Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 3:14

Τότε λοιπόν, όταν όλοι οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο ίδιο μέρος και τα όργανα ήχησαν όλα μαζί, «λαοί, φυλές και γλώσσες έπεφταν και προσκυνούσαν την εικόνα», μερικοί μεν από αυτούς επειδή φοβούνταν τον βασιλιά, και όλοι τους γινόμενοι ειδωλολάτρες, υπάκουαν στην προσταγή που είχε δοθεί από τον βασιλιά. «Τότε» πλησίασαν μερικοί από τους Χαλδαίους «και διέβαλαν τους Ιουδαίους στον βασιλιά»: «Εσύ, βασιλιά, εξέδωσες διάταγμα, κάθε άνθρωπος που θα ακούσει τον ήχο της σάλπιγγας, της σύριγγας και της κιθάρας, της σαμβύκης και του ψαλτηρίου και της συμφωνίας και κάθε είδους μουσικής, και δεν πέσει να προσκυνήσει τη χρυσή εικόνα, να ριχτεί στο καμίνι της φωτιάς που καίει. Υπάρχουν, όμως, κάποιοι Ιουδαίοι άνδρες, τους οποίους διόρισες στα έργα της χώρας της Βαβυλώνας, ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδεναγώ, οι οποίοι δεν υπάκουσαν, βασιλιά, στο διάταγμά σου, δεν λατρεύουν τους θεούς σου και δεν προσκυνούν τη χρυσή εικόνα που έστησες». Τότε, ακούγοντάς το ο βασιλιάς, γεμάτος θυμό και οργή, διέταξε να τους φέρουν μπροστά του, και παίρνοντας τον λόγο είπε: «Είναι αλήθεια, Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ, ότι δεν λατρεύετε τους θεούς μου και δεν προσκυνείτε τη χρυσή εικόνα που έστησα;»

Δείτε τη σταθερότητα των λόγων που προφέρονται από ένα μόνο στόμα, ώστε να μην σφάλουν σε καμία λέξη. Διότι, όταν ο βασιλιάς απείλησε και είπε: «Γιατί δεν λατρεύετε τους θεούς μου και δεν προσκυνάτε τη χρυσή εικόνα που έστησα;» εκείνοι αποκρίθηκαν: «Δεν έχουμε καμία ανάγκη να σου δώσουμε απάντηση για το ζήτημα αυτό», θεωρώντας τον ανάξιο για μια τέτοια απολογία. Έπειτα, όταν ο βασιλιάς είπε: «Θα ριχθείτε στο καιόμενο καμίνι της φωτιάς, και ποιος είναι εκείνος ο θεός που θα μπορέσει να σας γλιτώσει από τα χέρια μου;», αντέκρουσαν τον λόγο που ειπώθηκε από τον βασιλιά και είπαν: «Υπάρχει ο Θεός, τον οποίο εμείς λατρεύουμε, ο οποίος είναι δυνατός να μας ελευθερώσει από το καιόμενο καμίνι της φωτιάς και θα μας γλιτώσει, βασιλιά, από τα χέρια σου». Όταν δε ο βασιλιάς είπε πάλι: «Τώρα λοιπόν, αν είστε έτοιμοι, μόλις ακούσετε τον ήχο της σάλπιγγας, της σύριγγας και της κιθάρας, της σαμβύκης και του ψαλτηρίου και κάθε είδους μουσικών οργάνων, να πέσετε και να προσκυνήσετε τη χρυσή εικόνα», εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Ας σου είναι γνωστό, βασιλιά, ότι δεν λατρεύουμε τους θεούς σου και δεν προσκυνάμε τη χρυσή εικόνα που έστησας».

Και τι λέει; «Αληθεύει, Σεδράχ, Μισάχ, Αβδεναγώ, ότι δεν λατρεύετε τους θεούς μου και δεν προσκυνάτε τη χρυσή εικόνα που έστησα;» Τι έπραξαν λοιπόν εκείνοι; Παρατήρησε πώς η αρετή τούς κατέστησε, αν και αιχμαλώτους, πιο βασιλικούς από τον βασιλιά, και ανέδειξε ανώτερο το φρόνημά τους. Διότι, όχι σαν να συνομιλούσαν με βασιλιά, αλλά σαν να απευθύνονταν σε υπήκοο, έτσι αποκρίθηκαν με παρρησία.

Είδες πόσους ασπασμούς και προσκυνήσεις σου αποδείξαμε από τις Γραφές, οι οποίες δεν επιδέχονται καμία κατάκριση; Και εσύ από τη μια πλευρά, ασπαζόμενος καθημερινά τη σύζυγό σου, η οποία ίσως είναι άσεμνη και εμπαθής, παραμένεις ακατάκριτος, αν και ο Θεός πουθενά δεν σου έχει δώσει εντολή για σωματικό ασπασμό γυναίκας. Εμένα όμως, όταν με δεις να ασπάζομαι την εικόνα του Χριστού ή της πανάμωμης μητέρας Του ή κάποιου άλλου δικαίου, αμέσως αγανακτείς, βλασφημείς, απομακρύνεσαι και μας αποκαλείς ειδωλολάτρες. Έπειτα δεν ντρέπεσαι; Πες μου. Δεν φρίττεις; Δεν τρέμεις; Δεν κοκκινίζεις, βλέποντάς με καθημερινά σε όλη την οικουμένη να καταστρέφω τους ναούς των ειδώλων και να οικοδομώ ναούς των μαρτύρων; Αν προσκυνούσα τα είδωλα, γιατί τιμώ τους μάρτυρες που τα κατέστρεψαν; Αν τιμώ και δοξάζω τα ξύλα ως θεούς, πώς τιμώ και δοξάζω τους μάρτυρες που κατέστρεψαν τα ξύλινα ξόανα; Αν δοξάζω τις πέτρες ως θεούς, πώς τιμώ και προσκυνώ τους μάρτυρες και τους αποστόλους που συνέτριψαν και εξολόθρευσαν τα λίθινα αγάλματα; Πώς τιμώ, επαινώ, ανεγείρω ναούς και τελώ εορτές για τους τρεις παίδες στη Βαβυλώνα, οι οποίοι δεν προσκύνησαν τη χρυσή εικόνα; Όντως, μεγάλη είναι η πώρωση των ανόμων. Αληθινά, μεγάλη είναι η τύφλωση των Ιουδαίων, μεγάλη η αναίδεια, μεγάλη η ασέβεια· αδικείται από αυτούς η αλήθεια, ο Θεός υβρίζεται από τη γλώσσα των αχάριστων Ιουδαίων.

Γι' αυτό, προβάλλει τους τρεις παίδες, Ανανία, Αζαρία και Μισαήλ, οι οποίοι διαβλήθηκαν στον βασιλιά, ότι «δεν προσκυνούν τη χρυσή εικόνα που έστησες». Οδηγούνται, λοιπόν, οι τρεις παίδες στο μέσο. Ερωτώνται από τον βασιλιά: «Είναι αλήθεια, Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ, ότι δεν λατρεύετε τους θεούς μου και δεν προσκυνάτε τη χρυσή εικόνα που έστησα;» Με παρρησία αποκρίνονται στον βασιλιά: «Εμείς τους θεούς σου δεν λατρεύουμε και τη χρυσή εικόνα που έστησες δεν προσκυνούμε. Ρίξε μας στο καμίνι του πυρός. Διότι υπάρχει Θεός στον ουρανό, ο οποίος θα μας λυτρώσει από το πυρ και θα μας γλιτώσει από τα χέρια σου, βασιλιά, και αν όχι—ας σου είναι γνωστό, βασιλιά, ότι τους θεούς σου δεν λατρεύουμε». Δες, λοιπόν, εδώ, όλοι ήταν εναντίον τους: λαοί, έθνη, μεγιστάνες, βασιλείς, όλοι στέκονταν απέναντί τους, και ολόκληρη η ορατή κτίση και η αόρατη των πονηρών δυνάμεων ήταν εναντίον τους, και όμως τρεις παίδες νίκησαν ολόκληρη την ορατή και αόρατη κτίση. Δες πόση δύναμη υπάρχει στους δούλους του Θεού. Διότι, αφού ρίχτηκαν στο καμίνι του πυρός, διασχίστηκαν οι φλόγες και αυτοί διαφυλάχθηκαν αβλαβείς χάρη στην τέλεια πίστη τους προς τον Θεό, και έτσι εξήλθαν σώοι από το καμίνι, κερδίζοντας τη νίκη κατά πάντων. Αναφώνησε, επομένως, για αυτούς ολόκληρη η επουράνια εκκλησία των αγγέλων και των αγίων δυνάμεων, βλέποντάς τους νικητές.