Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 10:6

Τι λοιπόν; Ήθελες αυτός που ήρθε για σωτηρία να γίνει πρόξενος απώλειας, επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να τον αντέξουν, ή να προσαρμόσει τη χάρη στα μέτρα τους; Ο Δανιήλ δεν άντεξε την οπτασία ενός αγγέλου, και εσύ θα μπορούσες να αντέξεις τη θέα του Δεσπότη των αγγέλων; Ο Γαβριήλ εμφανίστηκε και ο Δανιήλ έπεσε κάτω. Και πώς ήταν αυτός που εμφανίστηκε ή με ποια μορφή; Το πρόσωπό του ήταν σαν αστραπή, όχι σαν τον ήλιο, και τα μάτια του σαν λαμπάδες φωτιάς, όχι σαν καμίνι φωτιάς, και η φωνή των λόγων του σαν φωνή πλήθους, όχι σαν δώδεκα λεγεώνων αγγέλων. Και όμως ο προφήτης έπεσε κάτω. Και τον πλησιάζει ο άγγελος λέγοντας: Μη φοβάσαι, Δανιήλ. Σήκω, πάρε θάρρος· εισακούστηκαν τα λόγια σου. Και λέει ο Δανιήλ: Σηκώθηκα έντρομος. Και ούτε τότε αποκρίθηκε, μέχρι που τον άγγιξε κάτι σαν ομοίωμα ανθρώπινου χεριού. Και όταν αυτός που εμφανίστηκε μεταβλήθηκε σε ανθρώπινη οπτασία, τότε μιλάει ο Δανιήλ. Και τι λέει; Κύριε, με την οπτασία σου αναστατώθηκαν τα σωθικά μου μέσα μου, και δεν θα σταθεί δύναμη μέσα μου, και δεν απέμεινε πνοή μέσα μου. Αν η εμφάνιση ενός αγγέλου αφαίρεσε τη φωνή του προφήτη και τη δύναμή του, η εμφάνιση του Θεού θα του επέτρεπε να κρατήσει την πνοή του; Και μέχρις ότου, λέει η Γραφή, με άγγιξε κάτι σαν ανθρώπινη μορφή, ο Δανιήλ δεν πήρε θάρρος. Αφού λοιπόν αποδείχθηκε εμπράκτως η δική μας αδυναμία, ο Κύριος προσέλαβε αυτό ακριβώς που αναζητούσε ο άνθρωπος.

Στην πρώτη οπτασία, λοιπόν, λέει: «ιδού, ο άγγελος Γαβριήλ» «πετώντας», ενώ εδώ δεν συμβαίνει έτσι, αλλά βλέπει τον ίδιο τον Κύριο, όχι ακόμη τέλεια άνθρωπο, αλλά φαινόμενο σε σχήμα ανθρώπου, καθώς λέει: «και ιδού ένας άνδρας ενδεδυμένος βύσσινα (βαδδίν)». Διότι, έχοντας ενδυθεί την ποικιλία της κλήσεως των χαρισμάτων, ο Χριστός επεδείκνυε έναν ποικιλόχρωμο χιτώνα μυστηρίων· επειδή από διάφορα χρώματα ήταν κατασκευασμένος ο ιερατικός χιτώνας, ως ένδειξη των ποικίλων εθνών που περίμεναν την παρουσία του Χριστού, προκειμένου να μπορέσουμε να καταρτιστούμε με ποικίλα χαρίσματα. «Και η οσφύς του ήταν περιεζωσμένη με χρυσίο Ωφάζ». Το Ωφάζ σημαίνει καθαρό χρυσάφι, μεταφραζόμενο από την εβραϊκή στην ελληνική γλώσσα. Ήταν, λοιπόν, περιεζωσμένος με μια καθαρή ζώνη γύρω από την οσφύ του· διότι ο Λόγος επρόκειτο να βαστάσει όλους εμάς γύρω από το δικό του σώμα με τη δική του αγάπη, σφίγγοντάς μας σαν ζώνη· διότι το τέλειο σώμα ήταν ο ίδιος, ενώ εμείς ήμασταν «μέλη» του, ενωμένοι ως σε ένα τέλειο σώμα και βασταζόμενοι από τον ίδιο τον Λόγο. «Και το σώμα του σαν Θαρσείς». Το Θαρσείς ερμηνεύεται Αιθίοπες· διότι ο προφήτης προανήγγειλε ήδη το δυσκολονόητο της φύσης του, ότι ο ένσαρκος Λόγος, όταν θα εμφανιζόταν στον κόσμο, θα ήταν δυσκολογνώριστος σε πολλούς. «Και το πρόσωπό του ήταν σαν την αστραπή και οι οφθαλμοί του σαν λαμπάδες πυρός».

Διότι έπρεπε να προσημανθεί το πύρινο και το κριτικό του Λόγου, ώστε, επιφέροντας δικαίως το πυρ στους ασεβείς, να τους καταφλέξει, ενώ στους δικαίους και σε όσους ήλπισαν σε αυτόν, να παράσχει την αιώνια αθανασία. Και πρόσθεσε λέγοντας: «και οι βραχίονές του και τα πόδια του όμοια με χαλκό που αστράφτει», για να σημάνει ως όμοιες την πρώτη κλήση των πατέρων και τη δεύτερη που προήλθε από τα έθνη· διότι «τα έσχατα θα είναι όπως τα πρώτα», επειδή, λέει, «θα καταστήσω τους άρχοντές σου όπως ήταν εξαρχής και τους ηγουμένους σου όπως προηγουμένως». «Και η φωνή του ως φωνή πλήθους πολλού». Διότι όλοι εμείς σήμερα που πιστεύουμε σε αυτόν, φθεγγόμαστε τα λόγια του Χριστού, λαλώντας όσα έχουν προσταχθεί από αυτόν ωσάν από το δικό του στόμα. «Και είδα εγώ ο Δανιήλ μόνος την οπτασία». Διότι στους αγίους και σε όσους τον φοβούνται, μόνο σε αυτούς αποκαλύπτει τον εαυτό του. Επειδή, εάν κάποιος νομίζει τώρα ότι πολιτεύεται μέσα στην Εκκλησία, αλλά δεν έχει φόβο Θεού, σε τίποτα δεν τον ωφελεί η συνάθροιση με τους αγίους, εφόσον δεν έχει αποκτήσει μέσα του τη δύναμη του Πνεύματος.

Διότι, εάν ανέβηκε κατά το πρώτο έτος του Κύρου, για ποιο λόγο πενθεί; Και μάλιστα για τόσες ημέρες, ενώ θα ήταν φυσικό μόνο για μία; Πάλι δεν εισακούεται σε τίποτα από όσα προσεύχεται. Μου φαίνεται ότι προσεύχεται ώστε να τερματιστούν αυτά τα δεινά. Αλλά ο Θεός δεν κάνει τίποτα τέτοιο· και αυτό το λέει σαφέστερα. Μάλλον προσεύχεται ώστε να επιστρέψουν όλοι. Αν και τα δεινά ήταν μεγάλα, και είχε χάσει την πατρίδα του. Έτσι λοιπόν το εκφράζει σαφέστερα και ακριβέστερα. Δες, λοιπόν, παντού τον Δανιήλ να μην αξιώνεται των οπτασιών απλώς, αλλά με νηστείες. Όταν έπρεπε να μάθει το όνειρο, προηγήθηκε νηστεία. Όταν φάνηκε ο Γαβριήλ, υπήρξε πάλι νηστεία και στάχτη και σάκος. Όταν εμφανίζεται αυτός, υπάρχει πάλι νηστεία και προσευχή. Αλλά δες και τούτον [τον άγγελο] σχεδόν να του απολογείται. Και την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μήνα, εγώ βρισκόμουν κοντά στον μεγάλο ποταμό, αυτός είναι ο Τίγρης. Και σήκωσα τα μάτια μου και είδα· και ιδού, ένας άνδρας ντυμένος Βαδίμ, και η οσφύς του ήταν ζωσμένη με χρυσάφι της Οφάζ, και το σώμα του ήταν σαν Θαρσείς, και το πρόσωπό του σαν την όψη της αστραπής, και τα μάτια του σαν λαμπάδες φωτιάς, και οι βραχίονές του και τα σκέλη του σαν την όψη στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων του σαν φωνή πλήθους. Και είδα εγώ, ο Δανιήλ, μόνος την οπτασία, και οι άνδρες που ήταν μαζί μου δεν είδαν την οπτασία, παρά μόνο μεγάλη έκσταση έπεσε επάνω τους, και έφυγαν έντρομοι.

Και είπε: Γνωρίζεις γιατί ήλθα σε σένα; Και τώρα θα επιστρέψω για να πολεμήσω με τον άρχοντα των Περσών. Και καθώς εγώ αναχωρούσα, ερχόταν ο άρχοντας των Ελλήνων. Αλλά θα σου αναγγείλω όσα είναι καταγεγραμμένα στο βιβλίο της αλήθειας· και δεν υπάρχει κανείς που να συμπαραστέκεται μαζί μου σε αυτά, παρά μόνο ο Μιχαήλ, ο άρχοντάς σας. Και ιδού, ένας άνδρας ενδεδυμένος με στολή. Ίσως ιερατική. Η όψη του ήταν σαν αστραπή φωτιάς από τα μάτια του. Πώς τους φαινόταν μέσα σε αστραπή; Για ποιον λόγο εμφανίζεται κατ' αυτόν τον τρόπο αυτός ο άγγελος; Μήπως για να καταπλήξει τον λαό; Και ποιο θα ήταν το όφελος;

Και τι λέγει; «Σήκωσα τα μάτια μου και είδα, και ιδού, ένας άνδρας ντυμένος με βαδδίν, δηλαδή με ιερή στολή, και η μέση του ήταν περιεζωσμένη με χρυσάφι του Ωφάζ, και το σώμα του ήταν σαν θαρσείς, το πρόσωπό του είχε όψη αστραπής, τα μάτια του σαν λαμπάδες πυρός, οι βραχίονές του και τα σκέλη του είχαν όψη στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων του ήταν σαν φωνή πλήθους. Και εγώ μόνος είδα την οπτασία αυτή, και όσοι ήταν μαζί μου δεν την είδαν, αλλά έπεσε πάνω τους μεγάλη έκσταση και έφυγαν με φόβο, και δεν απέμεινε μέσα μου δύναμη, και η δόξα μου μετατράπηκε σε φθορά.» Τι σημαίνει το: «Η δόξα μου μετατράπηκε σε φθορά»;

«Και την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μήνα», «στο τρίτο έτος του Κύρου, βασιλιά των Περσών», «εγώ βρισκόμουν κοντά στον μεγάλο ποταμό, που είναι ο Τίγρης, και σήκωσα τα μάτια μου και είδα· και ιδού, ένας άνδρας ντυμένος βαδδίν, και η μέση του ήταν περιεζωσμένη με χρυσάφι ωφάζ, και το σώμα του ήταν σαν θαρσίς, και το πρόσωπό του είχε την όψη αστραπής, και τα μάτια του ήταν σαν λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονές του και τα σκέλη του είχαν την όψη στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων του ήταν σαν φωνή πλήθους· και εγώ, ο Δανιήλ, είδα μόνος την οπτασία, ενώ οι άνδρες που βρίσκονταν μαζί μου δεν την είδαν, αλλά μεγάλη έκσταση έπεσε επάνω τους και έφυγαν με φόβο, και εγώ απέμεινα μόνος και είδα αυτή τη μεγάλη οπτασία· και δεν απέμεινε μέσα μου δύναμη, και η δόξα μου μεταστράφηκε σε φθορά, και δεν διατήρησα καμία δύναμη και άκουσα τη φωνή των λόγων του, και καθώς τον άκουγα έπεσα σε κατάνυξη με το πρόσωπό μου επάνω στη γη. Και ιδού, ένα χέρι με άγγιξε και με σήκωσε στα γόνατά μου και στα ίχνη και τους ταρσούς των ποδιών μου.»

Ο δε «ανήρ των επιθυμιών» διηγείται για τον εαυτό του τα εξής: «Σήκωσα τα μάτια μου», λέει, «και είδα», δηλαδή μετά την εικοστή τέταρτη ημέρα της νηστείας και της κακουχίας του, «και ιδού ένας άνδρας ντυμένος με βαδδίν», δηλαδή με λευκή ιερατική στολή (διότι έτσι συνηθίζεται να εμφανίζονται οι άγγελοι), διότι «ήταν», λέει, «η όψη του σαν αστραπή και το ένδυμά του λευκό σαν χιόνι», «και ιδού ένας άνδρας ντυμένος με βαδδίν, και η μέση του ήταν ζωσμένη με χρυσάφι του Ωφάζ, και το σώμα του σαν θαρσίς, και το πρόσωπό του σαν την όψη της αστραπής, και τα μάτια του σαν λαμπάδες φωτιάς, και οι βραχίονές του και τα σκέλη του σαν την όψη στιλπνού χαλκού, και η φωνή των λόγων του σαν φωνή πλήθους. Και είδα εγώ, ο Δανιήλ, μόνος μου αυτή τη μεγάλη οπτασία, ενώ οι άνδρες που ήταν μαζί μου δεν την είδαν, και δεν απέμεινε μέσα μου δύναμη, και η δόξα μου μεταστράφηκε σε φθορά, και δεν διατήρησα τη δύναμή μου. Και άκουσα τη φωνή των λόγων του, και καθώς άκουγα βρέθηκα κατανενυγμένος με το πρόσωπο πάνω στη γη».