, ώστε έστω και μέσω της τυραννίας να τους πείσει να γευθούν τα απαγορευμένα. Και δες την πανουργία του Δράκοντα, ότι ούτε για μία ημέρα ούτε για διάστημα ενός μηνός έθεσε την προθεσμία, αλλά παρέτεινε τον αγώνα για τρία ολόκληρα χρόνια, ώστε με τον φόβο και με τον χρόνο να καταβάλει τους εραστές της ευσέβειας. Αυτοί, όμως, χωρίς να δειλιάσουν ούτε σε αυτό το γεγονός και χωρίς να ντραπούν για τον πατροπαράδοτο νόμο, παρακαλούσαν κρυφά τον αρχιευνούχο να τους δοθούν όσπρια, για να μη μιανθούν από το τραπέζι του βασιλιά, χωρίς να φοβηθούν τον κίνδυνο της ανυπακοής και της αντίστασης. Έπειτα, παρόλο που ο ευνούχος αρνήθηκε να τους χορηγήσει τα όσπρια, δεν απομακρύνθηκαν από τον σκοπό της φιλοθεΐας τους. Ο δε Κύριος, ο οποίος δοξάζει και μεγαλύνει όσους Τον δοξάζουν, θέλοντας να τους διαφυλάξει για λαμπρότερους αγώνες, παρακινεί τον Αμελσάδ, τον οποίο είχε ορίσει υπεύθυνο γι' αυτούς ο αρχιευνούχος, να ικανοποιήσει το αίτημά τους.

Και ο Εζεκίας είπε: «Τα πάντα μέσα στον οίκο μου είδαν και δεν υπάρχει τίποτε που δεν τους έδειξα, αλλά και όσα βρίσκονται στους θησαυρούς μου». Και είπε ο Ησαΐας προς τον Εζεκία: «Άκουσε τον λόγο του Κυρίου παντοκράτορος Σαβαώθ. Ιδού, έρχονται ημέρες, λέγει ο Κύριος, που θα αφαιρεθούν όλα τα πράγματα στον οίκο σου και όσα θησαύρισαν οι πατέρες σου έως την ημέρα αυτή, και θα μεταφερθούν στη Βαβυλώνα και δεν θα αφήσουν τίποτε, λέγει ο Κύριος. Και από τα τέκνα σου, που θα προέλθουν από εσένα, τα οποία εσύ γέννησας, θα πάρουν, και θα γίνουν ευνούχοι στον οίκο του βασιλιά». Για να εκπληρωθεί, λοιπόν, αυτό που ελέχθη από τον Κύριο και να αποδειχθεί αληθινός ο προφήτης, «ήλθε ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας» και πήρε όλους τους θησαυρούς που βρέθηκαν στον οίκο του Κυρίου και αιχμαλώτισε τον λαό, ενώ πήρε για τον εαυτό του ως υπηρέτες τους γιους του βασιλιά και τους πιο ευγενείς από τους Φορθομμίν, μεταξύ των οποίων επιλέχθηκε και ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας. Η Γραφή αποσιώπησε μεν την καταγωγή τους, αλλά διηγήθηκε την ευσέβεια και την πίστη τους, καθώς και τα όσα έπραξαν εκεί. Διότι αυτοί, έχοντας τον φόβο του Θεού από την παιδική τους ηλικία, δεν θέλησαν να γευθούν από την τράπεζα του βασιλιά ούτε να πιουν από το κρασί του ποτού του, για να μη μιάνουν το καθαρό τους στόμα.