Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 1:7

Γι' αυτόν τον λόγο του μετέβαλε το όνομα, ώστε να μάθει και από αυτό εκείνος τη δεσποτεία. Διότι το γεγονός ότι η απόδοση ονομάτων αποτελεί σύμβολο δεσποτείας, είναι βεβαίως φανερό και από όσα πράττουμε εμείς οι ίδιοι· θα γίνει όμως πιο κατανοητό από όσα έπραξε ο Θεός στην περίπτωση του Αδάμ. Θέλοντας δηλαδή να τον διδάξει ότι είναι άρχοντας και δεσπότης των πάντων, έφερε ενώπιόν του όλα τα θηρία, για να δει πώς θα τα ονομάσει, αποδεικνύοντας ότι η απόδοση των ονομάτων επικυρώνει τη δεσποτεία. Εάν πάλι επιθυμείτε να δείτε να συμβαίνει αυτό και στους ανθρώπους, και να μάθετε ότι αποτελεί συχνά συνήθεια για εκείνους που λαμβάνουν δούλους από την αιχμαλωσία να μεταβάλλουν τα ονόματά τους, ακούστε τι έπραξε ο βασιλιάς των Βαβυλωνίων. Διότι αυτός, αφού έλαβε από την αιχμαλωσία τον Ανανία, τον Αζαρία και τον Μισαήλ, δεν τους άφησε με τα προηγούμενα ονόματά τους, αλλά τους ονόμασε Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ.

Και ανάμεσά τους, από τους υιούς του Ιούδα, ήταν ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ. Και ο αρχιευνούχος τούς έδωσε ονόματα: στον Δανιήλ το όνομα Βαλτάσαρ, στον Ανανία το Σεδράχ, στον Αζαρία το Αβδεναγώ και στον Μισαήλ το Μισάχ. Στον Δανιήλ, λέει, έδωσε το όνομα Βαλτάσαρ. Και ο θεός τους έτσι ονομαζόταν, ή μάλλον ο υιός του βασιλιά ονομαζόταν έτσι. Τόλμησε, λοιπόν, να ονομάσει έτσι τον αιχμάλωτο; Μάλιστα, θα το τολμούσε· όμως δεν πρόκειται για το ίδιο ακριβώς όνομα, αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά, όπως συνέβη και στην περίπτωση του Ιωσήφ, τον οποίο προσκύνησε ο πατέρας του. Και τι το σπουδαίο υπάρχει στο να κληθεί με αυτό το όνομα; Δεν βλέπουμε και σήμερα πολλούς απλούς πολίτες να φέρουν ονόματα βασιλέων; Αλλά όχι μέσα στα ανάκτορα, θα πει κάποιος. Και για ποιον λόγο γίνεται η αλλαγή των ονομάτων; Δες πώς τα πράγματα κατευθύνονται με θεία οικονομία από κάθε πλευρά. Δεν βλέπει πρώτα το ενύπνιο, παρά μόνο αφού συμπληρωθούν τα τρία έτη.