Τούτου δὲ γενομένου ἀνέσ<τη Δα>νιὴλ <„καὶ> ἦλθεν πρὸς Ἀ<ρ>ιὼ<χ“> „καὶ εἶπεν αὐτῷ· τοὺς σοφοὺς Βαβυλῶνος μὴ ἀπολέσῃς, εἰσάγαγε δέ με ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἀναγγελῶ τῷ βασιλεῖ“ τὸ ἐνύπνιον καὶ „τὴν σύγκρισιν“ αὐτοῦ. ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα „εἰσήγαγεν τὸν Δανιὴλ μετὰ σπουδῆς“ „καὶ εἶπεν· εὗρον ἄνδρα <ἐκ> τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας <τῆς Ἰουδαίας>, ὅστις τὸ σύγκριμα τῷ βασιλεῖ ἀναγγελεῖ“. ὁ δὲ καταπλαγεὶς ἔφη „τῷ Δανιήλ“· „δύνασαί μοι ἀναγγεῖλαι τὸ ἐνύπνιον ὃ εἶδον καὶ τὴν σύγκρισιν αὐτοῦ;“ εἶπεν δὲ Δανιήλ· „τὸ μυστήριον, ὃ ὁ βασιλεὺς ἐπερωτᾷ, οὐκ ἔστιν μάγων ἐπαοιδῶν γαζαρηνῶν ἀναγγεῖλαι τῷ βασιλεῖ, ἀλλ’ ἔστιν θεὸς ἐν οὐρανῷ ὁ ἀποκαλύπτων μυστήρια, καὶ ἐγνώρισεν τῷ βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ ἃ δεῖ γενέσθαι ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν“. <ἰδὲ> πῶς διὰ τῶν ῥημάτων τούτων ὑπεξαιρεῖται τοὺς Χαλδαίους <ἀ>πὸ τοῦ κινδύνου τοῦ ἀναιρεῖ<σ>θαι αὐτοῦς, διδάσκει <δὲ> τὸν βασιλέα μὴ παρὰ ἀνθρώπων ἐπιγείων τὰ ἐπουράνια μυστήρια ἐπιζητεῖν, ἅπερ ἔμελλεν ἰδίοις καιροῖς παρὰ θεοῦ ἐπιτελεῖσθαι. καὶ διὰ τοῦτο ἀναπέμπων τὸ φρόνημα τοῦ βασιλέως πρὸς τὸν θεὸν ἔλεγεν· „ἔστιν ὁ θεὸς ἐν οὐρανῷ ἀποκαλύπτων μυστήρια“, παρ’ οὗ δεῖ τὸν ἄνθρωπον ἐν οἰκτιρμοῖς καὶ δεήσεσιν αἰτούμενον λαμβάνειν.
Μετάφραση
Όταν, λοιπόν, έγινε αυτό, σηκώθηκε ο Δανιήλ, πήγε στον Αριώχ και του είπε: «Μην εξολοθρεύσεις τους σοφούς της Βαβυλώνας, αλλά οδήγησέ με ενώπιον του βασιλιά και εγώ θα αναγγείλω στον βασιλιά το ενύπνιο και την ερμηνεία του». Εκείνος, ακούγοντας αυτά, εισήγαγε τον Δανιήλ με σπουδή και είπε: «Βρήκα έναν άνδρα από τους γιους της αιχμαλωσίας της Ιουδαίας, ο οποίος θα αναγγείλει την ερμηνεία στον βασιλιά». Ο δε βασιλιάς, κατάπληκτος, είπε στον Δανιήλ: «Μπορείς εσύ να μου αναγγείλεις το ενύπνιο που είδα και την ερμηνεία του;» Και ο Δανιήλ απάντησε: «Το μυστήριο, για το οποίο ρωτά ο βασιλιάς, δεν μπορούν να το αναγγείλουν στον βασιλιά μάγοι, επαοδοί και γαζαρηνοί, αλλά υπάρχει Θεός στον ουρανό ο οποίος αποκαλύπτει μυστήρια, και Αυτός φανέρωσε στον βασιλιά Ναβουχοδονόσορ αυτά που πρόκειται να συμβούν κατά τις έσχατες ημέρες». Δες πώς, μέσω αυτών των λόγων, διασώζει τους Χαλδαίους από τον κίνδυνο να θανατωθούν, και διδάσκει τον βασιλιά να μην αναζητά τα επουράνια μυστήρια από επίγειους ανθρώπους, τα οποία επρόκειτο να εκπληρωθούν από τον Θεό στους κατάλληλους καιρούς. Και για τον λόγο αυτό, ανυψώνοντας το φρόνημα του βασιλιά προς τον Θεό, έλεγε: «Υπάρχει Θεός στον ουρανό που αποκαλύπτει μυστήρια», από τον οποίο πρέπει ο άνθρωπος να τα λαμβάνει, ζητώντας τα με οικτιρμούς και δεήσεις.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες