Ὁρᾷς πόσον κακὸν ἄδεια; Καθάπερ γὰρ ἐπὶ τῶν σωμάτων, ὅταν μὴ γίνωνται οἱ κατὰ ἀνάγκην μόχθοι καὶ ἀσχολίαι, ἐπιτηδευτούς τινας ἐπιχειροῦσι ποιεῖν, πρὸς γυμνασίαν τοῦ σώματος· οὕτω καὶ ὁ Θεὸς ποιεῖν εἴωθε, ὥστε τὸ εὔτονον περιελεῖν. Ἐνύπνιον εἶδον, καὶ ἐφοβέρισέν με, καὶ ἐταράχθην ἐπὶ τῆς κοίτης μου, καὶ αἱ ὁράσεις τῆς κεφαλῆς μου συνετάραξάν με. Καὶ παρ᾽ ἐμοῦ ἐξετέθη δόγμα, ὥστε εἰσαγαγεῖν ἐνώπιον ἐμοῦ πάντας τοὺς σοφοὺς Βαβυλῶνος, ὅπως τὴν σύγκρισιν τοῦ ἐνυπνίου γνωρίσωσί μοι. Ὅρα πῶς αὐτὸν καταστεῖλαι βούλεται, οὐχὶ τῇ πείρᾳ τῶν πραγμάτων, ἀλλὰ τῇ προῤῥήσει τῶν συμβαινομένων· καὶ ὅπως ἦν φοβερὸν τὸ ἐνύπνιον; Τίνος οὖν ἕνεκεν οὐχὶ καὶ νῦν ἀπέστη αὐτοῦ τὸ πνεῦμα, οὐδὲ ἠγνόησε τὸ ἐνύπνιον, καθάπερ καὶ πρότερον; Ὅτι ἱκανὴν πεῖραν δεδωκότος τοῦ Δανιὴλ πρότερον, ἤγουν ἐν τῷ πρὸ τούτου ἐνυπνίῳ, οὐδεμία λοιπὸν χρεία ἦν δευτέραν προσενεχθῆναι δοκιμασίαν. Πάντα γὰρ χρείας ἕνεκεν, οὐ φιλοτιμίας, ὁ Θεὸς πραγματεύεται. Ἄλλως δὲ καὶ πρὸς ἔλεγχον γίνεται τῶν μάγων. Ἵνα γὰρ μὴ λέγωσι πάλιν· Εἰπάτω ὁ βασιλεὺς τὸ ἐνύπνιον, καὶ τὴν σύγκρισιν αὐτοῦ ἀναγγελοῦμεν ἡμεῖς· ἐλέγχονται μηδὲ τοῦτο αὐτὸ δυνάμενοι, οὐ μόνον ἐκεῖνο. Οὐκ εἶχον λέγειν πάλιν· Τὸ ῥῆμα, ὃ ὁ βασιλεὺς ἐπερωτᾷ, βαρύ· καὶ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς δυνήσεται διακρῖναι αὐτὸ, ἀλλ᾽ ἢ θεοὶ, ὧν οὐκ ἔστιν ἡ κατοικία μετὰ πάσης σαρκός.
Μετάφραση
Βλέπεις πόσο μεγάλο κακό είναι η αδράνεια; Διότι, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα σώματα, όταν δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι κόποι και οι ασχολίες, οι άνθρωποι προσπαθούν να επινοήσουν κάποιες τεχνητές ασκήσεις για την εκγύμναση του σώματος, έτσι συνηθίζει να ενεργεί και ο Θεός, ώστε να αφαιρέσει την υπερβολική ευρωστία και έπαρση. «Είδα ένα όνειρο και με φόβισε, και ταράχθηκα πάνω στην κλίνη μου, και τα οράματα της κεφαλής μου με συγκλόνισαν. Και από εμένα εκδόθηκε διάταγμα να φέρουν ενώπιόν μου όλους τους σοφούς της Βαβυλώνας, για να μου γνωρίσουν την ερμηνεία του ονείρου». Δες πώς θέλει να τον ταπεινώσει, όχι με την εμπειρία των πραγμάτων, αλλά με την προφητεία όσων πρόκειται να συμβούν. Και πόσο φοβερό ήταν το όνειρο; Για ποιον λόγο, λοιπόν, δεν τον εγκατέλειψε και τώρα το πνεύμα του, και δεν ξέχασε το όνειρο, όπως ακριβώς και προηγουμένως; Διότι, εφόσον ο Δανιήλ είχε δώσει επαρκή απόδειξη προηγουμένως, δηλαδή στο προηγούμενο όνειρο, δεν υπήρχε πλέον καμία ανάγκη να υποβληθεί σε δεύτερη δοκιμασία. Επειδή ο Θεός τα ρυθμίζει όλα προς χάριν κάποιας ανάγκης, και όχι για επίδειξη. Εξάλλου, αυτό γίνεται και για τον έλεγχο των μάγων. Διότι, για να μην πουν πάλι: «Ας πει ο βασιλιάς το όνειρο, και την ερμηνεία του θα την αναγγείλουμε εμείς», ελέγχονται ότι δεν μπορούν να κάνουν ούτε αυτό το ίδιο, και όχι μόνο εκείνο. Δεν μπορούσαν να πουν πάλι: «Το ζήτημα που ρωτά ο βασιλιάς είναι βαρύ και δύσκολο, και δεν υπάρχει άνθρωπος που θα μπορέσει να το ερμηνεύσει, παρά μόνο οι θεοί, των οποίων η κατοικία δεν βρίσκεται ανάμεσα στους θνητούς».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες