Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 2:48

Εκπλαγείς λοιπόν ο Ναβουχοδονόσορ με όσα ειπώθηκαν από τον Δανιήλ, είπε: «Στα αλήθεια, ο Θεός σας είναι ο Θεός των θεών και ο Κύριος των κυρίων, και αυτός που αποκαλύπτει τα μυστήρια, διότι μπόρεσες να αποκαλύψεις αυτό το μυστήριο. Και εμεγάλυνε ο βασιλιάς τον Δανιήλ, του έδωσε πολλά και μεγάλα δώρα, και τον κατέστησε άρχοντα σε όλη τη χώρα της Βαβυλώνας και αρχισατράπη πάνω σε όλους τους σοφούς της Βαβυλώνας». Επειδή, δηλαδή, αυτός ταπείνωσε τον εαυτό του και δήλωσε ότι είναι ο ελάχιστος από όλους τους ανθρώπους, ο βασιλιάς τον ύψωσε και «τον κατέστησε άρχοντα σε όλη τη χώρα της Βαβυλώνας». Με τον ίδιο τρόπο που έπραξε και ο Φαραώ στον Ιωσήφ, όταν τον κατέστησε τότε άρχοντα «σε όλη τη γη της Αιγύπτου». Διότι σε όλη την Αίγυπτο δεν βρέθηκε κανένας άνθρωπος ικανός να ερμηνεύσει τα οράματα στον Φαραώ, παρά μόνο ο Ιωσήφ, και στη Βαβυλώνα κανένας από τους σοφούς δεν μπόρεσε να εξηγήσει το όραμα στον βασιλιά, παρά μόνο ο Δανιήλ. Διότι, από γενιά σε γενιά, ο Θεός προσελκύει σε αυτόν άγιους ανθρώπους, καθώς πρέπει να δοξαστεί σε όλο τον κόσμο. «Και ο Δανιήλ ζήτησε από τον βασιλιά, και εκείνος κατέστησε υπεύθυνους για τα έργα της χώρας της Βαβυλώνας τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ». Και αυτό επίσης το οποίο έπραξε ο Δανιήλ είναι άξιο πίστεως και επαίνου.

Ποια είναι λοιπόν η αιτία που εισήλθε η βασίλισσα και έκανε μνεία για τον Δανιήλ; Διότι όλοι οι μεγιστάνες και οι φίλοι του βασιλιά δεν τον γνώριζαν; Ή μήπως δεν έμαθαν τα όσα συνέβησαν επί Ναβουχοδονόσορα, ότι δηλαδή αυτός μόνος του ερμήνευσε τα όνειρά του, και τον «κατέστησε άρχοντα» επί των σοφών της Βαβυλώνας; Τα γνώριζαν και αυτοί, αλλά επειδή τον φθονούσαν, καθώς ήταν στολισμένος με επουράνια σοφία, δεν ήθελαν να μιλήσουν στον βασιλιά για αυτόν, ώστε να μην ντροπιαστούν αργότερα οι ίδιοι, αν εκείνος ερχόταν και εξηγούσε τη γραφή. Και αυτό δεν έγινε μόνο τότε με τον Δανιήλ, αλλά και μέχρι σήμερα συμβαίνει σε πολλούς. Διότι, όταν κάποιος αποδειχθεί άξιος και αποκτήσει χάρη από τον Θεό και βρεθεί σοφότερος από τους άλλους, αμέσως όλοι, κοιτάζοντας γύρω τους, τον μισούν, τον διώκουν, τον υβρίζουν, τον ατιμάζουν, τον καταλαλούν, τον εξουθενώνουν, για να φανούν έτσι ότι οι ίδιοι «είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτα». Το ίδιο πράγμα συνέβη και στους προφήτες, και στον Κύριο, και στους αποστόλους. Έτσι θα κατανοήσουμε και τα όσα συνέβησαν στη Βαβυλώνα σχετικά με τον Δανιήλ· διότι η Γραφή, καθώς προχωρά, θα δείξει ότι αυτά έγιναν με αυτόν τον τρόπο.

Τι θα θεωρούσε αυτός εξαιτίας όσων τελούνταν κάποτε στη χώρα των Χαλδαίων; Άραγε δεν θα συμπεριελάμβανε και τον μέγα μεταξύ των προφητών Δανιήλ στις ίδιες κατηγορίες; Επειδή δηλαδή δεν οργίστηκε, αλλά ανέχθηκε τον Βαβυλώνιο βασιλιά να τον προσκυνά, όταν του ερμήνευσε με σαφήνεια τα οράματα που του είχαν φανεί, γεγονός για το οποίο ο τύραννος, γεμάτος έκπληξη, έσπευσε να προσφέρει σπονδές στον προφήτη και να τον τιμήσει με λιβάνι και με άλλα δώρα, και εκείνος βέβαια δέχθηκε τα όσα του προσφέρθηκαν και αναδείχθηκε άρχοντας των σατραπειών σε όλη τη Βαβυλωνία και επί των σοφών τους. Έτσι θα αποστερήσει από την αγιότητα και τον κήρυκα του Ευαγγελίου, ο οποίος όχι μόνο δεν αποδιώχνει τον δεσμοφύλακα που τον προσκυνά, αλλά αντιθέτως τον προσελκύει με το θείο κήρυγμα και με τα παράδοξα γεγονότα που συνέβησαν στη φυλακή, και τον αξιώνει του θείου και καθαρτηρίου λουτρού, αυτόν και όλο του τον οίκο, καθώς πανηγυρίζουν πνευματικά.