Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 10:5

Αφού ειπώθηκαν αυτά κατ' αυτόν τον τρόπο, ο προφήτης μάς διηγείται πάλι μια άλλη οπτασία· διότι για τίποτα άλλο δεν μερίμνησε ο μακάριος Δανιήλ, παρά μόνο, αφού διδαχθεί με ακρίβεια τα πάντα σχετικά με τα μέλλοντα, να φανεί ότι τα διδάσκει πάλι και σε εμάς. Λέει λοιπόν: «Κατά το τρίτο έτος του Κύρου, βασιλιά των Περσών, αποκαλύφθηκε ένας λόγος στον Δανιήλ, του οποίου το όνομα κλήθηκε Βαλτάσαρ· και ο λόγος ήταν αληθινός, και του δόθηκε μεγάλη δύναμη και σύνεση μέσω της οπτασίας. Εκείνες τις ημέρες, εγώ ο Δανιήλ πενθούσα επί τρεις εβδομάδες ημερών· εκλεκτό άρτο δεν έφαγα, και κρέας και κρασί δεν εισήλθαν στο στόμα μου, και με μύρο δεν αλείφτηκα, μέχρι που συμπληρώθηκαν τρεις εβδομάδες ημερών. Κατά την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μήνα». Ταπεινοφρόνησα, λέει, επί είκοσι μία ημέρες, προσευχόμενος στον ζώντα Θεό, ζητώντας από Αυτόν την αποκάλυψη μυστηρίων. Και πράγματι, ο Πατέρας τον εισάκουσε και απέστειλε τον δικό Του Λόγο, υποδεικνύοντας μέσω Αυτού όσα πρόκειται να συμβούν, και μάλιστα αυτό συνέβη δίπλα στον μεγάλο ποταμό· διότι έπρεπε εκεί να φανερωθεί ο Παῖς, όπου και επρόκειτο να συγχωρεί αμαρτίες. «Και σήκωσα», λέει, «τα μάτια μου και είδα, και ιδού, ένας άνδρας ενδεδυμένος βαδδίν (με λινά)».

Στην πρώτη οπτασία, λοιπόν, λέει: «ιδού, ο άγγελος Γαβριήλ» «πετώντας», ενώ εδώ δεν συμβαίνει έτσι, αλλά βλέπει τον ίδιο τον Κύριο, όχι ακόμη τέλεια άνθρωπο, αλλά φαινόμενο σε σχήμα ανθρώπου, καθώς λέει: «και ιδού ένας άνδρας ενδεδυμένος βύσσινα (βαδδίν)». Διότι, έχοντας ενδυθεί την ποικιλία της κλήσεως των χαρισμάτων, ο Χριστός επεδείκνυε έναν ποικιλόχρωμο χιτώνα μυστηρίων· επειδή από διάφορα χρώματα ήταν κατασκευασμένος ο ιερατικός χιτώνας, ως ένδειξη των ποικίλων εθνών που περίμεναν την παρουσία του Χριστού, προκειμένου να μπορέσουμε να καταρτιστούμε με ποικίλα χαρίσματα. «Και η οσφύς του ήταν περιεζωσμένη με χρυσίο Ωφάζ». Το Ωφάζ σημαίνει καθαρό χρυσάφι, μεταφραζόμενο από την εβραϊκή στην ελληνική γλώσσα. Ήταν, λοιπόν, περιεζωσμένος με μια καθαρή ζώνη γύρω από την οσφύ του· διότι ο Λόγος επρόκειτο να βαστάσει όλους εμάς γύρω από το δικό του σώμα με τη δική του αγάπη, σφίγγοντάς μας σαν ζώνη· διότι το τέλειο σώμα ήταν ο ίδιος, ενώ εμείς ήμασταν «μέλη» του, ενωμένοι ως σε ένα τέλειο σώμα και βασταζόμενοι από τον ίδιο τον Λόγο. «Και το σώμα του σαν Θαρσείς». Το Θαρσείς ερμηνεύεται Αιθίοπες· διότι ο προφήτης προανήγγειλε ήδη το δυσκολονόητο της φύσης του, ότι ο ένσαρκος Λόγος, όταν θα εμφανιζόταν στον κόσμο, θα ήταν δυσκολογνώριστος σε πολλούς. «Και το πρόσωπό του ήταν σαν την αστραπή και οι οφθαλμοί του σαν λαμπάδες πυρός».

Διότι, εάν ανέβηκε κατά το πρώτο έτος του Κύρου, για ποιο λόγο πενθεί; Και μάλιστα για τόσες ημέρες, ενώ θα ήταν φυσικό μόνο για μία; Πάλι δεν εισακούεται σε τίποτα από όσα προσεύχεται. Μου φαίνεται ότι προσεύχεται ώστε να τερματιστούν αυτά τα δεινά. Αλλά ο Θεός δεν κάνει τίποτα τέτοιο· και αυτό το λέει σαφέστερα. Μάλλον προσεύχεται ώστε να επιστρέψουν όλοι. Αν και τα δεινά ήταν μεγάλα, και είχε χάσει την πατρίδα του. Έτσι λοιπόν το εκφράζει σαφέστερα και ακριβέστερα. Δες, λοιπόν, παντού τον Δανιήλ να μην αξιώνεται των οπτασιών απλώς, αλλά με νηστείες. Όταν έπρεπε να μάθει το όνειρο, προηγήθηκε νηστεία. Όταν φάνηκε ο Γαβριήλ, υπήρξε πάλι νηστεία και στάχτη και σάκος. Όταν εμφανίζεται αυτός, υπάρχει πάλι νηστεία και προσευχή. Αλλά δες και τούτον [τον άγγελο] σχεδόν να του απολογείται. Και την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μήνα, εγώ βρισκόμουν κοντά στον μεγάλο ποταμό, αυτός είναι ο Τίγρης. Και σήκωσα τα μάτια μου και είδα· και ιδού, ένας άνδρας ντυμένος Βαδίμ, και η οσφύς του ήταν ζωσμένη με χρυσάφι της Οφάζ, και το σώμα του ήταν σαν Θαρσείς, και το πρόσωπό του σαν την όψη της αστραπής, και τα μάτια του σαν λαμπάδες φωτιάς, και οι βραχίονές του και τα σκέλη του σαν την όψη στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων του σαν φωνή πλήθους. Και είδα εγώ, ο Δανιήλ, μόνος την οπτασία, και οι άνδρες που ήταν μαζί μου δεν είδαν την οπτασία, παρά μόνο μεγάλη έκσταση έπεσε επάνω τους, και έφυγαν έντρομοι.

Και είπε: Γνωρίζεις γιατί ήλθα σε σένα; Και τώρα θα επιστρέψω για να πολεμήσω με τον άρχοντα των Περσών. Και καθώς εγώ αναχωρούσα, ερχόταν ο άρχοντας των Ελλήνων. Αλλά θα σου αναγγείλω όσα είναι καταγεγραμμένα στο βιβλίο της αλήθειας· και δεν υπάρχει κανείς που να συμπαραστέκεται μαζί μου σε αυτά, παρά μόνο ο Μιχαήλ, ο άρχοντάς σας. Και ιδού, ένας άνδρας ενδεδυμένος με στολή. Ίσως ιερατική. Η όψη του ήταν σαν αστραπή φωτιάς από τα μάτια του. Πώς τους φαινόταν μέσα σε αστραπή; Για ποιον λόγο εμφανίζεται κατ' αυτόν τον τρόπο αυτός ο άγγελος; Μήπως για να καταπλήξει τον λαό; Και ποιο θα ήταν το όφελος;

«Και την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μήνα», «στο τρίτο έτος του Κύρου, βασιλιά των Περσών», «εγώ βρισκόμουν κοντά στον μεγάλο ποταμό, που είναι ο Τίγρης, και σήκωσα τα μάτια μου και είδα· και ιδού, ένας άνδρας ντυμένος βαδδίν, και η μέση του ήταν περιεζωσμένη με χρυσάφι ωφάζ, και το σώμα του ήταν σαν θαρσίς, και το πρόσωπό του είχε την όψη αστραπής, και τα μάτια του ήταν σαν λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονές του και τα σκέλη του είχαν την όψη στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων του ήταν σαν φωνή πλήθους· και εγώ, ο Δανιήλ, είδα μόνος την οπτασία, ενώ οι άνδρες που βρίσκονταν μαζί μου δεν την είδαν, αλλά μεγάλη έκσταση έπεσε επάνω τους και έφυγαν με φόβο, και εγώ απέμεινα μόνος και είδα αυτή τη μεγάλη οπτασία· και δεν απέμεινε μέσα μου δύναμη, και η δόξα μου μεταστράφηκε σε φθορά, και δεν διατήρησα καμία δύναμη και άκουσα τη φωνή των λόγων του, και καθώς τον άκουγα έπεσα σε κατάνυξη με το πρόσωπό μου επάνω στη γη. Και ιδού, ένα χέρι με άγγιξε και με σήκωσε στα γόνατά μου και στα ίχνη και τους ταρσούς των ποδιών μου.»

Ο δε «ανήρ των επιθυμιών» διηγείται για τον εαυτό του τα εξής: «Σήκωσα τα μάτια μου», λέει, «και είδα», δηλαδή μετά την εικοστή τέταρτη ημέρα της νηστείας και της κακουχίας του, «και ιδού ένας άνδρας ντυμένος με βαδδίν», δηλαδή με λευκή ιερατική στολή (διότι έτσι συνηθίζεται να εμφανίζονται οι άγγελοι), διότι «ήταν», λέει, «η όψη του σαν αστραπή και το ένδυμά του λευκό σαν χιόνι», «και ιδού ένας άνδρας ντυμένος με βαδδίν, και η μέση του ήταν ζωσμένη με χρυσάφι του Ωφάζ, και το σώμα του σαν θαρσίς, και το πρόσωπό του σαν την όψη της αστραπής, και τα μάτια του σαν λαμπάδες φωτιάς, και οι βραχίονές του και τα σκέλη του σαν την όψη στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων του σαν φωνή πλήθους. Και είδα εγώ, ο Δανιήλ, μόνος μου αυτή τη μεγάλη οπτασία, ενώ οι άνδρες που ήταν μαζί μου δεν την είδαν, και δεν απέμεινε μέσα μου δύναμη, και η δόξα μου μεταστράφηκε σε φθορά, και δεν διατήρησα τη δύναμή μου. Και άκουσα τη φωνή των λόγων του, και καθώς άκουγα βρέθηκα κατανενυγμένος με το πρόσωπο πάνω στη γη».

Και άκουσε τον Ιωάννη, τον αγαπημένο μαθητή και θεολόγο, να λέει στην Αποκάλυψη του φοβερού του οράματος τα εξής: «Και μετά από αυτά είδα, και ιδού, άνοιξε ο ναός της σκηνής του μαρτυρίου στον ουρανό και βγήκαν οι άγγελοι που είχαν τις επτά πληγές, οι οποίοι ήταν ενδεδυμένοι με καθαρό και λαμπρό λινό και περιεζωσμένοι γύρω από τα στήθη με χρυσές ζώνες.» Αν θέλεις, άκουσε και τον προφήτη Δανιήλ, ο οποίος λέει για αυτό το θέμα παρόμοια με εκείνον στα δικά του οράματα: «Σήκωσα τα μάτια μου και είδα, και ιδού ένας άνδρας ενδεδυμένος με λινά ρούχα και η μέση του ήταν περιεζωσμένη με χρυσάφι Οφάζ.» Τι άλλο; Δεν έδωσε έτσι παλαιά εντολή ο Θεός και στον Μωυσή, λέγοντάς του: «Και τους υιούς του Ααρών θα προσαγάγεις και θα τους ενδύσεις με χιτώνες, και θα τους ζώσεις με τις ζώνες, και θα τους φορέσεις τις κιδάρεις, και θα είναι λειτουργοί μου στο ιερατείο εις τον αιώνα.» Δεν ίσχυσε το ίδιο και με τον Σαμουήλ, ο οποίος, όπως είναι γεγραμμένο, λειτουργούσε στον Κύριο ενώπιον του ιερέα Ηλεί; «Οι δε υιοί του Ηλεί», αναφέρει, «ήσαν διεφθαρμένοι, αγνοώντας τον Κύριο, ενώ ο Σαμουήλ λειτουργούσε ενώπιον του Κυρίου, ένα παιδάριο περιεζωσμένο με εφούδ.» Αλλά και ο Χριστός, ο Θεός μας, ο πρώτος αρχιερέας της Εκκλησίας των πιστών, επισφραγίζοντας τα οράματα περί της ζώνης και τις αποκαλύψεις των αποστόλων, είπε: «Και αφού περιζωστείς, διακόνησέ με.»